Avondvierdaagse

Het was weer avondvierdaagse, een semiverplichte vierdaagse wandeltocht in de avonduren voor basisschoolkinderen. 

Ik was met de middelste en oudste dochter (9 en 10), die woedend waren omdat we te laat waren vertrokken. Het ging met bloedspoed naar en door het Flevopark waar alle scholieren van Amsterdam- Oost verzamelden. We probeerden aan te haken achter een andere vader die met zijn elektrische bakfiets een pad voor ons baande door de wandelende meute die alvast vertrokken was. De ene dochter deed vijf kilometer, de ander tien, ik koos voor de kortste afstand. Bij het vertrekpunt trof ik twee desperate ouders die ik kende van het schoolplein, ze waren boos dat klas 5 al was vertrokken. Een moeder keek op een app, ‘ze’ waren al bij het revatiliseringspunt waar vrijwilligers bananen uitdeelden, ze stelde voor om te rennen. Ik wilde niet rennen maar mijn middelste dochter wel dus ik deed toch mee.  Het ging door de berm, het moet daar zijn geweest dat ze twee van haar drie Fruitellarollen verloor, terwijl ze juist van plan was geweest om daar goede sier mee te maken in de ruilhandel. Een opzichzelfstaand drama. Ik kreeg de opdracht om te draaien om te zoeken, een dienstbevel dat ik negeerde.

We sloten aan bij een fruittafel.

De kinderen trokken samen op, af en toe kwam er een terug omdat hij door klasgenootjes door de bereklauw was getrokken. Een vader vond het fruit uitdelen onprofessioneel gaan, een ander pleitte voor „sowieso meer structuur”. Sommige kinderen likten aan een doorgesneden sinaasappel die in een sok was gestopt, een vies gezicht. Een moeder zei dat het wel een goed alternatief was voor snoep en frisdrank. Alle kinderen hadden rugzakken vol snoep. Basisschoolkinderen hebben in dit gebied sowieso altijd proviand bij zich, ook als ze komen spelen.

Ik belandde ook nog in een groep met vooral moeders voor wie de avondvierdaagse een terugkerend hoogtepunt is. De meesten hadden wel banen, dus het is niet omdat ze verder niets om handen hebben. Ze keken nu al uit naar het kletsen en rosé drinken op het weiland in het park na de laatste dag. Opeens schoot me de laatste dag van vorig jaar te binnen. Het was regenweer, de oudste besloot met haar hele klas in het water te springen, de jongste gooide een hand vol fietssleutels in hetzelfde water, ik heb toen geprobeerd om met twee kinderfietsjes in het kinderzitje naar huis te fietsen. Dat mislukte.

Bij de skatebaan, het eindpunt, vertelde een vader hoe hij met zijn vrouw had gestreden wie er welke dag moest lopen. „Wij noemen het de ruzievierdaagse.”

Een andere vader, hij had zijn voet verstuikt, zei dat het later in de week zou gaan onweren.

„Dan hoeft het niet”, zei hij. Uit het groepje moeders schreeuwde er een dat het hoe dan ook toch doorging. Dit liet ze zich niet afpakken.