Fysiek in orde, het materiaal was goed, maar de slee van Kimberley Bos ging niet hard genoeg

Een schouderophalen, meer was het niet. Kimberley Bos duwde zich na haar laatste olympische afdaling op de skeleton omhoog van haar slee, en nog voordat haar coach die van het ijs kon tillen, voordat ze haar helm afdeed en voordat ze even zwaaide naar de fans op de tribunes naast het ijskanaal, trok ze even haar schouders omhoog en liet ze weer vallen. Alsof ze wilde zeggen: dit was alles wat erin zat.

Dít – dat was een dertiende plaats over vier afdalingen, op meer dan drie seconden van winnares Janine Flock uit Oostenrijk; een enorm gat in de sleesport waar wedstrijden vaak op tienden en honderdsten van seconden worden beslist. „Ik heb gestreden voor wat ik waard ben en ik had hier graag gestaan met een grotere glimlach”, zei Bos zaterdagavond berustend. „Dit is niet leuk, maar ik moet realistisch zijn.”

Het was een harde realiteit voor de vrouw wiens seizoen geheel in het teken stond van deze Winterspelen. Dat haar resultaten eerder dit jaar tegenvielen, dat ze zoekende leek naar haar vorm, dat deed er allemaal niet toe, bleef Bos de afgelopen maanden herhalen. Wereldkampioen werd ze al, Europees kampioen, meervoudig winnaar van de wereldbeker. Vier jaar geleden won ze in Beijing olympisch brons. Haar enige doel was de olympische gouden medaille.

Die moest gehaald worden in het fonkelnieuwe en peperdure ijskanaal in Cortina d’Ampezzo, een mondain skioord in de Italiaanse Dolemieten. Vanaf het dorpsplein, waar de olympische vlam deze dagen brandt, kon je de meer dan honderd miljoen kostende baan tegen de bergwand op zien slingeren. Ernaast lag de piste waarop de vrouwelijke skiërs deze dagen hun wedstrijden afwerken te schitteren in de zon.

In de sneeuw naast de baan bouwden kinderen een sneeuwpop terwijl de sleeën met meer dan 120 kilometer per uur voorbijraasden. Wie goed keek, kon in het bos naast de baan nog betonnen sporen bespeuren van het oude olympische ijskanaal uit 1956.

Fysiek in orde

Op de nieuwe baan wilde het vanaf het eerste moment niet lukken voor Bos. Dat was ook de reden dat ze er zaterdag zo nuchter onder bleef: Bos wist vrijdag al, na haar eerste twee runs, waar het heen ging – geen medaille. Vrijdagavond was ze over zichzelf nog wel tevreden: niet eerder had Bos zo snel door het ijskanaal in Cortina gesleed, voor het eerst kwam ze in minder dan 58 seconden beneden. „Ik heb er alles aan gedaan, fysiek ben ik in orde, mijn materiaal is goed. Het waren gewoon goede runs.”

Het enige probleem: de rest was veel sneller. Na de eerste afdaling stond Bos elfde op 0,66 seconde achter de koploper, na de tweede afdaling was dat gat gegroeid tot 1,38 seconden en was Bos afgezakt naar plek dertien. „Ik denk dat de rest de baan beter onder controle heeft dan ik”, zocht ze naar een verklaring. „Tot bocht negen kan ik goed bijblijven, maar onderin verlies ik veel snelheid. En ik weet niet zo goed waarom.”

Misschien had het te maken met het kleine team waarmee ze werkt, zei Bos. Ze werkt al haar hele carrière met dezelfde mensen en dat leverde veel succes op. Maar nu zag ze dat de grote landen in het skeleton – Duitsland, Groot-Brittannië, Flock op haar Britse slee – „heer en meester” waren. Bos had de geruchten gehoord dat deze twee landen miljoenen hadden geïnvesteerd in gloednieuwe, snellere sleeën, iets wat de Belgische favoriet Kim Meylemans na haar tegenvallende tijden aanhaalde. „Het zou kunnen dat ik net zo goed slee als de anderen, maar niet het materiaal heb. Dat is dan een heel hard verhaal.”

In het onderste deel van de baan verloor Bos veel tijd.

FOTO ANP

De olympische wedstrijd was voor haar te vroeg gekomen, concludeerde Bos. „Ik ben afgelopen week elke training beter gaan sleeën. Het gat met de rest was eerst een seconde, nu heb ik dat al gehalveerd. Maar het is dweilen met de kraan open; elke keer als ik een stap maak, doet de rest dat ook. Ik kom niet snel genoeg dichterbij.”

Bos gaf vrijdag aan, een beetje tegen beter weten in, nog te hopen op een opmars een dag later. Ze wilde in de videoanalyse van haar eerste twee runs een oplossing vinden voor haar langzamere twee helft van haar afdalingen. Dat lukte; met slechtere omstandigheden en dus langzamer ijs, zette ze met andere lijnen in de derde run haar beste afdaling neer. En ook over de vierde was ze niet ontevreden.

Opnieuw was de rest echter sneller, veel sneller zelfs. Terwijl ze hardop naar verklaringen zocht, raakte Bos zaterdagavond toch geëmotioneerd. „Ik weet gewoon dat ik beter kan dan vandaag, maar het is een heel lang seizoen geweest.” Er waren fysieke ongemakken, en de snelheid die ze in vorige seizoenen bijna vanzelfsprekend ontwikkelde, kwam dit jaar niet vanzelf, vertelde ze. „Het is gewoon echt strijden geweest. Dus ik heb heel veel geleerd dit jaar, ik ben best wel trots, maar ook teleurgesteld.”

Ik heb heel veel geleerd dit jaar, ik ben best wel trots, maar ook teleurgesteld

Veel oranje langs de baan

Desalniettemin stapte ze met een glimlach op haar gezicht de donkere avond van Cortina in, zei Bos. Ze was overweldigd door de hoeveelheid Nederlanders die ze dit weekend had gezien langs de skeletonbaan. „Ik ken die mensen helemaal niet, maar ze hebben allemaal TeamNL-spullen aan. Die zijn speciaal voor mij gekomen.” Een groot verschil met vier jaar geleden, toen in Beijing vanwege coronamaatregelen niemand welkom was, maar ook met Pyeongchang in 2018, „toen niemand wist dat ik er was”, zegt Bos.

Zowel vrijdag als zaterdag waren de fans met Nederlandse vlaggen, oranje mutsen en kleding naast het ijskanaal inderdaad niet te missen. Het vervulde haar met trots om te zien hoezeer haar kleine sport in Nederland is gaan leven, zei Bos.

„Weet je hoe moeilijk het is om hier te komen? Je kunt als fan niet overnachten in Cortina, het is niet te combineren met een schaatswedstrijd. Dus die mensen hebben in de omgeving een huis gezocht, uitgezocht hoe ze hier moeten komen, hoe ze een kaartje konden kopen. Ik had geen idee dat er zoveel mensen zouden komen, het is echt bizar.”

Ze baalde ervan dat ze al die mensen niet had kunnen laten zien hoe goed ze is, zei Bos. Tegelijkertijd gaf het haar een enorm goed gevoel. „Dit is de reden dat ik vier jaar geleden besloot om door te gaan. Ik wilde dit een keer meemaken met publiek erbij. Ik wil niet zeggen dat het alles goedmaakt, maar ik voelde heel erg hun waardering. Ik had dat voor geen goud willen missen.”