Beneden het water, boven de lucht: de Rotterdammer als waterdier

2 dagen geleden 2

Ooit was fotograaf Walter Herfst zeeman en toen hij zeven jaar geleden voor het eerst op het balkon van zijn nieuwe huis stond en uitkeek over het water, voelde het alsof hij weer op de brug stond – beneden het water, boven de lucht.

Rotterdamse boten en bruggen.

Foto’s Walter Herfst

We zijn uiteraard in Rotterdam, in de Wijnhaven, iets ten noordoosten van de Erasmusbrug. In mei 1945 werd vrijwel het hele gebied platgebombardeerd. Rondom de op zich niet eens zo lage Wijnhavenbouw (jaren tachtig), schiet deze eeuw de ene na de andere toren de lucht in. Verdichtingsbouw. Ook op de grond wordt het voller, er komen almaar meer toeristen kijken in de stad die je hier, meer dan waar ook, een Maasstad kunt noemen.

De mens is een waterdier geworden op Herfsts zomerfoto’s. Een hele zomerdag lang zie je ze langskomen op hun bootjes en hun waterfietsen, in hun watertaxi’s en op hun partyboten. Er dobbert zelfs een rode hottub in de haven en daar duikt plotseling een school stadszwemmers op, een deel van de duizend die bij de Rotterdam City Swim 396.250 euro bijeen zwommen voor kankeronderzoek. Elk met een boei achter zich aan om te voorkomen dat veel grotere schepen ze te grazen nemen.

Maar ach, wat is groot? De kolossen bezien het van enorme hoogte, tot ’s avonds de mensen verdwijnen en de hemel net zo wijnrood kleurt zoals het RED op de 156 meter hoge Baantoren in aanbouw, pardon het gebouw heet officieel The Baan Tower omdat, nu ja, de dingen nu eenmaal veranderen aan de oever van The Maas.