De oorlog in Iran maakt de energietransitie nog weer een stapje moeilijker

Diederik legt uit wat de gevolgen van het Midden-Oostenconflict zijn bij de energietransitie.

De oorlog in Iran maakt pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar ons energiesysteem nog altijd is. Zolang olie en gas uit een beperkt aantal regio’s komen, blijven we afhankelijk van landen als Rusland, de Verenigde Staten en staten in het Midden-Oosten. Zelf energie opwekken klinkt dan ook steeds aantrekkelijker. Maar juist zo’n geopolitieke crisis laat ook zien dat die overgang minder simpel is dan vaak wordt voorgesteld.

Als de situatie rond de Straat van Hormuz langdurig verstoord blijft, voelen we dat direct. Brandstof wordt duurder, terwijl we daar nog altijd sterk van afhankelijk zijn. Dat kan leiden tot inflatie en economische krimp. En als landen in de Golfregio minder in dollars gaan handelen en meer richting China bewegen, kan dat de economische onrust verder vergroten.

Daar komt nog iets bij: koper. Dat metaal is onmisbaar voor de energietransitie, omdat het in vrijwel alle elektriciteitsdraden zit. Maar koper winnen is zelf ook afhankelijk van fossiele brandstoffen. Voor de winning is zwavelzuur nodig, en daarvoor weer zwavel, waarvan een groot deel uit fossiele stromen komt.

Dat maakt de conclusie wrang, maar helder: we hebben fossiele brandstoffen voorlopig nog nodig om uiteindelijk van fossiele brandstoffen af te komen. Precies dat maakt de energietransitie zo urgent en zo ingewikkeld tegelijk.

Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:

Afbeelding bovenaan dit artikel: Unsplash - ERIK SETH