De geboorte van Johan Derksen als nationale beftijger

Uit haar ontblote tiet knijpt performancekunstenaar Merante moedermelk in een schelp. Speels giet ze het in de open monden van aanstaande ouders Pascal en Janna. Het is hun laatste voorbereiding op de bevalling, over acht dagen verwachten ze zoon Sammie. De Pufclub (KRO-NRCV) volgt vijf stellen in hun zwangerschap. Janna en Pascal zijn volgens de voice-over „spiritueel ingesteld”. Het woord bevalling willen ze liever niet gebruiken. Dat „voelt zo zwaar”. Zij zeggen liever geboorte. Het woord pijn gebruiken ze ook niet, leggen ze liggend op een yogamat uit. De geboorte is voor hen een reis. Maar die reis moet wel thuis gebeuren, met een zoutlamp, in een bad, met muziek en de bedoeling is ook dat de placenta nog tien dagen aan de baby blijft hangen. Dat heet een lotusgeboorte. De navelstreng „zo flats” doorknippen voelt voor Pascal onlogisch.

Volgens Pascal is het leven maakbaar. Dat wil hij ook echt aan zoon Sammie meegeven: maak er iets moois van. Drink melk uit de tieten van een vreemde vrouw, bijvoorbeeld. Tien dagen na de uitgerekende datum zit Sammie nog in de buik van Janna. Als Sammie er over vier dagen nog steeds niet is moeten ze „helaas” naar het ziekenhuis. Ondertussen is Janna wel al gestript, een ingreep in het ziekenhuis om de bevalling op gang te brengen, maar dat telt niet. De lotusgeboorte is nog in zicht. Na twintig uur weeën gaan ze toch maar naar het ziekenhuis. Pijnstilling? Nee, dat voelt als falen voor Janna.

Een ruggenprik, verder voelt Janna zich heerlijk. Na dertig uur stelt de verloskundige toch maar voor om de vliezen te breken en weeënopwekkers toe te dienen. „Ik kan niet goed tegen hormonen”, zegt Janna. „Ik ben heel hoogsensitief voor dat soort dingen.” In barensnood zwicht ze voor de demonische medische wetenschap. Pascal hangt ter verzachting voor het falen wat kerstlampjes en batikdoeken op in de ziekenhuiskamer. Achtendertig uur en een paar liter hormonen verder denkt de gynaecoloog dat het tijd is voor een keizersnede, Janna ook. Een paar weken later met Sammie op de arm kijken ze terug op de ervaring. Het was toch een bevalling, en het deed toch heel veel pijn. Maar, zegt Janna, wat overheerst is een gevoel van dankbaarheid voor het Nederlandse zorgsysteem. „Misschien moesten we het wel zo beleven”, zegt Pascal. Ja, misschien wel.

Een plakje kaas

Kijken naar Vandaag Inside (SBS6) is ook altijd een bevalling. Nu met het WK voetbal zijn er twee afleveringen per avond. Tegen de tijd dat ik me door de eerste heb geworsteld doet de tweede vaak net wat meer pijn. Die is om negen uur ’s avonds, dan zijn de kindertjes naar bed en is de aflevering altijd wat explicieter. De Vlaamse seksuologe Goedele Liekens zit aan tafel. Ze is voor een podcast op zoek naar „de pro beffer”. Iemand die de cursus beffen wil geven, iemand die kan vertellen ‘zo moet dat’. „Er is maar een beftijger”, breekt Johan Derksen in. Hij bedoelt zichzelf.

Volgens Goedele kunnen veel mensen niet zo goed beffen. Volgens Johan klopt dat: „Kijk er is een grote misvatting, je moet niet likken.” René van der Gijp wil van een plakje kaas op de zweterige borrelplank „een kutje maken” maar dat vindt Johan niet kunnen, het is een serieus onderwerp. „Je moet de clitoris van de vrouw tussen je lippen nemen, en zuigen. Dan belandt ze in de lampenkamp tegen het plafond”, zegt Johan. Hij wil wel een theatertour geven in België, als Goedele dat ziet zitten. De mannen en vrouwen in het publiek hebben een rood gezichtje van het lachen.

Dat er een keer op SBS openlijk over beffen gesproken wordt is een goede zaak. Als Johan Derksen dan toch een live befcursus moet geven is het publiek van Vandaag Inside een uitstekend beginpunt.