‘Dat de paarden rond het huis lopen, geeft een Pippi Langkous-gevoel’

Miranda: „Ik kom uit een dorp in Friesland. Als tiener dacht ik: ik wil niet trouwen met een boer en ga nóóit op het platteland wonen. En kijk waar ik nu ben beland, haha! We wonen helemaal buitenaf, in de weilanden van Kamperveen [in Overijssel].”

Sander: „Wij leerden elkaar kennen tijdens een avondje stappen in Lemmer. Dat is nu… 36 jaar geleden, hebben we laatst berekend.”

Miranda: „We gingen samenwonen. Ik zag Utrecht of Amsterdam wel zitten, maar Sander wilde niet naar het westen. Omdat ik toch graag in een stad wilde wonen, werd het Kampen. Daar hebben we achttien jaar met plezier in de binnenstad gewoond. In die tijd zijn ook de IJslandse paarden in ons leven gekomen. Dat begon tijdens een vakantie op een boerderij in Polen, waar we met IJslandse paarden vrij door de weilanden konden rijden.”

Sander: „Dat rijden zag ik eerst helemaal niet zitten. IJslandse paarden zijn een soort grote pony’s.”

Miranda: „En Sander is een lange, slanke man.”

Sander: „Dat ziet er héél gek uit in verhouding. Toch ben ik helemaal verliefd geworden op dit ras. IJslanders zijn geweldig. Het zijn sterke, onverstoorbare dieren die door de bossen lopen, door de bagger, door afgemaaide maisvelden. Alsof je in een 4×4 rijdt, maar dan op een paard.”

Miranda: „Eenmaal thuis kreeg Sander de IJslandse paarden niet meer uit zijn hoofd. Dus klopte hij aan bij een stal in de buurt en hadden we opeens ons eigen paard gekocht: Fundur. Twee jaar later kwam Neadi erbij. Maar net op het moment dat paarden oud genoeg waren om te gaan trainen om erop te rijden, werd ik ziek. Ik kreeg reuma. Op stal werd ik extra geconfronteerd met mijn beperkingen, dus daar kwam ik niet meer graag. Alles kwam op Sander zijn schouders terecht.”

Sander: „Paarden zijn veel werk. Dus iedere avond was ik weg om te trainen en verzorgen. En Miranda zat thuis op de bank zich ellendig te voelen. Dat breekt je op.”

Miranda: „Het was altijd al een droom van ons geweest om samen te wonen met onze paarden. Toen dachten we: laten we het maar gewoon doen. Zo zijn we hier in Kamperveen terechtgekomen. En ik moet zeggen: het is een heel mooi plekje. We kijken uit op een levend schilderij; bij elke zonsopkomst of -ondergang is het weer anders. De paarden lopen hier gewoon rond het huis. Dat geeft een Pippi Langkous-gevoel.”

Paarden spelen een grote rol in het leven van Miranda en Sander. Rechts: de motor waarmee Sanders vader veel heeft gereisd.

Sander: „Het buitenleven geeft ons veel vrijheid. In Kampen stond er al iemand te toeteren als je de boodschappen aan het uitladen was. Hier parkeren we de auto telkens op een andere plek op het terrein. Gewoon, omdat het kan.”

Miranda: „Je hebt wel veel werk aan zo’n huis; dat is de andere kant van het verhaal.”

Sander: „Je moet je perfectionisme loslaten. Je kunt niet alles; je moet keuzes maken. Zo zeggen we tegenwoordig maar dat we een cottage-tuin hebben – die mag een beetje rommelig zijn.”

Het reizen ontdekt

Miranda: „Ik heb het geluk gehad dat er voor mijn reuma goede medicatie is. Toen ik eenmaal de juiste dosering te pakken had, kon ik daar goed mee leven. Ik heb altijd kunnen blijven werken en wilde het paardrijden ook graag weer oppakken, maar drie jaar geleden werd ik opnieuw ziek, waar ik preventieve behandelingen voor moest ondergaan. Die behandelingen; daar kom je nog wel doorheen. Maar de periode daarná, dat is me ontzettend tegengevallen. Als je ziek bent is toch de gedachte: je krijgt een medicijn en daarna ben je weer de oude. Maar na zo’n traject ben je niet meer dezelfde en het is heel hard werken om je leven weer op te pakken. Ondertussen kwam alles weer op Sander terecht. Dat was heel moeilijk.”

Sander en Miranda gaan op vakantie naar Sri Lanka, waar Miranda haar penvriendin van vroeger opzoekt. Alle kaarten heeft ze nog.

mona van den Berg

Sander: „Ik heb me nooit gerealiseerd wat het inhield om de ‘partner van’ te zijn. Het draait meestal toch om de patiënt. Maar voor de partner is een ziekte ook superzwaar. Je bent machteloos, in de eerste plaats. Daarnaast wordt er een groot beroep gedaan op je incasseringsvermogen, je creativiteit, je flexibiliteit en je ondersteuning. En dit is geen beklag hè? Je weet gewoon niet hoe het is totdat het jezelf overkomt. Maar nu vraag ik aan stellen die iets vergelijkbaars meemaken altijd óók aan de partner hoe het met hem of haar gaat — niet alleen aan de patiënt.”

Miranda: „Dit moet geen klaagverhaal worden inderdaad. We hebben veel meegemaakt, maar juist daardoor proberen we bewuster in het ‘nu’ te leven. Reizen is daar een belangrijk onderdeel van. We reisden altijd al veel, maar ik merk dat ik haast heb gekregen. Dus zijn we de afgelopen jaren naar Slowakije, Kroatië, Sardinië, Corsica, Denemarken, Zweden, Bali en Australië geweest en dit weekend vertrekken we naar Sri Lanka. Ja, het is een vlucht, dat realiseer ik me ook. Maar die controles waar ik iedere vier maanden voor naar het ziekenhuis moet, vind ik zo verschrikkelijk; daar wilde ik iets leuks tegenoverzetten.”

Ambitieuze planning

Miranda: „Of werk en privé bij ons in balans zijn? Nou, niet echt hoor. We zijn niet zo in-balans-mensen.”

Sander: „Er is bij ons ruimte voor het spontane, het creatieve.”

Miranda: „Sander werkt bij een internationaal bedrijf, met verschillende tijdzones. Dan ga je niet zeggen: na 17.00 uur ben ik niet meer bereikbaar. We zijn flexibel.”

Sander: „In mijn hoofd ben ik altijd nog een 25-jarige. Dus als ik plannen maak, reken ik met de energie als ware ik 25, maar halverwege moet ik dan toch concluderen dat die planning wat ambitieus was. Ach ja, dat hoort erbij. We zijn gewoon geen types die graag stilzitten.”

Miranda: „We doen wel ieder jaar op 21 juni, de langste dag, een evaluatiemoment. Willen we hier volgend jaar ook nog wonen? Willen we weer de komende vier seizoenen beleven? Ik vind het fijn dat het daarmee een actieve keuze is. Wie weet dat we toch ooit gaan verhuizen, of een tijdje in het buitenland gaan wonen. Ik wil hoe dan ook een avontuurlijk leven.”

Sander: „Dat je nieuwsgierig, fit en actief blijft, dat is het belangrijkste.”

mona van den Berg

In het kort

Miranda de Haan Rusche (53) en Sander Rusche (55) wonen buitenaf in het Overijsselse Kamperveen, op een oude boerderij met hun drie katten en twee IJslandse paarden. Miranda is financieel manager bij een grote kruidendrogerij. Daarnaast zit ze in de Raad van Toezicht bij een maatschappelijke organisatie die zich inzet voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Sander werkt bij een internationaal bedrijf dat machines maakt voor industriële bakkerijen en de zuivelindustrie.

Ze werken allebei 32 uur per week en verdienen samen drie keer modaal.