Acht jaar mavo

Dus die bijna-staatssecretaris van Financiën Nathalie van Berkel blijkt buiten haar havo-papiertje alleen een zwem- en een veterstrikdiploma te hebben. Hoewel? Misschien zit er ook nog ergens een certificaat van Joris Driepinter in een verhuisdoos. Ooit gekregen omdat ze in haar lagereschooltijd drie bekers melk per dag dronk. Verder heeft ze na haar havo op een paar opleidingen wel eens een feestje bezocht, maar dat was het dan. Volgens mij zit ze nog behoorlijk boven het landelijk gemiddelde en is ze sowieso slimmer dan de schrijver van dit stukje, die zich met een achtjarige mavo door het leven heeft geworsteld. En nou maar hopen dat dat genoeg is om in de hemel te komen. Ik denk het wel. Gezien de toestand van onze planeet lijkt God zelf me ook geen hoogvlieger.

Toen de Volkskrant ontdekt had dat de cv van Nathalie niet klopte kwam ze drie keer met een alternatief op de proppen. Maar die deugden ook niet. Ooit had ze die onzin opgeschreven om ergens binnen te komen en daarna is ze vergeten om het uit te gummen. In de week waarin Nederland de ene na de andere olympische gouden plak binnen harkte kwam zij thuis te zitten met de niet al te felbegeerde Charles Schwietert Trofee.  Arme Nathalie.

Diploma’s! Interessant onderwerp. Veel ouders jagen hun kinderen via universiteiten en hogescholen dat papiertjeswoud in en hopen dat ze eruitkomen met iets dat hun bestaan een soort basis geeft. Zekerheid. Kans op een baan. Vaak bij een of andere logge multinational of een overheidsstroopfabriek. Dat worden dan van die treurige vergadertijgers die met loodgieterstassen tegenover je in de trein iets te hard zitten te bellen. 

Veel ouders jagen hun kinderen via universiteiten en hogescholen dat papiertjeswoud in

Wie doet eigenlijk dat waar hij of zij voor is opgeleid? Zelf trok ik meer dan vijftig jaar door Nederland en België langs theaters met muzikanten en technici die ik nooit naar hun cv gevraagd heb. Die tournees werden georganiseerd door een kantoor vol aardige mensen die toevallig dit vak in gerold waren. De muzikanten had ik ooit ergens horen spelen en op basis daarvan wilde ik ze graag bij mijn circusje hebben. Zo ging het ook met de anderen. Ik hoorde dat ze goed waren. Mijn criterium was vooral: kan ik met je lachen en heb je genoeg zelfspot om de weg naar je urn een beetje fluitend af te leggen? Soms had ik me vergist en kwam ik er na een paar maanden achter dat hun aangeboren karaktereigenschappen me niet bevielen. Dan vroeg ik ze vriendelijk om bij een ander bedrijfje te gaan zeiken.  Maar met de rest had ik een meer dan vrolijk leven. En zij met mij.

Natuurlijk weet ik dat er voor veel vakken wel een diploma nodig is. Ik wil een dokter die niet mijn been amputeert als ik mijn duim verstuikt heb. 

Natuurlijk zijn diploma’s soms essentieel. Tunnels en viaducten wil je niet op je kop krijgen. Maar de meeste topkoks hebben geen papiertje. Die hebben het vak in een goede keuken geleerd en de klanten komen naar hun restaurant omdat hun voedsel gewoon lekker is. Kjeld, Jutta en Femke kunnen gewoon heel goed schaatsen. Zonder opleiding. Ik vraag geen schrijver naar zijn diploma. Toneelspelers en kunstschilders ook niet. Donderdag zat ik in een klein theater bij de jonge cabaretier David Linszen. Hij is een zeer aangename mafkees met een ongebreidelde fantasie. Daarom had ik een geweldige avond. Ik durf te wedden dat deze David geen humorcertificaat aan de muur heeft hangen.

Zal die voormalige Britse prins Andrew een diploma hebben? Hij is donderdag gearresteerd en inmiddels weer vrijgelaten. Misschien is hij zijn leven lang sowieso te veel vrijgelaten. Ik denk niet dat hij zijn heldendaden op dat Maagdeneilandje in zijn cv zet. 

En dat geldt voor de halve wereld. Iedereen zwijgt over zijn blunders en bluft over de welverdiende medailles. CV. Ik lees die letters nooit als Curriculum Vitae. Maar als Centrale Verwarming. En misschien is dat de enige juiste omschrijving. Een lekker warm kacheltje. Voor jouzelf en verder niemand anders.