Ariana Grande boort op ‘Petal’ een voor haar ongebruikelijke emotie aan: ongefilterde woede

19 uren geleden 2

Popster Ariana Grande gooit de roze bloemblaadjes van haar leven de lucht in. Ze dwarrelen alle kanten op. Petal, haar achtste studioalbum, is haar drop-the-mic-moment. De 33-jarige zangeres heeft een lange pauze aangekondigd van haar zorgvuldig geregisseerde showbizzbestaan. Per direct trekt ze zich ook terug uit een musicalproductie in Londen.

Ariana Grande is moe. Dóódmoe zelfs. Van de voortdurende kritische blik van publiek en media op haar optredens, relaties en publieke verschijningen.

In het staartje van haar succesvolle Eternal Sunshine Tour hoeft de zangeres niemand meer te overtuigen van haar status. Met meerdere Grammy Awards, miljarden streams en wereldhits als ‘Thank u, next’, ‘7 Rings’, ‘No Tears Left To Cry’ en ‘We can’t be friends (wait for your love)’ behoort Grande al jaren tot de meest succesvolle popartiesten van haar generatie. Van voormalige Nickelodeon-tienerster werd ze popicoon. En succesvolle Wicked-actrice. Maar die wereldtop had een prijs. De afgelopen jaren kreeg Grande een niet-aflatende stroom aan meningen over zich heen: over haar liefdesleven, haar vermagerde uiterlijk, haar carrièrekeuzes, terwijl hackers haar privébeelden te koop aanboden.

Op Petal is Ariana Grande veel minder bezig met haar reputatie en veel meer met haar eigen gemoedsrust. Niet voor niets keert het beeld van de bloem steeds terug. Grande voelt zich een dor bloempje tussen de stoeptegels. Frustratie en vermoeidheid klinken geregeld door op de plaat. Tussen licht vervormde synthpopbeats en fluisterzachte zanglijnen fantaseert Grande over een gewoon leven, buiten de permanente aandacht van media en publiek. „Someday all the seeds will open. All of the human life I’ve dreamt of, will be real if I start over. How will it feel?” Het klinkt als de gedachte van iemand die zich vast niet voor het eerst afvraagt hoe een gewoon leven zou voelen.

Haar ongefilterde woede is misschien wel de grootste verrassing van het album

Voor Petal werkte Grande opnieuw samen met haar vertrouwde hitmakers, de Zweedse songwriters Max Martin en ILYA. Maar dit keer boort ze een voor haar ongebruikelijke emotie aan: ongefilterde woede. Dat is misschien wel de grootste verrassing van het album. Neem ‘Hate That I Made You Love Me’, de eerste single. Op het eerste gehoor een break-upsong, gedragen door een loom voortschuifelende synthlijn en lichte trapaccenten. Maar achter die minimale productie rekent ze beheerst en scherp af met veel meer dan een ex: een obsessieve fanbase, de adoratie die haar ten deel viel, het gevoel voortdurend bekeken te worden. De prijs van wereldberoemd zijn is hoog. En eerlijk gezegd: Ariana Grande is er een beetje klaar mee.

https://www.youtube.com/embed/afSgBNwmZrQ

Bloederige afrekening met haar critici

Het liedje zet meteen de toon voor het album. Grande wil zich niet langer laten definiëren door perfectie. Ze wil ruimte krijgen om ook onvolmaakt, tegenstrijdig en ongrijpbaar te zijn. In ‘Like I Do’ is de regel „I’ve got shit to talk, keeps me well fed” een steek onder water naar de eindeloze stroom clickbait-artikelen die jarenlang speculeerden over haar gewicht en welzijn. Het titelnummer ‘Petal’ wordt begeleid door een bloederige, surrealistische videoclip waarin Grande afrekent met haar critici.

De prijs van wereldberoemd zijn is hoog. En eerlijk gezegd: Ariana Grande is er een beetje klaar mee

Die eerlijke Ariana Grande bevalt. Ze klinkt donkerder, kwetsbaarder en brozer dan ooit. Juist daarom echter had het album muzikaal nog meer mogen schuren. Laat het maar wringen. Laat het maar schuren. Jammer genoeg blijft Petal muzikaal geregeld hangen.

De productie kiest vaker voor zweven dan voor stuwen. Veel nummers, zeker in het middendeel, baden in dezelfde boterzachte klankwereld, terwijl de getrapte beats op de achtergrond blijven. Het maakt Petal ambivalent. Het probleem is dat de ingehouden woede muzikaal niet altijd vonkt. Waar de teksten suggereren dat Grande haar vuisten balt, blijft de muziek vaak hangen in een lethargische sluier van zachte synths en gedempte beats.

Toch is Petal geen mislukking. Juist wanneer Grande haar pantser aflegt, laat ze een kant van zichzelf horen die geloofwaardig en menselijk voelt. Nu wens je haar vooral een lange winterslaap toe.