Povero uomo

De kerosine is bijna op. Dus is er paniek bij een paar miljoen Nederlanders die hun welverdiende weekjes vakantie door hun neuzen geboord zien worden. Dat vinden ze uiteraard erger dan de duizenden oorlogsdoden. Ik vind het wel gezellig. Ik zit al een tijdje hier op Sicilië en de kans is groot dat ik inderdaad niet terug kan. Dat betekent dat ik hier lekker blijf en een paar werkafspraken moet annuleren.  Heerlijk. Niks is lekkerder dan werk afbellen. 

Misschien mis ik de verjaardag van onze koning, maar daar staat tegenover dat ik op de 25ste hier de Italiaanse Bevrijdingsdag meemaak. Een dag vol optochten en herdenkingen. Vooral naar die optochten kijk ik uit omdat je je dan al gauw in een Don Camillo-film van de Franse komiek Fernandel waant.  

Niks is mooier dan Siciliaanse blaasmuziek, gespeeld door een niet al te zuivere harmonie. Bij begrafenissen is het helemaal feest. 

Het stadje waar ik verblijf heeft twaalf kerken en zover ik weet hebben die alle twaalf een eigen pastoor. Met een van deze geestelijken drink ik dagelijks een cappuccino en gisteren vertelde ik hem dat ik serieus overweeg om weer katholiek te worden. 

Of ik me ooit had laten uitschrijven? Nee. Of ik ooit gedoopt ben? Ja, toen ik zes uur oud was. Volgens de pastoor hoefde ik dan niks te doen. Dan ben je nog steeds hartstikke rooms. Welkom! Maar waarom ik terug wilde? 

Door paus Leo, de baas van het Vaticaan. De moedige Amerikaan die dwars ingaat tegen de megalomane psychoot Donald Trump. Ik liet hem dat plaatje met de hondsdolle president als Jezus Christus zien. De pastoor vroeg of dit een cartoon was. Nee, dit had de president van de Verenigde Staten van Amerika zelf laten maken. Een zachte zucht klonk over het terras. Daarna was het even stil. Tot de pastoor met een beetje verdrietige blik in de ogen zei: „Maar jullie koning heeft bij hem in het Witte Huis gegeten?” 

„Nog erger”, antwoordde ik, „hij is er zelfs blijven slapen! En na afloop noemde hij Donald een vriend en volgens hem mogen goede vrienden best van mening verschillen!”

„Arme man”, lachte de pastoor. „Van wie moet hij dit?”

Ik legde hem uit dat dat van onze regering moet en dat onze politici nou niet bepaald standvastige durvers zijn. Er zit geen paus Leo of een stevige Spaanse premier tussen.

„Dus ze laten die arme koning dat klusje klaren?”, sprak de pastoor lichtelijk verbaasd. Ik legde hem uit dat hij en zijn vrouw ook al een keer een biertje moesten drinken met Poetin. 

„En dat deed hij?”

„Dat deed hij. Maar”, vervolgde ik, „hij krijgt er idioot goed voor betaald.”   

„Hoe onze pers hierop reageert?”

„Die  schrijft vooral wat de koningin aan had en hoe duur dat was.”

De pastoor zuchtte diep: „Wij hebben onze poppenkast na de Tweede Wereldoorlog dichtgegooid. Onze koning had lopen heulen met de fascisten. Hoe zat dat bij jullie?”

„Laten we het daar maar niet over hebben”, lachte ik. „Er is later binnen die familie nog wel een omstreden lidmaatschapskaartje gevonden, maar de bezitter daarvan was toen al hemelen.”

„Van de doden niets dan goeds”, kraaide de pastoor die mij meteen voorstelde om ’s avonds samen een hapje te eten bij Angelo. Hij wilde het dan ook even over Orbán en over hun premier Meloni hebben. Ik was toch columnist? Volgens hem is die Giorgia een kreng van een wijf, maar die rechtse heks heeft wel zijn baas paus Leo verdedigd tegenover die oranje gespoten gek. En Orbán had zebra’s in zijn tuin. Daarna vertelde hij wat we die avond bij Angelo konden eten. Hij kent de menu- en de wijnkaart uit zijn hoofd.

Toen vroeg hij: „Wat kreeg jullie koning eigenlijk bij de Trumpjes?”

„Spinaziesoep, tongetjes uit onze vieze Noordzee en daar dronken ze een Coca-Cola light 2026 bij.” 

„Da’s een heel goed jaar”, zuchtte de pastoor. „Geef die sukkel gauw een loonsverhoging.” 

Daarna begon hij met Siciliaanse uithalen ontroostbaar te huilen.