‘Als politici en media beter hun best zouden doen, hoefden we geen serie als Mocros te maken’

„Bijna iedereen die de titel Mocros hoort, vraagt of het over ‘crimineeltjes’ gaat. Grijze misdaadjournalisten kapitaliseren al jaren op het stigmatiseren van Marokkaanse Nederlanders. Onze titel is tegengas; we bepalen zelf wie we zijn.”

Aldus het trotse statement van Shariff Nasr en Sahil Amar Aïssa over Mocros, hun comedyserie voor BNNVARA die „gegarandeerd maffiavrij” is. Ze maakten een serie over jonge mensen van Marokkaanse afkomst, waarin afkomst en misdaad nu eens niet centraal staan. Mocros gaat over Souf (Amar Aïssa), een jonge man die officieel studeert voor luchtvaarttechnicus, maar stiekem werkt aan een acteercarrière. Voor het scenario konden de makers ruim putten uit hun eigen ervaringen in de filmwereld.

Hoe is de serie tot stand gekomen?

Sahil Amar Aïssa: „Acht jaar geleden schreef ik mee aan Shariffs film El Houb en ik weet nog dat we om twee uur ’s nachts een frietpauze hadden. Ik vertelde hem dat ik een serie als Oogappels, Papadag of Dertigers wilde maken; een licht komisch drama over normale mensen die ook toevallig biculturele Nederlanders zijn.”

Shariff Nasr: „Daarna is het idee altijd blijven leven. Elke keer als we ergens waren en er gebeurde weer iets, zeiden we: dit moeten we ook even noteren.”

Souf doet in de eerste aflevering auditie voor een rolletje en komt in een wachtruimte met allemaal dezelfde jongens met hetzelfde petje op. Is dat zo’n voorbeeld dat uit het leven is gegrepen?

Amar Aïssa: „Honderd procent. Bij iedere auditie kwam ik steeds dezelfde vijf jongens tegen; één van de redenen waarom we besloten Mocros te maken. Ik heb rollen gehad als Syriëganger, tasjesdief, jongen op scooter die iemand uitscheldt, en straatdealer die wordt gechanteerd in Penoza.”

Nasr: „Sahil overdrijft niet. Ik ben zeker zeven keer benaderd voor films waarin een aanslag werd gepleegd. En als ik daar iets van zei, zeiden ze dat de aanslagpleger een diepere laag zou krijgen.”

Assïa: „Ik ging naar audities toe met het gevoel: ik wil dit eigenlijk niet. Ik dacht: we gaan het gewoon zelf maken. Wees niet afhankelijk van een systeem dat jou niet dient. Dat klinkt boos maar dat ben ik niet hoor. Het is meer het besef dat we het beste zelf een serie kunnen maken over onze beleving.”

Ligt dat aan een gebrek aan diverse makers in Nederland?

Nasr: „Het grootste probleem is dat er te weinig diverse mensen in hoge posities zitten. Veel mooie plannen zijn om die reden gesneuveld. Ik heb bijvoorbeeld meegewerkt aan een project over een probleemschool waarin je ervoer waarom iemand lastig was of moeilijk kon leren, en dan zag je wat er thuis aan de hand was. Dat vond men te niche. Terwijl, het nieuws gaat er constant over. Ze zeiden: ‘Kan er niet meer misdaad in?’’’

Waarom gaan series met Marokkaanse personages altijd over criminaliteit?

Amar Aïssa: „Mocro Maffia was zo’n ongelooflijk succes, dat die serie daarna eindeloos is nagebootst. Daardoor was er geen ruimte voor dit soort andere dingen.”

Nasr: „Op hoge posities is er weinig interesse in de doelgroep. Er wordt vooral gedacht: ‘Kijk, dit is blijkbaar wat ze willen’. Maar je moet risico’s durven nemen. Dat was vroeger veel gebruikelijker, toen had je nog weleens gekke tv.”

Amar Aïssa: „En weet je, ook wij mogen falen. Ik voer een constante strijd tegen het imposter syndroom. Ook omdat ik niet lijk op de andere seriemakers in Nederland. Ik betrap mezelf er weleens op dat ik extra streng ben voor mezelf, en dat ik vind dat dit wel een succes moet worden.”

Scène uit ‘Mocros’, met in het midden Sahil Amar Aïssa als hoofdpersoon Souf.

Foto BNNVARA

Voel je die druk? Moet dit net zo’n succes zijn als ‘Mocro Maffia’?

Amar Aïssa: „Als dit een succes wordt, krijgen we de vrijheid om meer dingen te mogen doen. Maar als het niet lukt, kan het ons weer zes jaar terugzetten.”

Nasr: „Ik hoop ook dat de serie voor andere makers een deur kan openen. Dat mensen het niet meer als niche zien. Weet je wat niche is? Feuten, een serie over de ontgroening van corpsballen. Dat is een heel klein percentage van de bevolking, toch heeft iedereen met plezier gekeken.”

Is het lastig om een serie te verkopen die niet over misdaad gaat?

Aïssa: „Ik weet niet hoe het bij de streamers zit, maar bij de NPO moesten we wel heel erg bewijzen dat mensen hier naar willen kijken.”

Nasr: „Het was een hobbelige weg. Of om Mo uit onze serie te quoten:  ‘There is no elevator to succes, you must take the stairs.’ Maar daardoor is de serie wel beter geworden. We zijn bijvoorbeeld van twaalf afleveringen terug naar acht gegaan, waardoor de serie nu een enorm tempo heeft.”

Er zijn nu verschillende series over niet-witte personages die het proberen te maken in de witte entertainmentindustrie, als ‘Bait’ en ‘Dreaming Whilst Black’. Is dat de nieuwe trend na alle misdaadseries?

Amar Aïssa: „Dat zou een stap vooruit zijn. Het is logisch: omdat de entertainmentwereld zo op de onderwereld en de stigma’s gefocust was, kreeg je gefrustreerde makers zoals Shariff en ik die vervolgens series gingen maken over hun eigen strijd in de filmwereld.”

Het klinkt alsof jullie je erg bewust zijn van de kans die jullie krijgen.

Amar Aïssa: ‘Als je een serie maakt over de meest gehate bevolkingsgroep van Nederland, dan voel je wel die verantwoordelijkheid om het goed te doen. Dit is wel de laatste serie die ik ga maken over dit dossier. Natuurlijk maak ik hierna nog series en films met biculturele mensen erin, maar het aankaarten van leven tussen meerdere werelden hoeft voor mij niet meer.”

Nasr: „Als politici en de media meer hun werk zouden doen, dan zouden wij niet zo ons best hoeven te doen om ervoor te zorgen dat onze gemeenschap meer omarmd wordt. Dan zouden we heel andere films maken.”