Sjoemeltieten

Borstenbedrog in de Tour de France Femmes. Rensters rijden rond met sjoemeltieten. Het had misschien iets grappigs, tot de foto verscheen van een jurylid, een man, met een leesbril op de punt van zijn neus, die in de wielertrui van een wielrenster leek te kijken en haar borsten aan een uitgebreide inspectie leek te onderwerpen, met een priemende blik door dat brilletje.

Een momentopname is gewillig; van een routinecheck op regels waaraan het tenue moet voldoen kun je van alles maken als je maar op het juiste moment je plaatje knipt.

En toen was het kwaad geschied. De foto ging de wereld over, en die ontplofte. Kijk nu eens, hoe vrouwonvriendelijk, mensonterend, ronduit tenhemelschreiend schandalig – terwijl ze beloofd hadden dat de borstencheck in een afgesloten tentje zou plaatsvinden, door een vrouwelijk jurylid van wereldwielerbond UCI. En nu doen ze het zo. Open en bloot, door een man die z’n neus er bijna tussen steekt.

Ik stond erbij, in het startvak van de tijdrit van de Tour de France Femmes. Ik heb met eigen ogen gekeken wat daar gebeurde. Of er borsten gecheckt werden. En hoe, dat had ik zelfs kunnen zien als Tourrenster Marit Raaijmakers eruit was gepikt. Van haar gezicht zag ik weinig door het gigantische vizier van haar tijdrithelm, maar dat ze de humor er wel van inzag, van borstengate, was duidelijk. „Kom maar mee het tentje in hoor, als ik mijn tieten moet laten checken”, zei ze lachend.

Ze werd er niet uitgepikt. Niemand werd gecontroleerd in een tentje, naast die routinecheck van het tenue. De aankondiging van de borstencheck had gewerkt: daar waar in de Giro d’Italia een paar vrouwen naar verluidt nog met ‘iets’ op of in hun bh de tijdrit hadden gereden, gebeurde dat nu niet.

Ploegen hadden het zelf aangekaart bij de UCI, met foto’s ter vergelijking: kijk, in een wegrit is deze renster zo plat als een dubbeltje, en in de tijdrit ineens niet meer.

Waarom dat een item is? Wielrenners (m/v) willen in een tijdrit zo snel mogelijk zijn. Uit windtunneltesten is gebleken dat je aerodynamischer, en dus sneller, bent als het gat tussen je borst, je armen en je benen tijdens het fietsen zo klein mogelijk is. ‘Iets’ op je borst helpt daarbij. Volgens de regels mag daar alleen het radiootje zitten waarmee je contact hebt met de ploegleider, maar mannen experimenteerden al met een beetje opvulling daaromheen. Dat is verboden.

Vrouwen hebben natuurlijk al ‘iets’ op hun borst, namelijk borsten. En ook die zijn, logischerwijs volgend uit het bovenstaande, een onderwerp van aandacht – zeker als in eerdere tijdritten gebleken is dat er rensters zijn die kunstmatige opvulling gebruiken. Dat mag gewoon niet. Zelfs push-up-bh’s geven een aerodynamisch voordeel, is bijvoorbeeld bij de ploeg van Demi Vollering, FDJ, in de windtunnel geconstateerd. De UCI gaat voorlopig niet zover die te verbieden, en dat is natuurlijk ook een grijs gebied.

Tot zover een volkomen logisch verhaal eigenlijk, dat er gecontroleerd wordt op opvulling met plastic, of ander materiaal. Net zoals er gecontroleerd wordt op de lengte van de sokken, de positie van de radio en de afstelling en het gewicht van de fiets.

Maar ja. Wie heeft er nu zin in de genuanceerde uitleg, als je kunt scoren met tieten, en er al een foto is verschenen die het ergste doet vermoeden? Niemand natuurlijk. En zo staan het wielrennen en de vrouwensport er weer lekker op.