Mitski raakt met theatrale intimiteit in AFAS Live

„Hello hello, I love you.” Aan het begin van haar grootste concert in Nederland tot nu toe maakt Mitski vluchtig contact met het publiek. Het doet nog wat ongemakkelijk aan; de Japans-Amerikaanse singer-songwriter vertelde in interviews dat ze de relatie met haar fans lang aan het aftasten was sinds haar populariteit een aantal jaar geleden explodeerde door het veelvuldige gebruik van haar stemmige muziek via TikTok. Het maakte haar een sensatie onder Gen Z. Dat is ook te zien aan de samenstelling van het publiek in AFAS Live.

Het succes leek voor de inmiddels 35-jarige Mitski Miyawaki een tijdlang een reden om op het podium een muur op te trekken met theatrale shows. In de AFAS blijkt dat ze een inmiddels betere balans gevonden heeft. Haar podiumpresentatie is nog altijd theatraal, maar voelt ook uitnodigend. Dit komt mede door de huiselijke inrichting: op het podium staan een chaise longue met grote lamp aan de ene kant, een bureau aan de andere.

Ze loopt regelmatig heen en weer, uitkijkend over de zaal. Achter haar zijn onder meer projecties van oude zwart-witfilms te zien, waaronder Dracula en The Invisible Man. Het sluit aan bij de wereld van haar achtste album Nothing’s About to Happen to Me, dat gaat over een eenzame vrouw die zich tevergeefs vastklampt aan een verloren liefde en de controle over haar mentale gezondheid verliest in haar huis. Tijdens het gruizige gitaarnummer ‘Where’s My Phone?’ stuift ze over het podium en is ze, inderdaad, op zoek naar haar telefoon. Ligt hij onder de bank? Nee? Waar dan? Aargh!

Vrijwel alle nummers van de nieuwe plaat, die eind februari verscheen, komen voorbij. Een gewaagde zet, maar ze weet de aandacht van het publiek het hele concert vast te houden door daarnaast uit haar volledige repertoire te kiezen. Ze schakelt van de nerveuze synthpop van ‘Washing Machine Heart’ naar de wonderschone ballad ‘Two Slow Dancers’.

Mitski in AFAS Live.

Foto Andreas Terlaak

Ontwapenend moment

„Does it smell like a school gymnasium in here?” zingt ze in de opening van dat laatstgenoemde nummer. En even voelt de AFAS ook meer als een gymzaal tijdens een dansavond: jonge mensen houden elkaar vast. Maar, zingt Mitski, voor je het weet ben je ouder: „It would be a hundred times easier if we were young again, but as it is and it is.”

Halverwege stelt Mitski enthousiast haar band voor en lijkt het ongemak van het begin helemaal verdwenen. Ze willigt zelfs (deels) een verzoekje in van een fan die een bordje omhoog houdt. ‘I Don’t Smoke’ stond niet op de setlist. Het refrein wordt akoestisch gedaan. Een ontwapenend moment in een verder strak geregisseerd optreden.

Er volgt deze donderdag een tweede avond in de AFAS. Daarmee is misschien net te hoog ingezet: tijdens de eerste avond is de zaal niet helemaal uitverkocht. Maakt dat uit? Voor Mitski zelf misschien niet, hard doorgroeien naar de grootste zalen leek nooit haar doel. In een video op sociale media legde ze onlangs uit dat schrijven haar momenteel meer voldoening geeft dan optreden en dat ze daarom geen grote tour doet. Des te bijzonderder dat ze wel Amsterdam aandeed. Wie er was, mocht zich gelukkig prijzen.