Ronald Koeman kijkt terug

Dankzij mijn vooruitziende blik, min of meer behorend bij mijn positie, zag ik kans nu al Ronald Koeman, coach van Oranje, te interviewen ná het WK. Het lukte me – ik zeg het er maar even bij voor verbaasde lezers  – zonder een beroep te doen op AI.

Hoe kijkt u terug op het toernooi?

Koeman: ,,Met grote voldoening. Als je ziet met welke wanprestaties wij aan deze klus begonnen… een nederlaag tegen Algerije en een moeizame overwinning op Oezbekistan, waar later onze reserves mét Depay en Kluivert zelfs van verloren, dan mag je achteraf héél blij zijn met een finaleplaats. Wie had dat kunnen denken? Dat Donyell Malen de productiefste spits van het toernooi zou worden, dat Summerville zich zou ontpoppen als een gevaarlijker buitenspeler dan Olise, dat Frenkie de Jong en Ryan Gravenberch van onzichtbare middenvelders in de oefenwedstrijden zouden uitgroeien  tot oppermachtige spelbepalers?’’

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het zou uitlopen op een roemloze uitschakeling ergens in de achtste finales.

Koeman: ,,Ja, daar zijn jullie van de pers erg goed in: zwartkijkerij. En achteraf alles beter weten, ik noem dat altijd: een Koeman in de kont kijken. Ik heb me daar niks van aangetrokken, daarom zei ik al vooraf: ‘Ik zal geen enkele krant lezen’. Je moet als bondscoach gewoon je eigen spoor volgen. Ik wist dat we die praatjesmaker van een Veerman helemaal niet nodig hadden. Ik wist dat Memphis weer helemaal de ouwe zou worden, eventueel náást Malen in de spits. En ik wist vooral dat alles vanzelf op z’n plek zou vallen als we eenmaal aan de eerste belangrijke wedstrijd, tegen Japan, zouden beginnen.’’

Hoe heeft u Malen weer aan het scoren kunnen krijgen? Hij leek zo weinig zelfvertrouwen te hebben dat hij zich kapot schrok bij elke kans.

Koeman: ,,Ik draai nooit ergens omheen, dat weet je. Ik had zo vaak Memphis geprezen dat Malen een minderwaardigheidscomplex had gekregen. Hij dacht dat ik sowieso voor Memphis zou kiezen, ook al zou ik ervoor naar Brazilië moeten zwemmen. Memphis als een soort buitenechtelijke zoon van Koeman. Maar ik heb Malen ervan kunnen overtuigen dat zij ook náást elkaar kunnen spelen. Sindsdien scoort hij als een Harry Kane. Zag je zijn twee doelpunten, en vooral dat stiftje over de keeper, tegen Brazilië in de achtste finale?’’

Sterker nog: niemand had het meer over Kane, Malen werd dé grote ontdekking van het toernooi.

Koeman: ,,Natuurlijk. Ik maakte me helemaal geen zorgen, ook omdat ik Weghorst en Brobbey nog achter de hand had. Pure klasse verraadt zich nooit.’’

Nu moet ik toch nog even een vervelend vraagje stellen.

Koeman: ,,Ik had niet anders verwacht. Ga je gang.’’

Ook in de finale tegen Frankrijk ging alles goed tot we in het laatste kwartier een 2-0 voorsprong – uiteraard twee doelpunten van Malen – verspeelden. Het liep uit op strafschoppen na de verlenging. Toen liet u Malen de laatste, beslissende penalty nemen. En hij… hij… miste. Waarom koos u juist hem?

Koeman: ,,Kijk, dat bedoel ik nou, dat is precies de reden waarom ik nooit meer zo’n Nederlandse klotekrant zal lezen, laat staan te woord staan.’’