Carlo Boszhard is niet voor één gat te vangen

Carlo Boszhard had wat leuks bedacht. In eerste instantie had hij om een cijfer willen vragen – dat deed-ie wel vaker. Dan vroeg hij aan de pasgetrouwde stellen in Married at first sight tijdens het koppelsdiner: welk cijfer geef jíj nou aan je huwelijk? Maar omdat hij die vraag in voorgaande seizoenen al had gesteld, bestond er een risico dat de partners hun antwoorden van tevoren op elkaar hadden afgestemd. Geef jij ons huwelijk zeven punten, dan doe ik dat ook. Echtelijke consensus.

Zo voorkom je horrorscenario’s: dat de ene echtgenoot voor een ronkende negen kiest en de andere voor een spraakmakende vier. En dat iedereen die toekijkt – Carlo Boszhard, alle andere koppels, drie liefdesexperts, heel MAFS-lievend Nederland – dan verschrikt een handje voor de mond houdt. Óh!, doen al die mensen: wat érg! Hoe groter de afstand tussen die twee getallen, hoe groter de gêne. Zie zo’n diepe kloof van schaamte en verschil in inzicht nog maar eens te overbruggen.

Dus ja, het lag voor de hand dat de koppels, uit zelfbehoud, in het geniep hadden overlegd wat voor cijfer ze hun huwelijk zouden geven. Maar Carlo Boszhard is niet voor één gat te vangen. Die verzint dan gewoon een nieuwe opdracht voor bij het eerste koppelsdiner. Voor lezers die nooit MAFS kijken en niet thuis zijn in het jargon moet ik die laatste term misschien nog even toelichten: bij het koppelsdiner dineren alle koppels samen. Ik hoop dat dat zo helder is.

‘Een wóórd over je huwelijk’

Zes koppels waren opgesteld aan een lange, smalle tafel; de maaltijden waren nog niet geserveerd, de wijnglazen wel alvast gevuld. Dat was nodig om te proosten op de liefde. Aan het hoofd van de tafel stond Carlo Boszhard. Die zei: „We gaan iets anders doen. Ik vraag… een woord. Een wóórd over je huwelijk.” Het beeld wisselde naar een andere plek in het restaurant, waar de drie liefdesexperts op een rijtje naast elkaar zaten en live het gedrag van de door hen bedachte stelletjes becommentarieerden. Kijk: onze Luigi is nog steeds een echte gentleman. Kijk: onze Anton ziet er wat verslagen uit vandaag. Ze schreven ook wat instructies op die ze straks aan de deelnemers zouden kunnen geven. Stel een vraag, probeer te flirten. Het was alsof ze samen The Sims speelden, maar dan met echte mensen.

 „Dat is leuk”, vond een van de experts toen Carlo Boszhard het woordenplan had aangekondigd. „Dat het dan toch minder voorspelbaar is.” Een aantal stellen koos wijselijk voor opties als „vertrouwen”, „respectvol” en „fijn” – de woordalternatieven voor de veilige zeven. Maar andere stellen zaten minder op één lijn. Hoe kruip je nog naast je man in bed als jij „overeenkomsten” opschrijft als woord om je huwelijk mee te duiden, en hij: „gevecht”?

Het ergst was het voor Anton en Linda. Of eigenlijk gewoon voor Anton. Hij had echt zijn best gedaan voor zijn nieuwe bruid, ook al had ze al vroeg aangegeven hem niet aantrekkelijk te vinden en had ze na de huwelijksreis geen contact willen onderhouden. Anton – lieve, goeiige Anton – was blij dat Linda überhaupt was komen opdagen voor het koppelsdiner. Op zijn papiertje schreef hij heel diplomatiek: „connectie”, vooral omdat hij die nog een beetje miste in dit huwelijk. Dat krijg je, als je vrouw niet wil praten. Daarna hield Linda haar papiertje omhoog. In onverbiddelijke, zwarte letters stond daar: „Niks.”

Oh!, deden de stellen, en de experts, en de kijkers thuis, en Carlo Boszhard. En hopelijk ook Linda, als ze de beelden terugziet. Niks, dat is nul. Ze had een manier gevonden om haar huwelijk minder dan een onvoldoende gegeven – zonder cijfers. Knap was het wel. Maar leuk is anders.