Als het geen Japanner was geweest, had nuchter Nederland de Qashqai bedacht

De Nissan Qashqai stond als Nissan en als SUV in het hart van de seniorensamenleving, die van de ‘normale mensen’. Als jij niemand met een Qashqai kende, stond je buiten de maatschappij. Ik kende niemand met een Qashqai. Voor mij was die auto de andere wereld waarin iedereen lekker gewoon deed, iedereen 60+ en ANWB-lid was, iedereen een goudgerand pensioen met goudgerande camper had en alle stellen Piet en Nel heetten. Zich als levensgenieters identificerende mensen die je in kampeerprogramma’s tegenkwam als vitale definitie van het Nissanparadijs dat, zeg maar, het Zwitserleven van pensionado’s zonder V-halzen en parelsnoeren was.

Op tv zag je de Qashqai-bevolking dit geluk beleven op de camping dan wel tobbend voor de voordeelschappen bij de supermarkt, want te veel was nooit goed. Mouwloze hemden op te hoge leeftijd, verbleekte tattoos, Birkenstocks – stijlloze varkens als ondergetekende konden zich even estheten voelen. In het weekend, na de boodschappen, het onontkoombare stel identieke fietsen op de fietsendrager. Het stopwoord genieten. Grote kans dat de Nissan-mens in zijn werkzame bestaan ergens ‘mensenmens’ of ‘trotse opa’ in een timeline-bio had gedropt.

Hoe dubbelhartig zit ik hier te haten. Nooit ben ik als geboren outcast niet jaloers geweest op deze medeburgers, die zo zorgeloos in het gulden midden leefden van een Hollandse cultuur waar ik volgens mijn opvoeders zover mogelijk vandaan moest blijven. Als het geen Japanner was geweest, had nuchter Nederland de Qashqai uitgevonden.

Koplampen als uitslaande vleugels

Ik reed al eens een Qashqai. In mijn herinnering leek hij sprekend op de huidige. Die oogt zo normaal als de supermarkt waar je dagelijks komt, maar waarvan je de gevel niet zou kunnen tekenen. De neus, met koplampen als de uitslaande vleugels van een door de motorkap geplette vogel, doet denken aan de geflopte Nissan Ariya. Dat zal de huisstijl zijn, neutraal modern en zo volmaakt gewoon als zijn bewoners. Maar ik krijg er een mee in een prachtig diep donkergroen dat met veel verzoent.

Nu het wonder: ik ging van hem houden. Hij is ruim en beschikt over een even krachtige als efficiënte eco-aandrijflijn die zich theoretisch tot zijn doelgroep verhoudt als de Partij voor de Dieren tot JA21. Het e-Power gedoopte concept voorziet in een elektromotor die onderweg van stroom wordt voorzien door een kleine, met een driecilinder benzinemotor opgeladen batterij. Zo rijd je dus semi-elektrisch en voor een camperveteraan verbluffend uitstootarm zo 1 op 20 zonder stekker en volgens de fabriek tot maximaal 1.250 kilometer op één tank.

Tussen de elektrische Tesla’s, Kia’s en Hyundais is men lachende derde met deze stiekeme fossiele revolutie. Het is de positie die Nissan-rijders als een handschoen past. Dat zijn mensen die je nog gemak dient de mens hoort zeggen. Ze kennen van schoonzoons met Tesla’s maar al te goed de angstaanjagende verhalen over snellaadstations. Hoe je daar in de spits op je plek moet wachten, hoe het laadtempo daalt als naast je een concurrerend ANWB-lid van dezelfde paal tapt. Nee, dan dit. Ei van Columbus.

Binnen heerst de goede oude tijd met een discreet stuur en relatief bescheiden displays.

De middenarmsteun is een beetje kort, maar je arm glijdt er dankzij dit ruwe materiaal tenminste niet af.

Luxe volgens Nissan: Een soort suede met een soort laminaat in een volstrekt onbestemde kleur tussen bruin en grijs.

De Japanse naaimachines draaiden overuren. Wat je dan denkt: dat de ontwerper een dubbel stikseltraject eiste, ‘anders gelooft niemand dat dit luxe is’.

En zo voelt het ook. Wat een verrassend prettige, rustgevende auto. Veel stiller ook dan ik me herinner; volgens Nissan is het geluidsniveau binnen met 5,6 dB afgenomen, best veel. De stoelen zitten fijn, de prestaties zijn goed. Met een kogeldruk van 100 kilo op de trekhaak kan hij elke fietsendrager aan en de ware Nissaniaan mag er natuurlijk ook iets achter hangen. De Qashqai mild-hybrid mag 1.800 kilo trekken, de e-Power maar 750, genoeg voor een piepklein caravannetje of vouwwagen – maar je had al een camper, waarom zou je?

De Qashqai is nog in de aanbieding ook. Nu tot wel 4.000 euro voorraadvoordeel, lees ik op de Nissan-website, en in de showroom valt vast goed te onderhandelen nu Nissan niet zo lekker gaat. Met wat geluk ben je voor 35 mille straks helemaal het heertje, zeg ik in de taal van de berijder.

Doe het snel, Nissanmens. Aanstonds komt de vooruitgang je hybrideparadijs ontruimen. Er is een nieuwe Nissan Leaf onderweg, het elektrische model waarmee Nissan net voor Tesla ooit even de voorhoede in de energietransitie was. Jullie schoonzoons zien het goed, die stekkerrevolutie hou je niet meer tegen. De heerlijke Birkenstock-Nissans met benzinetanks en trekhaken zijn een uitstervend ras. Make life pop, zegt de Qashqai-commercial, laat het leven knallen. Je leeft maar één keer.

De rubriek Autotest is in september weer terug.