‘Achteraf denk ik: had ik toch maar een opleiding gevolgd. Dat geef ik nu mee aan onze kinderen’

Erik: „Het werk gaat voor. Altijd. Dat heb ik van huis uit meegekregen. Mijn vader reed op de trekker op het land in de Wilhelminapolder: op zijn zestiende is hij begonnen en op zijn vierenzestigste gestopt.”

Gonneke: „Het was zo’n klassiek arbeidersgezin waar wat minder te besteden was. Dan is werk en geld verdienen belangrijk. Zelf was mijn vader onderwijzer en daarnaast heel actief in de lokale politiek. Hij werd ook wel de ‘burgemeester’ van Wilhelminadorp genoemd. Als kind kreeg ik daarvan mee dat hij ’s avonds nooit thuis was. Dus nee, zelf wilde ik niet de politiek in. Maar op een gegeven moment is het toch zo gelopen. Mijn vader zat bij de Partij van de Arbeid, maar na wat gedoe met andere gemeenteraadsleden is hij zijn eigen partij begonnen: Partij voor Goes. Hij vroeg of ik mee wilde doen. Zo ben ik er in gerold.”

Erik: „Ook omdat je vader overleed.”

Gonneke: „Nou ja, daarvoor was ik al raadslid. Maar inderdaad, hij was me nog aan het opleiden toen hij heel plotseling overleed. Een hartstilstand. Zo heb ik zijn plek overgenomen en ben ik zelfs fractievoorzitter geworden. Dat ging snel. Een beetje té snel. Maar nu ben ik alweer begonnen aan mijn derde termijn als raadslid. Afgelopen verkiezingen stond ik op nummer drie van de lijst. We hebben twee zetels gekregen, maar met voorkeurstemmen ben ik toch in de raad gekomen. Hoeveel voorkeurstemmen het waren? Driehonderd…”

Dochter Esmee vanaf de bank: ‘311!’

Gonneke: „Op ieder stembureau in de gemeente had ik stemmen. Dat vond ik wel bijzonder.”

Erik: „Je was ook de eerste vrouw op de lijst. Dat helpt ook.”

Gonneke: „Als raadslid staat er twintig uur per week voor de raadsvergaderingen en de stukken voorbereiden. Soms kost het meer tijd, soms minder. Het mooiste vind ik om lokaal wat te kunnen bereiken, zoals bij de nieuwbouwwijk hier in het dorp. Alle auto’s zouden daarvoor dwars door het dorp moeten – en het is al vrij druk met toerisme. Nu hebben we voor elkaar gekregen dat de aanrijroute om het dorp heen wordt gelegd. Dan denk ik: dat hebben we mooi geregeld.”

Frietjes in de trilgoot

Erik: „Sinds acht jaar werk ik als servicemonteur bij FoodeQ in Steenbergen. Zij zitten in de triltechniek in de voedingsindustrie, bijvoorbeeld voor frietfabrieken. Daar worden de frietjes niet op een lopende band vervoerd, maar in een grote rvs-bak die trilt: een trilgoot. Daar ben ik de serviceman voor. Installeren, onderhouden, modificeren, storingen. Dat doe ik over de hele wereld.”

Gonneke: „Wat Erik doet, kunnen niet heel veel mensen. Ze hebben hem heel graag. Hij kijkt verder dan de oppervlakkige oplossing en gaat net zo lang door tot hij de oorzaak heeft gevonden.”

Erik: „De ene keer is dat hier om de hoek – in België, Nederland, Duitsland – maar ik moet ook regelmatig verder weg. Ik ben net in Canada geweest en eind van het jaar kan ik voor acht weken naar Australië. Dat ik elke keer weer op een andere plek een probleem moet oplossen, met de lokale mensen en mogelijkheden, vind ik een leuke uitdaging.”

Gonneke: „Wij thuis trekken hier helemaal ons eigen plan. Erik weet ’s ochtends wanneer hij vertrekt, maar nooit wanneer hij thuiskomt. Dus als hij er is, eet hij mee, en anders wordt het later of eet hij onderweg wat. Tja. Je kan er moeilijk over doen, maar daar schiet je ook niks mee op. We zijn er ondertussen aan gewend.”

Aan de muur hangen jeugdfoto’s van dochters Eline en Esmee.

Foto Mona van den Berg

Jacuzzi en een weekje Texel

Gonneke: „De verdeling is altijd geweest dat Erik weg was en ik het thuis hier regelde, ook met de kinderen. We wilden zelf kinderen, dus dan wil ik er ook zelf voor zorgen. Ze zijn nooit naar een opvang geweest.”

Erik: „Toen de oudste werd geboren, werkte Gonneke nog wel. In de supermarkt. Dan moest ik ’s avonds op tijd thuis wezen om haar af te lossen, wat meestal niet lukte. Dat gaf zoveel stress, dat Gonneke na een half jaar helemaal gestopt is met werken.”

Gonneke: „Dat was niet altijd leuk, natuurlijk. Soms wilde ik wel eens wat anders dan thuis met de kinderen zijn. Aan de andere kant: ik had niet zoveel diploma’s. Ik heb twee jaar geleerd voor automonteur, maar dat paste toch niet goed bij me. Toen ben ik in de supermarkt gaan werken. Ik wilde liever geld verdienen dan leren. Maar achteraf denk ik: had ik toch maar een opleiding gevolgd. Nu val ik af en toe in als ongediplomeerd assistent op een basisschool in Goes, maar dat mag alleen als invaller – en niet vast.”

Erik: „Dat geef je nu extra mee aan onze kinderen, hè?”

Gonneke: „Ik zeg tegen ze: kijk, ik kom niet verder omdat ik geen diploma’s heb. Dat is geloof ik wel binnengekomen. De jongste heeft haar diploma als onderwijsassistent. De oudste is interieuradviseur en werkt nu op de binnendienst van een hypotheek- en verzekeringsadviseur. Daar heeft ze het heel erg naar haar zin.”

Erik: „Het mantelzorgen neemt momenteel ook een groot gedeelte van je tijd in.”

Gonneke: „Ja, mijn moeder heeft meerdere herseninfarcten gehad en kan niet goed meer lopen. Ze woont hier op het dorp, dus ik regel veel voor haar. De laatste tijd zijn Eriks ouders er ook bij gekomen. Zijn moeder is begin-dementerend en zijn vader heeft parkinson. Ja, dat is best pittig.”

Erik: „Gonneke heeft een fijne, nuchtere blik op zaken. Dat is voor mijn ouders heel fijn.”

Gonneke: „Ik ga altijd mee naar de dokter, heb contact met de wijkverpleegkundige, regel alle zorgaanvragen. Bij de belangrijke afspraken is Erik er ook bij.”

Erik: „De situatie met mijn ouders zet me wel aan het denken over ons eigen leven. Zeker wel.”

Gonneke: „Ik zei altijd al tegen zijn ouders: ga nou eens genieten van het leven! Ga nou eens op vakantie, of leuke dingen doen. Maar nee, er moest nog dit en dat. En nu is het te laat.”

Erik: „Daarom zijn we de laatste tijd zelf wat makkelijker geworden met dingen aanschaffen. Zo hebben we pas een jacuzzi gekocht, voor in de tuin.”

Gonneke: „En we roepen al jaren dat we eens naar Texel willen. Nu hebben we dat geboekt. Je moet het ook gewoon doen; genieten.”

mona van den Berg

Gonneke de Boe-Hoogerland (51) en Erik de Boe (52) wonen in Wilhelminadorp, vlakbij Goes. Ze hebben twee dochters: Eline (26) en Esmee (21). Esmee woont nog thuis. Gonneke is gemeenteraadslid voor de Partij voor Goes, vrijwilliger bij het dierenasiel en valt af en toe in als onderwijsassistent op een basisschool. Erik is servicemonteur bij FoodeQ Engineering, een bedrijf dat machines maakt voor de voedselindustrie. Zo’n 70 procent van zijn opdrachten is in het buitenland.

Erik verdient anderhalf keer modaal. Gonneke krijgt voor haar raadswerk een vergoeding van zo’n 1.900 euro in de maand.