Film over Michael Jackson is heiligenleven, met de vader als duivel

Sterke eerste scène: de kleine Michael Jackson kijkt dromerig uit het raam naar de buurtkinderen die in de sneeuw spelen. Zijn vader roept hem wreed tot de orde. De camera draait, daar staan zijn grote broers in de kleine huiskamer in het gelid om hun danspasjes te oefenen. Michael mag niet buiten spelen, hij moet werken: zang en dans oefenen. Met slagen van de broekriem houdt de vader zijn meest getalenteerde kind in het gelid.

Dit is het verhaal wat de biopic Michael van Antoine Fuqua wil vertellen: hoe de Afro-Amerikaanse popzanger Michael Jackson (1958-2009) vanaf zijn vroege jeugd door zijn boosaardige vader hardhandig wordt klaargestoomd voor de showbizz en hoe hij langzaam aan hem weet te ontkomen. Michael is eenzaam en verdrietig. Als hij erover wil praten, doet hij dat met zijn lama. Alleen op het podium is hij gelukkig.

Na het dieptepunt – het moment dat Michaels haar in brand vliegt in 1984 tijdens opnames voor een Pepsi-reclame – ontworstelt de zanger zich eindelijk aan de ijzeren greep van zijn vader. Hij voelt dat het goddelijk licht op hem schijnt, en dat hij is uitverkoren om de wereld te redden. Zalvend legt hij zijn hand op kinderen met kanker.

Zonder ironie – want deze film is een heiligenleven, gemaakt onder toezicht van de erfgenamen, met de vader als duivel en de zoon als de gezegende. Nadeel: Michael is als heilige niet zo interessant. Een verlegen, beleefde jongen, niets op aan te merken. De andere personages zijn niet meer dan edelfiguranten. Op één uitzondering na: de vader, karikaturaal maar doeltreffend gespeeld door Colman Domingo. Met zijn brute optreden brengt Domingo de hoognodige spanning en levendigheid in de film. Michael en zijn familie sidderen voor hem.

Pedofiele zonderling

De film stopt op Michaels hoogtepunt, met de hit Bad uit 1987. We krijgen dus niets te zien van zijn bizarre leven in de jaren negentig, van zijn surrealistische hof op het landgoed Neverland waar hij een droomwereld om zich heen bouwde en waar hij jongetjes zou hebben misbruikt, zoals de documentaire Leaving Neverland (2019) overtuigend liet zien.

Begrijpelijk dat de hagiografen hier niet aan wilden, maar het is wel vreemd om zo’n belangrijk deel van het verhaal te verzwijgen. En dramatisch gezien is het een gemiste kans: de ontwikkeling van de mishandelde, hardwerkende kindster, beroofd van zijn jeugd, tot de latere pedofiele zonderling, zou interessanter zijn dat dit simpele vader-zoonverhaal. Zoals hij zelf zong in het nummer ‘Childhood’: „It’s been my fate to compensate/ for the childhood I’ve never known”.

Wat de film toch aantrekkelijk maakt is de geniale dansmuziek en verbluffende showdans van de superster. Hoofdrolspelers Juliano Valdi en Jaafar Jackson (neefje van) maken vooral indruk als ze de jonge en de oudere Michael als podiumdier neerzetten. Meesterlijke moves – zelfs de fameuze moonwalk komt er perfect uit. Zo brengen ze overtuigend over waarom de wereld plat voor hem ging. En waarom die wereld diens duistere kanten liever zou willen vergeten, wat niet lukt.