Geiten voeren

Zaterdag was ik voor het eerst op een geitenboerderij. De boerderij lag in het park en was bedoeld voor stadskinderen. We waren met de jongste dochter (5) die we maar meteen over het hekje tussen de andere stadskinderen zetten die met een stuk of vijftig drie geiten belaagden.

Geiten zijn lieve beesten, ze lieten zich geduldig bekloppen en fotograferen, ze hadden bovendien een ontsnappingsmogelijkheid. Er was een houten brug die alleen voor geiten toegankelijk was, daar lag een hele kluit.

Samen dreven de kinderen ook de laatste geit de houten brug op. Daarna gingen we naar de geitenstal waar stadskinderen kleine flesjes melk die je bij het restaurant van de geitenboerderij kon kopen aan geitjes konden voeren.

Ik weet niet of er een echte boer aan het roer staat bij de geitenboerderij, het zal wel weer een stadse stichting zijn, maar ik vond het boerenslim om bezoekers te laten betalen voor het voeren van de dieren. Misschien dat het voor de woedende boeren op het platteland, naast hun campings, hun zorgtaken en hun automaten met boerenproducten weer een nieuw verdienmodel zou kunnen worden.

Bij het voeren in de stallen werd een deel van mijn joggingbroek aangevreten door een geit.

Toen we klaar waren met de geiten bekeken we een nest jonge varkens die net als in de kinderboeken in blubber lagen te slapen en gingen we naar de kippenweide, waar honderden kippen zich verdrongen voor het gaas waardoorheen stadskinderen peertjes, die ze zelf van de boom moesten rukken, drukten. We verbaasden ons hoe snel kippen peren konden eten. Ik had ook wel zin in zo’n ei omdat ik dacht dat ze naar fruit zouden smaken.

Van de eieren bakten ze op de geitenboerderij regenboogtaarten. Ik kocht ook een smoothie van geitenyoghurt waarvoor ik een kwartier in de rij stond. Voor me in de rij hadden twee vrouwen het over de rust die ze op het platteland altijd overviel, maar we waren helemaal niet op het platteland, we waren gewoon in de stad.

Eigenlijk, zo hoorde ik ook, was de geitenboerderij de ideale boerderij. Weinig uitstoot en iedereen tevreden. Zou het niet ideaal zijn als de steden de boerderijen die nog over zijn helemaal omsingelen en dat ze die dan inrichten naar hoe boerderijen in kinderboekjes zijn? Met zithoeken voor ouders die als ze dorst of honger hebben met hun pinpas boerenproducten aanschaffen, net zo lang totdat boordevol zitten.

De volgende dag had een van ons diarree, flauw om daar de boerenproducten de schuld van het geven, het kwam waarschijnlijk omdat we geitenpoep het huis hadden ingelopen.