Een seriemoordenaar versus verwende Californische tieners in ‘The Shards’

The Shards is gebaseerd op de gelijknamige roman van Bret Easton Ellis, die eerst verscheen als audioboek (2020-2021), voorgelezen door de schrijver zelf. Samen met Ryan Murphy schreef hij ook het scenario voor de serie. De Amerikaanse auteur, bekend van American Psycho, vermengt zijn eigen jeugdherinneringen met een plot over een seriemoordenaar die huishoudt onder rijkeluiskinderen. In de cast zitten ook veel rijkeluiskinderen, zelfs een paar Hollywood nepo-baby’s: Kaia Gerber is de dochter van Cindy Crawford, Homer Gere de zoon van Richard Gere.

De opgroeiserie, over een vriendengroep op een Californische prepschool, ademt de sfeer van bestseller Less than Zero die Bret Easton Ellis in 1985 tot de stem van Generatie X maakte. Veel liefdesgedoe en buitenschoolse activiteiten: de afstandelijke hoofdpersoon Bret (Igby Rigney) is een beginnende schrijver die een dubbelleven leidt als in-de-kast-gay. Hij maakt zichzelf wijs dat hij boven het tienergedoe staat. „Ik wist dat het feest vulgair was. Maar ik wist ook wat een krachtig roesmiddel die vulgariteit kon zijn. Ik hield mezelf voor dat ik slechts verslag zou doen van de decadentie.”

Zijn vriendengroep raakt ontwricht als de nieuwe, manipulatieve scholier Robert (Homer Gere) zich aandient. Zodra hij arriveert beginnen er honden, katten en vissen te verdwijnen, en niet veel later ook klasgenoten.

Jaren tachtig

Het verhaal speelt zich af in 1981, dus je kunt genieten van de wonderlijke, gladde mode uit die tijd, en vele jaren 80-hits op de soundtrack.  Mooie rijke tieners in grote zonnige huizen, snelle auto’s, eeuwige zomer, iedere avond feesten bij het zwembad, coke, drank, en sigaretten uitdrukken in het eten. Het populairste meisje worstelt met altijd de beste moeten zijn, haar vriendin worstelt met altijd de één-na beste moeten zijn. De vrolijke football-held raakt van slag als hij voor het eerst van zijn leven concurrentie krijgt.

Kaia Gerber en Homer Gere.

FX

Ik had zelf aanvankelijk moeite om enige sympathie op te brengen voor de verwende leeghoofden, waardoor hun dreigende dood me ook koud liet. Alles ziet er te glad en gelikt uit, en het mengsel van whodunnit met coming-of-age is niet helemaal geslaagd. Vaak botst komedie met tragedie. Zo is het opgroeiverhaal soms best grappig en luchtig, maar de literaire vertelstem behandelt alles met zware ernst en blijft erop hameren dat zware wolken zich samenpakken boven zonnig Californië. Om met Brets voice-over te speken: „Ik was toegetreden tot de wereld van volwassenen en dood. En de deur was achter me dichtgevallen.”

De gruwelijke rituele moorden vloeken met het zonnige scholierengedoe en halen je soms uit het verhaal. Maar soms zorgen ze ook voor de juiste vervreemding: vrijwel alle scholieren zijn zo verwend en egocentrisch dat ze het acute gevaar stomweg negeren. En als ze voor de verandering wél reageren op een vermissing, dan is dat met een inzamelingsactie via waterflessen met het portret van het vermiste meisje. „Ook goed om te hydrateren!” Ze moeten nog leren dat marketing niet voor álles de oplossing is.