‘Ik vind het moeilijk om te stoppen’

8 uren geleden 1

Oh jeetje!, dacht Daniëlle van de Donk toen ze vorig voorjaar voor het eerst op het trainingscomplex van haar nieuwe club in Londen werd ontvangen. Waar ben ik nou beland?

Ja, ze stond op het punt te tekenen voor het nieuwe miljoenenproject van de Amerikaanse zakenvrouw Michele Kang, maar dat de London City Lionesses op zo’n aftands veld zouden moeten trainen, dat had ze niet verwacht. ,,Het was hier echt heel oud, het zag er echt niet uit.” Van de Donk, sinds 2010 international voor Nederland had jarenlang voor de topclubs Olympique Lyon en Arsenal gespeeld, en dan nu een onthaal op twee afgelegen veldjes in een klein dorpje in Kent. Het deed haar denken aan haar prille jeugdjaren bij de Brabantse amateurs van SV Valkenswaard en VV UNA in Veldhoven. ,,Ik had een beetje gevoel terug bij af te zijn.” Maar, dacht ze ook: ,,Dit is toch ook wel weer leuk. Best knus.”

Wat haar geruststelde: ze kende de ambitieuze plannen van Michele Kang, de steenrijke Amerikaanse ondernemer die sinds 2019 tientallen miljoenen in het internationale vrouwenvoetbal steekt.

Van de Donk speelde sinds 2021 vier seizoenen voor Lyon en won er viermaal de Franse landstitel mee en eenmaal de Champions League. Onder de nieuwe naam OL Lyonnes kwam de club twee jaar geleden ook in handen van Kang, na Washington Spirit haar tweede grote sportinvestering. Doel van Kangs missie: door in alle competities een topclub te bouwen die prijzen weet te winnen, kan ze ertoe bijdragen dat het vrouwenvoetbal zich in omvang en populariteit uiteindelijk kan meten met het internationale mannenvoetbal.

Kang bemoeit zich bij clubs actief met het management, bezoekt zoveel mogelijk wedstrijden – in augustus vorig jaar vloog ze nog over voor een oefenpotje van haar Engelse club uit tegen FC Twente. En ze onderhoudt nauwe, vertrouwelijke banden met de speelsters.

Van de Donk ging vorig jaar met Kang in gesprek over haar toekomst als voetballer en ná haar carrière. Nog bijtekenen bij OL Lyonnes? – ze was inmiddels 33 en er stond een zwaar EK met Oranje voor de boeg. Wilde ze bij de Franse club niet trainer worden? Of zou ze misschien willen overstappen naar de London City Lionesses, de club die net naar de hoogste divisie was gepromoveerd en waarmee Kang binnen drie jaar de Champions League wil winnen?

Bescheiden stadion

De tweede keer dat de aanvallende middenvelder de club bezocht was het trainingscentrum in het dorpje Ditton al voorzien van een nieuw, strak gemaaid voetbalveld. Niet veel later volgde een kunstgrasveld. Kang kocht de voormalige Cobdown Sports Ground voor omgerekend ruim 32 miljoen euro – in de loop van volgend seizoen moet er een modern gebouw verrijzen. Vooralsnog speelt London City Lionesses de thuiswedstrijden in een bescheiden stadion met vijfduizend plaatsen in een ander voorstadje van Londen – gehuurd van tweede divisieclub Bromley FC. Kang heeft plannen voor een eigen stadion.

Na de Zweedse aanvaller Kosovare Asllani was Van de Donk de tweede internationale topspeelster bij London City Lionesses. Er volgden er nóg zeventien, onder wie de Spaanse vleugelverdediger Jana Fernández en de Franse routiniers Delphine Cascarino en Grace Geyoro. Britse media speculeren dat de Spaanse superster Alexia Putellas, transfervrij bij Barcelona, zich na de zomer bij LCL voegt.

Van de Donks rentree in de hoogste Engelse divisie verliep teleurstellend. Voor de derde maal was Van de Donk ernstig en langdurig geblesseerd. Na een gescheurde kruisband aan het begin van haar carrière en een zeldzame peesblessure aan haar enkel (2021) keerde ze van het (mislukte) EK in Zwitserland terug met een complexe knieblessure.

„Dit was echt de taaiste van alle blessures”, zegt ze in maart op het trainingscomplex-in-verbouwing op een uurtje rijden van haar huis. Het is drie dagen voor de topwedstrijd tegen haar oude club Arsenal – haar honderdste wedstrijd in de Britse Women’s Superleague.

Waarom?

„Het was niet alleen fysiek heel pijnlijk, ik vond het mentaal ook zwaar. Er was niet echt een eindstreep in het herstelproces, zoals bij sommige andere blessures. Ik ben positief ingesteld maar nu moest ik elke dag weer afwachten hoe het zich ontwikkelde. Ik heb maandenlang in m’n eentje hier in de gym oefeningen moeten doen. Met uitzicht op het veld waar het hele team lekker aan het trainen was. Pas na drie maanden mocht ik een keer op het veld wat proberen en toen was het meteen wéér helemaal mis.

Op een gegeven moment moest ik ook in het water oefeningen doen– gewoon hier in een publiek zwembad in het dorp. Soms ging de fysiotherapeut mee, maar meestal was ik alleen, tussen de zwemlessen van schoolklassen. Ik klaag niet, maar dat was wel even heel taai.”

Toen je in juni vorig jaar voor twee jaar tekende bij London City Lionesses, dacht je toen: dit wordt mijn laatste kunstje?

„Nee, ik voelde toen en ik voel nu dat ik nog lang niet klaar ben met voetballen. En ik heb wel vaker geroepen dat ik aan een laatste seizoen begon, of laatste toernooi, maar daar kom ik dan elke keer weer op terug. Ik vind het moeilijk om te stoppen, ik ben er eigenlijk nog niet klaar voor.”

Heb je dit najaar toen je zo zwaar geblesseerd was en maar niet aan spelen toe kwam, niet opnieuw gedacht: ik stop ermee?

„Nee, eigenlijk niet. Ik kan gewoon niet zo goed opgeven. Als ik ergens voor teken, en ergens voor zeg te gaan, dan gá ik daar ook gewoon voor.”

Je voelde je ook verplicht aan deze club? Binnengehaald als een van de grote sterren die London City Lionesses tot een topclub moet maken?

„Ja, en ik wilde gewoon zo graag. Je wil niet herinnerd worden als iemand die alleen maar geblesseerd was.”

Speelde het Nederlands elftal ook in je hoofd?

,,Nee, daar was ik helemaal niet mee bezig. Ik was vooral druk met mezelf, wilde herstellen.”

Toch maakte je in maart bekend door te willen gaan voor Oranje, en maakte je je rentree met een invalbeurt tegen Ierland in Utrecht.

,,Toen ik weer ging trainen, heb ik dat Arjan laten weten. Ik had al direct na het EK gezegd dat de bondscoach me altijd kon bellen. Tijdens mijn blessure hebben we veel contact gehad. Hij heeft me hier ook opgezocht, heel leuk.”

Van de rentree, zowel in Oranje als in Londen, kon Van de Donk maar kort genieten. Eind maart raakte ze opnieuw geblesseerd. Opnieuw zes weken langs de kant en in de gym. Ze vreesde het einde van het seizoen niet te halen, maar kon in de laatste competitieronde, half mei tegen Aston Villa, weer een klein half uurtje spelen. Van de Donk scoorde de gelijkmaker, LCL won met 2-1 en eindigde daarmee als zesde in de hoogste divisie.

Wat dacht je toen je wéér geblesseerd raakte?

,,Het ging maar om een kleine spierblessure, maar toen ik het hoorde van de arts kon ik even alleen maar huilen”, vertelt ze in een tweede gesprek afgelopen week in Zeist. „Ik wist: nu moet ik wéér in m’n eentje die gym in, wéér eindeloos fietsen. Terwijl ik gewoon op het veld wil staan, spelen, tegen de bal trappen. Het was opnieuw vooral mentaal heel zwaar – nog wel zwaarder dan bij die vorige, veel grotere blessure.”

Dacht je dit keer: misschien moet ik een punt achter m’n carrière zetten?

,,Dat ging nu wel een paar keer door m’n hoofd ja. Bij mijn ouders ook. Mijn moeder vond het heel zielig natuurlijk en zei: ‘ach, meisje, stop maar’. Ik voelde me ook even superzielig, maar na een paar dagen ging het wel weer. Toen ik het team weer zag, gaf dat me weer energie.”

Van de Donk speelde sinds januari slechts acht wedstrijden voor London City Lionesses en nooit een hele wedstrijd – gemiddeld maar 41 minuten per duel. Dat motiveerde haar om opnieuw te herstellen en in de zomer fit terug te keren.

,,Mijn doel is om er aan het eind van de zomer te staan straks in het pre-season – ook dat moest ik missen vorig jaar – dan weer helemaal fit worden voor het nieuwe seizoen.”

Hoewel dus nog niet helemaal wedstrijdfit deed bondscoach Arjan Veurink toch weer een beroep op Van de Donk voor de laatste twee wedstrijden in de WK-kwalificatie. Vrijdagavond uit tegen Ierland, komende dinsdag thuis tegen Polen. ,,Ik zie nog steeds toegevoegde waarde in Danielle”, zei hij daar dinsdag over bij een persconferentie in Zeist. ,,Ze is een van de leiders van dit team.”

Bij de twee wedstrijden tegen Frankrijk, in april, deed Nederland het onverwacht goed: winst en gelijkspel. Nederland leidt daardoor de poule met één punt voorsprong op Frankrijk en heeft zicht op rechtstreekse plaatsing voor het toernooi volgend jaar in Brazilië.

Niet alleen Van de Donk ontbrak door een blessure, ook zes andere ervaren speelsters. Met een selectie van veel jonge talenten bleek Oranje heel goed te kunnen voetballen tegen topland Frankrijk. Het leidde tot een dilemma voor Veurink: vasthouden aan de nieuwelingen of de inmiddels weer herstelde vedettes opstellen.

Hoe keek jij naar die wedstrijden tegen Frankrijk?

,,Ik vond het hartstikke leuk en mooi om te zien.”

Dacht je niet: ze kunnen het ook zonder mij en de andere ervaren speelsters?

,,Dat kunnen ze ook wel, maar voor het Nederlandse elftal roep je de beste speelsters op die beschikbaar zijn, en wie er dan speelt is aan de bondscoach. Ik ben blij dat ik er nu weer bij zit en zie mezelf nog wel als een leider van de groep.”