Oeverloos speuren naar een studentenkamer van 950 euro óf uren reizen vanaf het ouderlijk huis. ‘Al die kamerzoek-bullshit doe ik niet aan mee’

3 uren geleden 2

Of ze al een kamer heeft gevonden? „I wish”, zegt Anie (18). „Het is lastig. Héél lastig.” Ze staat te kletsen met een groepje waar ze de KEI-week, de introductietijd voor studenten in Groningen, mee doorbrengt. Op de Grote Markt zitten een paar honderd studenten aan biertafels voor een podium. Er is een pubquiz gaande. „Hoeveel Groningse studenten liepen vorig jaar een soa op?”, vraagt de quizmaster.

Anie heeft op „een stuk of twaalf kamers” gereageerd die in Facebookgroepen werden gedeeld of op myHospi. Deze week mag ze voor het eerst „op hospi” komen – voor vrijwel alle particuliere studentenhuizen is hospiteren de manier om een kamer te bemachtigen. „Vriendinnen moesten tien keer op hospi komen en ze hebben nog geen kamer”, vertelt Anie.

De Randstad heeft de hoogste kamerhuur: ruim 700 euro per maand in Utrecht, Rotterdam, Haarlem en Den Haag en 950 euro in Amsterdam

Als ze over twee weken, wanneer haar opleiding human resource-management begint, nog niets heeft gevonden, moet ze iedere dag op en neer vanuit Oldenzaal. Dat is met de trein twee uur heen, twee uur terug. Deze week logeert ze bij een vriendin. Andere kamerlozen huren een Airbnb voor de KEI-week, slapen in een hotel of op een camping.

De zeventienjarige Celine (NRC heeft alle volledige namen van de studenten), die naast Anie staat, reist iedere avond terug naar Zwolle. De laatste trein gaat om kwart voor twaalf, maar de feesten duren tot vier uur ’s nachts. „Ik mis wel veel, maar ja, dat wist ik van tevoren.”

‘Schoonmaken en koken’

Een nieuwe pubquizvraag schelt door de speakers op het plein: „Wat veroorzaakt een winterdip?”

Een kamer vinden voelt „echt onmogelijk”, zegt Celine, die communicatie gaat studeren. Ook zij zoekt via Facebook. Ze wordt bijna nergens voor uitgenodigd. „Ze hebben natuurlijk liever achttienplussers, dan kun je meedrinken. Ik snap het wel. Als je ouder bent, heb je meestal ook wat meer ervaring met schoonmaken en koken. Daar ben ik allemaal niet zo goed in. In september word ik achttien. Misschien lukt het dan wel.”

Celine begon haar zoektocht twee maanden geleden. Aan de late kant, kwam ze achter. In Groningen raden de universiteit en hogeschool aan om in april te beginnen. In juli en augustus zoeken de meeste (nieuwe) studenten een huis.

De druk op de markt is hoog. Er is een tekort van ruim twintigduizend kamers, bleek vorig jaar uit de jaarlijkse monitor van het Kenniscentrum Studentenhuisvesting (Kences). Er worden wel studentenwoningen bijgebouwd door sociale huisvesters, maar het aanbod van particuliere huizen krimpt harder. Netto daalde het aantal kamers in studiejaar 2024-2025 met zo’n 13.000, vooral door de verkoop van particuliere huurwoningen na de invoering van de Wet betaalbare huur.

Ook de huurprijzen stijgen. Gemiddeld genomen betalen studenten 643 euro per maand voor een kamer in de particuliere sector, blijkt uit cijfers van Kamernet, een platform voor kamers. Dat is twee keer zoveel als de basisbeurs voor uitwonende studenten.

Groningen ligt met 573 euro iets onder het gemiddelde. De Randstad heeft de hoogste prijzen: ruim 700 euro per maand in Utrecht, Rotterdam, Haarlem en Den Haag en 950 euro in Amsterdam. In regionale studentensteden, zoals Eindhoven en Enschede, stijgen de prijzen dan weer het hardst.

Ingeschreven als zestienjarige

Voor sociale huisvesting liggen de prijzen lager, maar dan moeten studenten zich wel op tijd hebben ingeschreven. Pien uit Rotterdam, die in september biomedische technologie gaat studeren in Groningen, staat ingeschreven sinds ze zestien is. „Mijn ouders hebben allebei gestudeerd, mijn broer studeert. Dus die wisten dat je je meteen moet inschrijven. Het is de enige reden dat ik nu een betaalbare kamer heb. Ik ben daar eigenlijk best een beetje boos over.”

Door het kamertekort en de hoge huren gaan steeds minder studenten op zichzelf wonen, laat de monitor van Kences zien. Tien jaar geleden woonde 52 procent van de Nederlandse studenten nog op kamers, afgelopen jaren daalde dit naar 44 procent.

Met bijtijds zoeken is succes ook niet gegarandeerd, weet Ietske (19) uit Alkmaar. Sinds januari speurt ze naar een kamer in Utrecht, waar ze Engelse taal en cultuur gaat studeren. Ze neemt een hap uit een appel in Park Lepelenburg, waar ze met haar groepje voor de Utrechtse introweek gratis kan lunchen.

Ik denk dat ik het toch nog niet professioneel genoeg aanpak, want ik heb nog geen mails gestuurd

Ietske reageerde op woningen via Facebook en Kamernet, schreef zich in voor antikraak wonen en liet haar e-mailadres achter bij „ziek veel” sites. „Ik ben wel een beetje kieskeurig. Of nou ja, kieskeurig, het is ook gewoon dat ik geen 800 euro per maand kan betalen.”

Nu heeft ze al twee bijbanen. Op zaterdag werkt ze bij een bedrijf dat etherische oliën verkoopt, daarnaast werkt ze als fietsbezorger. „Ik heb ook wel meegemaakt dat ze de huur verhoogden omdat er zo veel geïnteresseerden waren. Om te kijken wie dan nog overbleven.” Voorlopig blijft ze dus bij haar ouders in Alkmaar. Dat is een uur en een kwartier reizen naar Utrecht. „Best te overzien”, vindt ze.

Chiara (20) smeert een boterham. Zij heeft wél een kamer gevonden, maar niet in de stad. Ze woont samen met twee internationale studenten in Driebergen, op ruim een halfuur fietsen van haar faculteit Diergeneeskunde. „Lekker rustig en in de natuur. Daar hou ik wel van, na een drukke dag.”

De achttienjarige Victor staat naast haar. „Ik denk dat ik het toch nog niet professioneel genoeg aanpak, want ik heb nog geen mails gestuurd.” Hij kan best introvert zijn, zegt Victor. „Maar ik wil wel echt aan het studentenleven meedoen.”

Zogenaamde huisbaas

Op zo’n oververhitte markt worden studenten ook eerder slachtoffer van fraudeurs, zien de medewerkers van de Landelijke Studentenvakbond (LSVb). Bor van Zeeland (24) bemant de Housing hotline, waar studenten terechtkunnen met vragen over huisvesting. De vraagbaak is vooral bedoeld voor internationale studenten, hun beperkte kennis van het huursysteem maakt ze het kwetsbaarst voor malafide praktijken.

Vorig jaar hielp Van Zeeland 263 studenten. Hij geeft ze tips om aan een kamer te komen en beantwoordt vragen over contracten, huurprijzen en borg. Steeds vaker krijgt hij meldingen van fraude: één op de tien mails gaat inmiddels over oplichting. Studenten reageren op niet-bestaande woningen, betalen huur en borg vooruit en horen vervolgens niets meer van hun zogenaamde huisbaas.

Dat gebeurt veel via Facebook, ziet de LSVb. De groepen waarin kamers worden geadverteerd (met namen als „Kamer gezocht in Groningen” en „Zoekt kamer in Utrecht”) hebben tien- of twintigduizend leden en „worden niet altijd even goed gemodereerd”, aldus Van Zeeland.

Van Zeeland opent een mail van een Ierse student, die in september begint aan een uitwisseling. Hij vond een woning via Facebook, ontving foto’s en video’s van de huisbaas, tekende een contract en betaalde alvast 1.650 euro aan borg en huur. Onlangs ontving hij een bericht: vanwege een nieuwe regel voor tijdelijke verhuur zou hij nóg een maand huur vooruit moet betalen.

„Ja, oei”, zegt Van Zeeland. „Dit is wat scammers vaker doen. Het eerste wat ik ga doen, is deze gast mailen. En de eerste regel van het bericht luidt: Do not pay.”

‘Gaan gewoon dezelfde studie doen’

Voor internationale studenten is het zo mogelijk nog lastiger een kamer te vinden. „No internationals”, staat boven de meeste advertenties. De Bulgaarse Ivon (19) heeft op wel honderd kamers gereageerd, maar kreeg slechts twee berichten terug. Met de boodschap dat ze al iemand hadden gekozen. „Ik snap niet waarom ze niet met ons in een huis willen wonen. Vanwege de taalbarrière, zeggen ze dan. Die is er helemaal niet: iedereen in Nederland spreekt Engels. En we gaan gewoon dezelfde studie doen.”

Ze doet mee aan de Engelstalige pubquiz, op een kleiner plein in Groningen, om de hoek van de Nederlandstalige variant. Twee weken voor vertrek heeft ze gelukkig een kamer weten te vinden via de Facebookgroep van haar studie fysiotherapie.

Tien jaar geleden wilde 59 procent van de Nederlandse hbo- en wo-studenten op zichzelf wonen, inmiddels 49 procent

Haar Franse teamgenoot Mickael (20) is veroordeeld tot een short stay-appartement van studentenhuisvester SSH, voor zes maanden. „Hopelijk vind ik snel iets permanents. En iets goedkopers.” Nu betaalt hij 1.300 euro per maand voor een studio. „Crazy expensive. Maar ik hoef gelukkig geen badkamer of keuken te delen. Daar ben ik niet sociaal genoeg voor.”

De hoge kosten maken dat ook Nederlandse studenten vaak de handdoek in de ring gooien, zo bleek vorig jaar uit de monitor van Kences. Tien jaar geleden wilde 59 procent van de Nederlandse hbo- en wo-studenten op zichzelf wonen, inmiddels 49 procent.

‘Het is zo duur’

De achttienjarige Cesar noemt het „onnodig” om zo veel te betalen voor een kamer in Groningen, terwijl het vanaf zijn woonplaats Leeuwarden 35 minuten is met de trein. „Van dat geld zit ik liever op een terras, of koop ik nieuwe kleren. Lekker consumeren.”

Ook Paul (19) uit Hilversum blijft voorlopig thuis wonen. „Ik zou het wel leuk vinden om uit huis te gaan, maar is het al die moeite waard? Dan moet ik heel lang zoeken. En het is zo duur.” In september gaat hij geneeskunde studeren in Utrecht.

De zelfstandigheid die Paul had tijdens het reizen in z’n tussenjaar beviel. „Zelf je eten kiezen en koken, vond ik echt leuk. En dat het niet boeit hoe laat je thuiskomt. Mijn moeder volgt mij op een app. Als ze ziet dat ik om 5 uur ’s nachts nog in de stad ben, appt ze: kom je straks naar huis? Met een hartje.”

Toch heeft een kamer vinden „geen prioriteit”, zegt Paul. „Ik probeer gewoon heel veel vrienden te maken en als er dan een kamer vrijkomt en ze vragen of ik erin wil, dan: ja leuk. Ik ga niet op Facebook kijken of op Kamernet. Al die bullshit ga ik niet doen.”