Duitse auto-industrie herpakt zich: de nieuwe Mercedes GLB mag er zijn

Eerst een beginnerscursus lettercodes, anders komen we nooit meer uit het namenlabyrint. Een van de kleinere suvs van Mercedes heette GLB toen alle suv-namen bij de firma met een G begonnen. Van die GLB kwam vervolgens onder de naam EQB een elektrische versie. Dat was in de tijd waarin Mercedes de typenamen van zijn EV’s met EQ liet beginnen. Zo wilde het laten zien dat het de energietransitie serieus nam: nieuwe lente, nieuw geluid.

Maar de nieuwe EQB heet weer gewoon GLB en die is, met voor elke smaak dezelfde letters, voortaan op benzine en op stroom te koop. De letters EQ zijn bij de elektrische varianten nog wel toegevoegd aan de modelcode, maar verder geschiedenis. De elektrische apartheidsstrategie schoot de klantenkring in het verkeerde keelgat. Je liep zo te kijk in zo’n apart gelabeld ecoding met een raar zwart mondkapje waar vroeger een grille zat. De Mercedesrijder wil een normale Mercedes met een normale naam en een normale neus. Dat is nu net als bij de elektrische CLA en GLC weer helemaal in orde.

Belangrijker is dat de verandering althans voor de elektrische GLB echte vooruitgang is. De EQB was weliswaar de minst onaantrekkelijke suv in het toenmalige Mercedes-gamma, tot grote daden kwam hij niet. Het was een aangename, maar als EV niet meer dan redelijke auto, en een dodelijker vonnis kan een topmerk met de huisslogan Das Beste oder nichts niet treffen. Hij was niet heel zuinig. Met een niet heel grote accu kwam hij niet heel ver. En met een teleurstellend snellaadvermogen van 100 kW was hij de muurbloem van de Fastned-paviljoens. Ik noteerde een verbruik van meestal 22 kWh op 100 kilometer en een bereik van 350 kilometer.

Overlevingsstrijd

De ironie is dat het geen probleem hoefde te zijn. Met een nog kleiner stekker-Mercedesje van de gewraakte EQ-lichting, de EQA, reed ik probleemloos naar Denemarken. Ik somber dan ook niet namens mezelf maar namens de Mercedes-mens. Die wil de koploper in alle disciplines. Die zag voor hetzelfde geld als voor de kaalste EQB een dealer verderop een Kia staan met meer bereik en een batterijpakket dat nauwelijks degenereerde. En toen moest de nieuwste oogst uit China hier nog neerstrijken, auto’s met laadsnelheden tot 480 kW en een afwerkingsniveau waarvoor een Duitse fabrikant zich niet had hoeven schamen. Ze kwamen als donderslagen bij heldere hemel.

Inmiddels weet Mercedes hoe dramatisch en hoe snel de autowereld is veranderd. Waar het vroeger veilig op zijn status dacht te kunnen teren, is het nu underdog in een overlevingsstrijd tegen de schaal en innovatiekracht van de Chinese auto-industrie. De ooit onaantastbare Duitse auto-industrie leerde drie harde lessen. Eén: we zijn onze technische voorsprong kwijt. Twee: ons merkprestige is verdampt. Drie: Duitsland is een dorp, China de wereld. Meer mensen, meer intellect, meer markt, meer slagvaardigheid, meer heroïek en minder sentiment, koelbloedig efficiënt. Europa wilde verbindend en fatsoenlijk zijn, dit is de prijs: verliezen van meer macht en kapitaal.

Maar Duitsland is zich nu opvallend assertief aan het herpakken. De GLB 250+ gaat met hernieuwde energie en harde cijfers in de tegenaanval. Met 272 pk is hij terughoudend gemotoriseerd, wat mij betreft niet meer dan terecht omdat het voldoende is, maar hij komt 200 kilometer verder dan mijn laatste test-EQB en laadt met 320 kW drie keer zo snel. Dat is minder vlot dan de 400 kW van nieuwe BMW’s, maar het past bij Mercedes om het ook weer niet te bont te maken. Kalm aan, dan breekt het lijntje niet. En de ingenieurs mogen trots zijn. De GLB is een voortreffelijke auto. Hij zit goed, rijdt comfortabel, hij is fluisterstil, de dashboardbrede beeldschermen zijn voortreffelijk geïntegreerd in het voorbeeldig functionele dashboard. Ruim is hij ook, en met een schappelijk testverbruik van 16,8 kWh op 100 kilometer is dit geen goedkope maar wel zeer concurrerende auto.

Overzichtelijk dashboard in de stijl van eerdere modellen. Het getal 481 op het display slaat op de actieradius, maar in de praktijk zit er meer in het vat – althans voor wie normaal rijdt.

Nieuwe huisstijl: raamschakelaars in de vorm van een walvisstaart. De gespierde arm is voor de elektrische stoelverstelling.

Alles is lichtshow aan de GLB, tot aan de ventilatieroosters toe.

Een stoel waarin rugleuning en hoofdsteun één geheel vormen werd ooit vliegtuigstoel genoemd. Zit goed, maar het zou bij Mercedes soms iets kleurrijker mogen. Alles is zwart.

Hij kreeg alleen een lekke band. Maak ik dat ook eens mee, tegen het noodlot is geen software opgewassen. Maar achter een klepje boven de binnenspiegel zit een rode noodknop. Druk die in en in Maastricht neemt iemand de telefoon op om op Koningsdag de wegenwacht voor je te regelen, die je binnen anderhalf uur met een noodreparatie weer op weg helpt. Of de Chinezen zo de rode loper voor je uitrollen, betwijfel ik.