Bij Astare houden ze van veganistisch, biologisch en niet te karig

Op de keien van de Utrechtse binnenstad staan twee houten klaptafels. De blauweregen kruipt langs de muur en hangt sluik over de olijfgroene kozijnen. Op tafel staan flessen San Pellegrino en vaasjes met bloemen. Het lijkt op een flagshipstore van Dille en Kamille, het is het kantoor van GGZ-uitzendbureau Astare. 

Oprichter Pepijn van der Weide (48) vindt het „heel fijn dat we er zijn”. Communicatiemedewerker Olmo Borsboom (32) wil weten wat we willen drinken en of we nog iets nodig hebben van „ons”. Pepijn en Olmo zijn mannen met gestreken linnen kleren in aardse tinten die het hele gesprek oogcontact willen maken. „Moet ik maar gewoon doen alsof jullie er niet zijn?”, vraagt Olmo ons diep aankijkend. Olmo wil graag elk mens zien, dit keer maakt hij een uitzondering.   

Het kantoor is een grote ruimte. De vloer is gegoten, de bureaustoelen zijn design. In de open keuken staan Carla Notenboom (61) en Elisabeth Augustijn (60) met een schort om. Elisabeth knijpt met twee handen een pakje biologische kokosmelk leeg boven een Le Creuset-pan. Vandaag een curry met linzen, bloemkool en rijst. „Ze houden hier van veganistisch, biologisch en niet te karig”, zegt Elisabeth. Elke dag bedenken Carla en Elisabeth rond half tien wat er geluncht gaat worden. „We vragen even rond op kantoor, waar hebben jullie zin in?”, zegt Carla. En dan, op de fiets naar de biologische supermarkt voor inkopen.  

Een Ibiza-vrouw in een gehaakte top en op blote voeten zwiert even langs Carla en Elisabeth. „Wat ziet het er weer heerlijk uit meiden”, zegt Eline Muller (47). Ze knijpt Carla even zacht in haar schouder en kijkt haar meelevend aan. „Pepijn, wil jij proeven?”, vraagt Elisabeth. Pepijn hangt met een lepel breed glimlachend boven de pan met curry. „Nog iets erbij”, wil Elisabeth weten. „Nee, deze, heeft, niks meer nodig,” zegt Pepijn alsof hij een spoken word voordracht doet. 

Schildpadbril

Jazzmuziek klinkt uit de perfect weggewerkte speakers. Iemand wil weten welke artiest dit is. „Ja, Chet Baker, gewoon zo fijn”, zegt Pepijn. Hij maakt een explosiegebaar met zijn handen bij zijn voorhoofd. Elisabeth proeft nog even de rijst uit de elektrische rijstkoker. Die is gaar. Carla wil een buffet maken op de koffietafel in het midden van het kantoor. Op een houder ligt de grootst mogelijke uitgave van het koffietafelboek Before They Pass Away van Jimmy Nelson. Pepijn schuift de vierkante meter aan fotoboek een soort van aan de kant. Carla zet een salade van wortel, gember en sesamolie ernaast. Het gaat toch niet passen, besluit Carla. Het buffet verplaatst naar de keuken, het koffietafelboek kan gelukkig blijven staan. „Oké, wie durft?”, zegt Elisabeth met een pollepel in de hand. 

Koks Carla en Elisabeth bedenken elke dag rond half tien wat er geluncht gaat worden. Vandaag: curry.

Pepijn nodigt iedereen uit om „lekker buiten te eten, zo fijn”. De vrij uniforme groep vrouwelijke werknemers installeert zich met een diep bord en zonnebril met schildpaddessin aan de gedekte tafels. „Omg, ik krijg helemaal stress voor jou als ik kijk naar jouw beige outfit en dit eten”, zegt de ene schildpadbril tegen de ander. Er worden vandaag ook foto’s en video’s gemaakt voor de website en dus trokken de meesten een „leuke outfit” aan. Naast de NRC-fotograaf cirkelen er nog twee camera’s om de lunchende groep heen.  

Pepijn van der Weide en Eline Muller genieten buiten van hun bordje curry.

Foto Dieuwertje bravenboer

Vera Vork (33), bij elkaar passend spijkertopje met broek, zit in het raamkozijn. Ze werkt vandaag vijf jaar bij Astare. Er is worteltaart gehaald. Pepijn zit buiten op een bank maar draait zich om naar Vera en tikt zacht haar knie aan met zijn hand: „Ik wil je even laten weten dat ik het zo fijn vindt dat je hier, bij ons bent. Ik weet nog als de dag van gisteren dat je hier binnenkwam. Hele fijne energie meteen.” Vera vindt het ook fijn en heel lief van Pepijn. Maar, aan haar curry komt ze niet meer toe.