Comaseks

Daar had ik nou nog nooit over nagedacht: wanneer een verkrachting een verkrachting is. Maar nu weet ik het. Met dank aan Ali B. Als een eikel alleen zijn eikel in een dame wurmt die dat absoluut niet wil, dan moeten we dat volgens het gerechtshof toch echt rekenen als een volledige verkrachting. Ik wist dat niet, maar het is me afgelopen donderdag in alle talkshows een keer of tien overduidelijk uitgelegd. 

Had iemand dat nou gedacht van die lieve Ali? Ooit verkondigde hij in DWDD met natte ogen dat liefde pas echt de baas is als het pijn doet. Een behoorlijk grappige tekst uit zijn mond. Toen hij dat emotioneel gestameld had, zong hij een zoetsappig liedje waarin hij vertelde dat hij bang was dat er een dag komt dat zijn kinderen niet meer met hem willen knuffelen. Ik vrees dat die dag inmiddels al geweest is. Misschien mag hij het prachtige nummer nog een keer zingen in de gevangenis voor zijn celgenoot Peter Gillis, die donderdag te horen kreeg dat hij zo goed als zeker ook mag gaan brommen. Waarom Ali en Peter in één cel zitten? Ik gok dat Gillis zijn eigen cel goed verhuurd heeft.

Rare straf trouwens voor deze sympathieke vakantiehuisjesmelker. Hij moet een jaar zitten en 1,3 miljoen betalen voor belastingfraude. Dat snap ik. Maar voor het in elkaar beuken van zijn ex kreeg hij slechts zestig uur taakstraf. Ik heb mijn vrouw al gewaarschuwd. 

Sowieso was het seksueel gezien een leerzame donderdag. Ik hoorde voor het eerst van de sekssite Motherless, waarop gedrogeerde vrouwen misbruikt worden. In één filmpje? Nee hoor, in meer dan 20.000 filmpjes.  Met dank aan Dominique Pelicot, de Fransman die ons ooit op het idee gebracht heeft door zijn vrouw jarenlang heel gul aan zijn dorp uit te lenen. Liefst 51 mannen waren hem toen zeer dankbaar en kwamen zich zonder gêne bij deze psychopaat melden. Ook wel weer lekker dat deze comaporno allemaal verspreid werd via een Nederlandse server in het pittoreske Brabantse stadje Steenbergen. Wat zijn we toch een fijn volk. En wat heerlijk dat de directeur van dit hostingbedrijf Nforce, dat aan de moederloze site infrastructuurdiensten verleende, zijn vieze handjes inmiddels in onschuld heeft gewassen door te verklaren dat hij niet over de inhoud gaat. 

Het zijn rare dagen. Voetbalmiljonairs van Real Madrid timmeren elkaar op een training het ziekenhuis in en tijdens een discutabel congresje op de Amsterdamse VU gingen twee professoren met elkaar op de vuist. De een kwam namens de Israëlische regering melden dat het in Gaza hartstikke gezellig is en de ander geloofde dat niet. De laatste is overduidelijk een antisemiet. Ik denk dat beide heren wegkomen met een lichte taakstraf. 

En de opgepakte drugsmatrozen aan boord van het bootje van Bolle Jos? 30.000 kilo coke moesten deze jongens met mitrailleurs beschermen. Ik herhaal: 30.000 kilo. Hoeveel neuzen kan je daarmee verwennen? Deze recordvangst van een miljard euro is niet goed voor de straatprijzen van die rommel. Het is maar goed dat de effectenbeurs het de laatste dagen redelijk doet. 

Ik schrijf dit nog steeds in Italië en vraag me af of ik nog terug durf. Een doodeng virus kan mij vanuit mijn vliegtuigstoel of een stewardess zomaar bespringen. En verder is het politiek gezien ook niet echt gezellig. Als we zelfs partijkantoren in de hens steken. 

Toch kom ik terug. Maar ik ga wel verhuizen. Van Amsterdam naar Wijk aan Zee, waar ik een huis gekocht heb naast de toekomstige groene oase Tata Steel. Met dank aan de voormalige directeur van Milieudefensie Donald Pols. Wat een prachtige, genereuze stap van deze lieve man. Van de terroristische milieuclub naar een gezond bedrijf van hardwerkende ondernemers. In één keer maakt deze dappere Donald de Noord-Hollandse duinen kankervrij. Uit de dampende schoorstenen komt binnenkort de geur van lavendel, kamperfoelie en jasmijn. Als je langs de voormalige Hoogovens fietst, waan je je binnenkort op de Keukenhof. Dank Donald. Heel veel dank. Jij geeft mij als bange burger weer moed.