Eindelijk winnen Wout van Aert en zijn Nederlandse ploeg Parijs-Roubaix: ‘Hij is echt een held’

Het is maar een vingertje, maar voor Wout van Aert betekent het álles. De Belg van de Nederlandse ploeg Visma-Lease a Bike had er hét grote doel van zijn carrière van gemaakt, al sinds hij zijn debuut maakte in Parijs-Roubaix in 2018.

Dat jaar, terwijl Van Aert naar een verdienstelijke negende plek koerste, kreeg zijn ploeggenoot en vriend Michael Goolaerts tijdens de wedstrijd een hartaanval op de fiets. Op de grond naast een kasseienstrook overleed de 23-jarige Belg.

Sindsdien wilde Van Aert niets liever dan zijn vriend eren door de kasseienklassieker in Noord-Frankrijk te winnen en naar de hemel te wijzen, en deze zondagmiddag is het eindelijk zover. „Ik reed dit jaar voor het eerst sinds zijn dood weer over de strook waar hij stierf”, zegt Van Aert na afloop met zachte stem. „Ik geloof graag dat hij me vandaag wat extra kracht heeft gegeven.”

Zijn zege is een verrassing: in aanloop naar deze editie van de ‘Hel van het Noorden’ ging het vooral over Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel, die beiden geschiedenis konden schrijven. De Sloveen had zich bij winst in het exclusiefste groepje van het wielrennen kunnen voegen. Slechts drie renners wonnen gedurende hun carrière minimaal een keer de vijf grote wielerklassiekers (‘monumenten’) ; de laatste keer dat een renner dat deed, de Belg Roger De Vlaeminck, is bijna vijftig jaar geleden. Pogacar stond na zijn zege in Milaan-Sanremo eerder dit seizoen op vier uit vijf.

Van der Poel had de eerste wielrenner kunnen worden die vier keer achter elkaar Parijs-Roubaix wint. Na zijn zeges in 2023, 2024, en 2025 zagen velen in hem de enige die tussen Pogacar en diens geschiedschrijving instond.

Niet Pogacar, niet Van der Poel, maar de renner die al jaren achtervolgd wordt door blessureleed mag na afloop een zware kassei als trofee de lucht in steken. Van Aert wordt op basis van zijn talent tot dezelfde categorie als zijn Sloveense en Nederlandse concurrent gerekend, maar zijn resultaten bleven daar de afgelopen seizoenen bij achter.

Van Aert won één monument: Milaan-Sanremo, alweer zes jaar geleden. Terwijl Pogacar (twaalf monumenten) en Van der Poel (acht monumenten) telkens maar beter werden, was de Belg vaker dan hem lief was bezig met terugkeren van blessures. „Hij heeft zoveel tegenslag gehad”, zegt zijn ploegbaas Richard Plugge. „Daarom verdient hij dit enorm.”

Lees ook

Wout van Aert zet een dikke streep onder 2024. ‘Ik was meer patiënt dan sporter’

Braakliggende boerenpaadjes

De kasseien van Noord-Frankrijk tonen zondag waarom voor het winnen van Parijs-Roubaix meer nodig is dan alleen de sterkste benen. Van der Poel had het vooraf nog aangestipt: hij had de afgelopen jaren geen pech gehad en hoopte daar deze editie opnieuw op.

Ditmaal wordt echter niemand gespaard: eerst rijdt Pogacar lek, en ineens is hij zijn aura van onaantastbaarheid kwijt. Er is geen ploegwagen in de buurt, de Sloveense wereldkampioen moet op een blauwe leenfiets van de koers-wegenwacht verder. Als hij eindelijk zijn eigen reservefiets krijgt aangereikt, is zijn achterstand een minuut.

Mathieu van der Poel moet wachten op een fietswissel na materiaalpech op de kasseien in het Bos van Wallers.

Foto Etienne Garnier/AFP

Vlak voor de eerste kasseienstrook van de zwaarste vijfsterrencategorie, in het Bos van Wallers, is Pogacar terug en is Van der Poel aan de beurt. Ook een lekke band; hij krijgt de fiets van een ploeggenoot, kan zijn schoenen niet inklikken in de pedalen en wandelt dan maar in arren moede naar het eind van de weg vol keien. Zijn achterstand: twee minuten. Terwijl de Nederlander de achtervolging inzet, rijdt vooraan ook Van Aert lek, maar dat blijft dat zonder grote gevolgen.

Na een voorfinale vol materiaalleed komen Pogacar en Van Aert op zo’n vijftig kilometer van de finish alleen vooraan te zitten. Er is niemand anders over: Van der Poel komt terug tot op twintig seconden maar niet dichterbij dan dat, de andere 172 renners zijn uitgespeeld.

Dan begint het geloer: wie zit er nog fris bij? Wie heeft nog energie voor die ene beslissende versnelling? Pogacar strekt een paar keer zijn rug, Van Aert schudt een keertje van ‘nee’ als het zijn beurt is voor wat kopwerk.

Een paar onsuccesvolle versnellingen verder is duidelijk dat de twee renners niet van elkaar afkomen. Samen racen ze over de braakliggende boerenpaadjes door de groene weilanden, tot ze de velodrome in Roubaix opdraaien. Daar laat Van Aert geen twijfel over wie deze zondag de sterkste is: afgetekend wint hij de sprint. „Mooi om te zien hoeveel snelheid hij nog had”, zegt de verslagen Pogacar naderhand.

Coronabesmetting

Op het middenterrein van de oude wielerbaan is de ontlading bij de Nederlandse ploeg enorm. „Jaaaaa”, brult teameigenaar Plugge, die zo geobsedeerd is door deze koers dat hij kasseien op zijn oprijlaan heeft liggen. Als hij Van Aert ziet, kunnen renner en ploegbaas hun tranen niet bedwingen.

Visma-LAB is een van de succesvolste ploegen van het afgelopen decennium, won de Tour de France, de Giro d’Italia en de Vuelta d’Espana, zelfs alledrie in hetzelfde jaar. Maar een zege in een van de twee belangrijkste eendagskoersen – Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen – bleef al die jaren uit, de oprichting van een ‘klassiekerskern’ vol specialisten en maandenlange minutieuze voorbereidingen ten spijt.

Wout van Aert en Tadej Pogacar bij het verlaten van het Bos van Wallers.

Foto Francois Lo Presti/AFP

Vaak was het botte pech die de Nederlandse ploeg en haar Belgische kopman Van Aert dwarszat. Van Aert reed in 2023 aan kop naar Roubaix toen hij lek reed. Het jaar ervoor was hij topfavoriet voor de Ronde van Vlaanderen, maar kreeg corona.

Niets van dat alles deze keer. Alle tegenslag, al het verlies, elke ervaring en elke training leveren nu de hoofdprijs op. „Het voelt ook als een grote opluchting”, zegt Van Aert. „Ik ben enorm trots dat ik al die jaren van werk succesvol heb kunnen afronden.” Christophe Laporte, een van de ploegmaten van Van Aert die sinds 2022 bij Visma-LAB zit, zegt na afloop dolgelukkig: „De afgelopen jaren hebben we weinig geluk gehad, maar vandaag stonden de sterren gunstig voor ons.”

Iedereen lijkt het Van Aert te gunnen; het stadion juicht euforisch als hij als eerste over de streep komt. „Ik ben blij voor hem”, zegt ook Pogacar. „Als je ziet hoe vaak hij is teruggekomen van tegenslag, hoe hij nooit opgeeft. Hij is echt een held voor de jeugd.” Ploegbaas Plugge noemt Van Aert „een man van het volk”, nadat hij een brok in zijn keel heeft weggeslikt. „Het is geweldig om al die fans blij te maken, het was echt een Wout van Aert-feest.”