Een restaurantervaring op teenslippers bij strandtent Hito

De ene strandtent is de andere niet, maar uiteindelijk zijn het toch allemaal strandtenten. De ene doet er een vlierbloesemkappertje op, de ander heeft hippe lokale kombucha, maar allemaal verkopen ze hamburgers, iets met kip, bitterballen en vaak een allegaartje aan ingeburgerde trends als ceviche, pokébowl of tonijntataki. En natuurlijk patat. Niets mis mee, in essentie. Maar origineel is het niet.

Hito is dat wel. De tent is strak ingericht naar het voorbeeld van super-esthetische Japanse listening bars, met blankhouten lambrisering en een pick-up. Dat is eens iets anders dan de geijkte cowabunga-stijl met houten bordjes aan touw en surfborden. Maar ook hier is de styling een fineerlaagje, niet in de laatste plaats omdat de keuken Baskisch is.

Dat laatste betekent dat we kunnen beginnen met een verfrissend glas kurkdroge, strak-minerale Noord-Spaanse txakoli of een eveneens fris-zure, maar iets meer tropisch geparfumeerde Noord-Portugese vinho verde (zie inzet). En met een hele trits geweldige bites. Zoals topkwaliteit boquerones: dikke, volvette, zuur ingelegde ansjovisfilets, in een grove antiboise met lekkere olijfolie. En koudgerookte sardines (denk spekbokking) op toast met een romige, maar licht verteerbare ricottacrème. Een verrassende vondst. Net als gegrilde druiven met gerookt zeezout: de hitte heeft ze nog intenser zoet en fruitig gemaakt én ze hebben een houtskoolzweempje gekregen, dat wordt versterkt door het gerookte zout. De piquillo-pepers zijn vlezig en netjes ontveld, ze zijn gaar maar niet tot snot gepoft. Ze liggen op een extreem knapperig dun sneetje pan de cristal dat is ingesmeerd met rundermergvet en grofgemalen zwarte peper – perfect bij de zoetfruitige paprikasmaak.

Tot nu toe gaat het allemaal hartstikke goed. Hito is een heerlijke plek om na een warme stranddag te borrelen. Maar je kunt ook zeker blijven hangen voor het diner. En hoewel er ook een burger en kip op de kaart staan, biedt Hito ook hier echt iets anders dan de gemiddelde strandtent.

Zoals een lobster roll op heerlijk getoast brioche: geen lullig broodje voor 19 euro, gul belegd met een rijkelijk gevulde, smakelijke kreeftsalade. Of een eveneens prijzige (17,50 euro) maar even rijkelijk belegde tostada met gerookte schelvis (dat is bijna net zo lekker als heilbot) op een vette mayo, met een pittige olie erover en wat zure piekjes van granaatappelpitjes.

De groene gazpacho is bijna een smoothie van hoofdzakelijk komkommer en ik vermoed ook wat meloen – dat is ontzettend fris. De doperwten erin zijn sprankelend vers (die zijn niet ingevroren geweest), van de stracciatella (een heel romige mozzarella-variant) is een luchtig schuim gemaakt – als een groene soep-cappuccino met wat stukken toast om als broodsoldaatjes te dopen.

Er staan leuke vegagerechten op de kaart. Zoals de beetgare artisjokkenharten in een degelijke, rustieke, grove romescosaus (een Noord-Spaanse saus op basis van paprika, tomaat, knoflook en amandelen) gecontrasteerd door een lichtpittige yoghurtemulsie. Smakelijk, zeker, wel aan de prijs met 16 euro voor vier partjes artisjok (van de maat zoals je ze uit blik haalt voor op de pizza). Zelfde geldt voor de pakketjes van zeer dungesneden koolrabi gevuld met ricotta, in een fijne gebonden maar lichte saus op tomatenbasis met umami-rijke geroosterde tomaten erop en knapperige koolbladeren. Opnieuw: echt heel lekker. Vier pakketjes voor 24 euro is wel wat karig. Zeker omdat je voor een euro mínder een héle krielkip kan krijgen!

Die kip wordt gevlinderd en flink geroosterd, niet al te veel gekruid, met een gebrande citroen erbij en een beetje verse dille in veel olijfolie. Daar moet een mens echt helemaal niets meer aan doen. Smakelijk, sappig, mals.

Crunchy dopjes

Maar het gaat ook twee keer finaal mis. Eerst met een spies waarop stukken degelijk gegaarde octopus worden afgewisseld met grote stukken gamba. Alleen, gamba’s zijn veel sneller gaar dan de zuignapjes op de octopus knapperig geroosterd zijn. En dat is nou juist het lekkerste: de combinatie van die crunchy dopjes met het vlezige weekdierenvlees. Soit, te gare garnalen was nog erger geweest. Wat echter vooral tegenstaat is dat die – toegegeven, mooi à point gegaarde – garnalen vreselijk fishy van smaak zijn. Bijzonder onprettig, helemaal in combinatie met die naakte octopus.

Later volgt een veel te gare, papperige heilbot, in een stijve, eiige, vette saus, met dan ook nog iets van mayo en natte andijvie (qua smaak is die andijvie wel lekker gevonden) en vongole die ook wel met iets meer liefde behandeld hadden kunnen worden. Dit is een matig gerecht, slecht uitgevoerd.

Foto BART MAAT

Op een overvol terras aan het strand tijdens een hittegolf moet je soms wat langer wachten, dat hoort erbij. Verder is de bediening keurig. De wijnkaart is beknopt, maar heeft voor elk wat wils – van oranje natuur tot gekoelde pinot noir – en alles per glas. Er loopt ook een dame rond die daar prima uitleg over kan geven en perfect de tafel kan inschatten: „Die Provence rosé is wel echt een Provence rosé, als je begrijpt wat ik bedoel?” Dat doen we: een slobberwijntje… daar is ze gewoon eerlijk in.

Hito biedt een restaurantervaring op teenslippers. Op die twee missers na is het eten echt goed, zij het soms wat aan de prijs. Aan de andere kant je zit wel op niveau te eten aan het strand – dat kost wat.

Met deze strandtip wens ik u graag een heerlijke zomer toe. Stay hydrated!

De rubriek Van de Kaart is in september weer terug.