‘Blijf dromen, als je iets wilt kun je het bereiken’, zegt Rijpma-de Jong nadat ze eindelijk olympisch goud heeft gewonnen

3 uren geleden 2

Nog voordat Antoinette Rijpma-de Jong het podium opspringt, verraadt haar gezichtsuitdrukking hoe diep het moment haar raakt. Ze is zichtbaar geëmotioneerd. Wanneer haar naam wordt omgeroepen en de officials haar de gouden medaille omhangen, rollen de eerste tranen over haar wangen. Tegelijkertijd staat er een brede glimlach op haar gezicht. Lachend en huilend zingt ze het Wilhelmus mee in een uitverkochte Milano Ice Skating Arena. Even later verschijnt ze, nog steeds aangedaan, voor de camera van de NOS. „Holy shit, ik heb een gouden medaille.”

Eerder dit seizoen zei ze tegen de Volkskrant: „Ik heb nog niet alles uit het schaatsen gehaald en dat houdt me elk jaar fris.” Een olympische gouden medaille ontbrak nog altijd in haar lange schaatscarrière.

Jarenlang deed Rijpma-de Jong alles: ze was een allrounder. Zo vertelde ze in datzelfde interview: „Jarenlang heb ik van alles half gedaan en nooit ergens specifiek op getraind. Dat was mijn valkuil.” Ze debuteerde op achttienjarige leeftijd op de Olympische Spelen van 2014 in Sotsji. Vier jaar later veroverde ze brons op de 3.000 meter in Pyeongchang. In coronatijd, op de Spelen van Beijing in 2022, pakte ze opnieuw brons. Ditmaal op de 1.500 meter. Goud ontbrak nog steeds.

Pieken op het juiste moment

Ze sloot aan bij de sprinters van team Reggeborgh, gooide haar trainingsaanpak om en bereidde zich zo voor op het olympisch kwalificatietoernooi. Daar waren alle ogen gevestigd op Joy Beune, de wereldkampioen. Maar Rijpma-de Jong versloeg iedereen, werd eerste en kwalificeerde zich voor Milaan.

Voor de dertigjarige Rijpma-de Jong moest alles deze vrijdag samenkomen. Ze moest pieken, en dat deed ze. Haar opening was de snelste het seizoen: 25,26 seconden.

En dat was een verrassing, want ze bewoog bij de eerste start en moest opnieuw starten. Ook was haar rit niet vlekkeloos. „Ik maakte wat foutjes onderweg en ik dacht ik weet niet of dit genoeg is”, vertelt ze na de wedstrijd. Na haar reed de absolute favoriet, de Japanse Miho Takagi, in de laatste rit. Op dat moment wist Rijpma-de Jong dat ze op het podium zou staan, maar nog niet op welke plek.

Takagi stelde echter teleur en finishte in een tijd van 1.54,87. Ze werd zesde. Rijpma-de Jongs tijd bleek genoeg voor goud: 1.54,09. „Dit doen op de 1.500 meter. Het is niet eens mijn beste afstand. Het is bizar. Het voelt onwerkelijk”, zei ze na afloop tegen de internationale pers. Zilver was voor de Noorse Ragne Wiklund die slechts 0,06 seconden langzamer was dan Rijpma-de Jong. Brons ging naar Canadese Valérie Maltias.

Rijpma-de Jong op het olympische podium.

Pestverleden

Maar deze winst is niet zomaar een ontbrekende gouden medaille in de schaatscarrière van Rijpma-de Jong. Ze komt van ver. Ze had een zware jeugd waarin ze werd gepest, om haar rode krullende haar. In groep acht verfde ze haar haren zwart. Pas op haar 24ste durfde ze weer haar natuurlijke haarkleur te omarmen.

Met hulp van een psycholoog vond ze zichzelf terug. Ze richtte de Antoinette Foundation op, met een duidelijke missie. „Een wereld zonder pesten. Dat is mijn droom.” En dat benadrukte Rijpma-de Jong ook na het rijden van haar gouden rit. Als de interviewer haar verleden en haar rode haar benoemt, antwoordt ze: „Ik wil tegen iedereen zeggen, als je blijft dromen en blijft vechten en als je iets graag wilt, dan kan je echt iets bereiken. Ook al zit het soms tegen, er is altijd licht aan het einde van de tunnel.”

Lees het hele artikel