Camping-tv gaat zelden over kamperen

„Mijn pa wil misschien wel een camper kopen”, zegt een vriend op de terugweg van een lang weekend kamperen op Texel. Maar dan wel een echt goeie, waar je lekker in kan slapen. Anders kan je net zo goed niet gaan, vindt zijn vader. Wij zitten in een bloedhete Toyota Yaris met drie half opgevouwen zanderige tenten en twee natte dekbedden. Op de achterbank slaapt een vriend naast een krat met vieze afwas. Mijn lekke luchtbed liet ik achter in een kliko op het eiland. Zijn vader heeft gelijk.

Om zich te oriënteren gingen ze samen, vader en zoon, naar twee camperbeurzen: „Als je echt een lekkere wil, ben je zo twee ton kwijt”, zegt de vriend. Kamperen is goeie spullen hebben. Kwamen ook wij weer achter na een nat weekend op Texel.

Bij RTL weten ze maar al te goed dat je goede spullen moet hebben. En dat je daar makkelijk een tv-format of twee omheen kan draaien. Bij Campingtijd zien we oud-GTST-ster Koert-Jan de Bruijn in een bloemetjeshemd door Kroatië rijden. „Dit programma bevat productplacement”, verschijnt even kort in beeld. Dartelend laat Koert-Jan een schiereiland zien dat totaal vernietigd is voor zo veel mogelijk kampeerplezier. Een waterpark met veertien glijbanen, een gloednieuw wellnesscenter, vijf à la carte-restaurants en dat allemaal zo aan „die schitterende Dalmatische zee”. Voor de ultieme ervaring is er zelfs een ‘Dalmation Ethno Village’ – een oud Kroatisch dorp – nagebouwd op de camping. Waar een cosplayende seizoenswerker op open vuur een vleesspies voor je grilt.

Koert-Jan tipt nog vijf andere megacampings in de buurt. Maar dan moet je wel spullen hebben. Een camperverkoper in Nederland somt minutenlang alle extra opties op die hij je dolgraag aannaait als je je komt „oriënteren”. Na een half uur productplacement begint vanzelf Het goede camperleven. Wederom spullenverkoop-tv. John en Lon uit Limburg krijgen van een hele aardige camperboer gratis een nieuwe bus mee naar Zweden. „Zo kunnen John en Lon genieten van waar het echt over gaat”, zegt de voice-over: „De reis.”

Na anderhalf uur reclame, met daartussen twee reclameblokken, denk ik aan mezelf in een Texelse duinpan met die „superhandige” zelfopblaasbare beige zitzak met ingebouwde telefoonoplader. Had ik deze programma’s nou maar eerder gezien.

Zeehondensnor

We zijn er bijna (Omroep MAX) probeert mij niks te verkopen. Maar ook hier valt meteen op: iedereen heeft mooie spullen. We volgen tweeënveertig speciaal door Omroep MAX geselecteerde kampeerders op hun zesweekse reis door Griekenland. „En op de camping is altijd wat te doen”, zegt presentatrice Marlijn Weerdenburg. Marc en Marina scheren de vlezige kop van Marc (met dito kuiten) kaal voor hun gepoetste Toyota Landcruiser, Jan leest de Donald Duck op een roze iPad, Nina en Wiel borstelen de hond, Lydia lacht om de „zeehondensnor” van haar man Leen na een duik in de zee, Steffelina kijkt haar was droog en Gerard vet zijn lederen cowboyhoed nog maar eens in.

Uitklappen, afstoffen, schoonmaken, uitkloppen, inklappen, afsluiten en weer door. Marc en Marina doen niet anders. Zij wonen in hun camper. Ze zochten een huis in Spanje maar de zoektocht was te leuk. Dus zijn ze nooit gestopt. De kerstboom ligt opgeklapt onder het bed. Gea en Jan eten vanavond stamppot prei met gehakt, daar had Jan zin in. „Dan kunnen die Grieken wel lekker koken maar dat kunnen wij ook”, brult Jan, gehakt door zijn aardappelen prakkend.

Geert en Rina zitten aan het ontbijt. „Dit is het laatste stukje, Geert”, zegt Rina terwijl ze een blok jong belegen uit een vacuümzak trekt. „Nou dan moeten we dus bijna weer naar huis”, zegt Geert. „Dit is vakantie”, zegt Rina stralend boven haar volkoren beschuit met Becel, jam en kaas. Lekker, beetje rommelen, zegt Rina. Het hoeft allemaal niet perfect.