De ogenschijnlijke gewichtloosheid van Eileen Gu

Wist u dat wij mensen voor meer dan 99,99 procent uit leegte bestaan? Ga maar na: we zijn allemaal, stuk voor stuk, opgebouwd uit atomen. Gemiddeld zo’n 7 met 27 nullen erachter per mens. Ik heb dat heus geleerd toen ik natuurkunde had, dat atomen bijna volledig uit leegte bestaan, maar het verbluffende idee dat dat dus geldt voor wie we zijn is nooit tot me doorgedrongen. We zijn in feite niet meer dan een lege huls. Verbijsterend, en fascinerend tegelijk.

Binnenin elk atoom zit een piepkleine kern en that’s where the magic happens. Daardoor is de leegte van zo’n atoom niet echt leeg. Het zit vol met energieën. Bubbeltjes, bruisend van de energie, zo stel ik ze me voor. En eerlijk gezegd: zo stel ik me de mens ook voor, opgebouwd uit bubbeltjes bruisende energie – nu ik erover nadenk tenminste, door de jurk die Eileen Gu deze week droeg op het Met Gala.

Fantastisch was de jurk van de fenomenale freestyleskister. Hij bestond uit vijftienduizend belletjes van glas, met daartussen onzichtbare bellenblazers, die continu bubbels uit de jurk bliezen. Eileen zweefde in een wolk. Magisch. Surrealistisch en realistisch tegelijk – precies zoals de Nederlandse ontwerpster Iris van Herpen het bedoeld had: een jurk die het wonder van atomen verbeeldt, de ogenschijnlijke gewichtloosheid van Eileen Gu als ze boven de piste zweeft, en het vertragen van de tijd als je een bel hoog de lucht in volgt.

Ik vind Gu een intrigerende vrouw. Prachtig om te zien, ze is naast haar topsportcarrière niet voor niets model, en zeldzaam welbespraakt. Zo welbespraakt zelfs, dat mensen dachten dat haar antwoord ingestudeerd was toen ze een journalist die tijdens de Winterspelen vroeg of haar twee zilveren medailles gewonnen of verloren medailles waren gedecideerd de mantel uitveegde.

Lees ook

Ook deze Spelen is kritiek op superster Eileen Gu nooit ver weg – ondanks twee zilveren medailles

Een paar dagen later vroeg een andere journalist Gu om eens te schetsen wat er in haar brein gebeurt, omdat ze vragen zo onwaarschijnlijk snel en goed geformuleerd beantwoordt.

Ik ben iemand die veel tijd in het hoofd doorbrengt, antwoordde Gu. Ik ontleed al mijn denkprocessen, en stuur mijn denken bij. Daardoor heb ik controle over wie ik ben. Dat kan iedereen, helemaal als je nog jong bent zoals ik. Ik ben 22, en heb neuroplasticiteit, de flexibiliteit van mijn hersenen dus, aan mijn zijde. Elke dag word ik, door mijn denken te sturen, een beetje meer de persoon waar ik als achtjarige idolaat van zou zijn.

Ze denkt ook veel na over skiën, over haar sprongen en tricks. Die benadert ze wetenschappelijk: Gu studeert niet alleen internationale betrekkingen op de hoog aangeschreven Stanford University, ze volgt ook vakken kwantumfysica.

Hoe briljant kun je zijn op zoveel vlakken, verzucht ik elke keer als ik haar hoor of zie, en ook nog zoveel betekenen in twee tegenpolen van landen. Op haar vijftiende koos Gu ervoor niet haar vaders land Amerika, maar haar moeders land China te vertegenwoordigen op mondiale toernooien – omdat ze in China een grotere impact zou kunnen hebben als rolmodel. Omdat ze in China beter haar zakken zou kunnen vullen, zeggen cynici, en: schande! Ze spreekt zich niet uit over politiek.

Klopt. Gu is een ster in China én Amerika, en blaast verbale belletjes over hoe je onafhankelijk leert denken en wat je daarmee kunt bereiken de wereld over. Bubbels met zulke inspiratie houden zich niet aan grenzen, die knappen overal.