Marijke is slecht ter been maar kan dankzij de vrijwilligers van AutoMaatje toch naar haar afspraken. En: ‘Het haalt een stukje eenzaamheid weg’

1 uur geleden 1

‘Je moet me goed vasthouden, hoor.” De 79-jarige Marijke Rodrigues-Niessen uit Amstelveen stapt voorzichtig op het krukje voor de zijdeur van het Volkswagenbusje. „Ik ben een beetje onzeker”, zegt ze tegen de chauffeur. Zonet was ze thuis „verschrikkelijk gevallen”. „Dat ligt vast aan mijn eigen gebreken. Pijn? Nee, gelukkig niet.”

„U hoeft zich nergens zorgen om te maken”, verzekert Ed Ruhwandl (62), die Rodrigues voorzichtig aan de arm z’n bus in begeleidt. „Ik heb nog nooit iemand laten vallen. En ik heb een goed krukje!”

Twee keer per maand bezoekt Rodrigues de kapper en eens in de zes weken wil ze naar de pedicure. Maar ze is slecht ter been en loopt met een rollator, dus maakt ze gebruik van AutoMaatje, een initiatief van de ANWB.

Ik vind het hartstikke leuk dat ik de chauffeurs leer kennen en hoor over hun kinderen

Vrijwilligers rijden bij AutoMaatje minder mobiele mensen rond, die buiten vervoersregelingen vallen en zelf geen vervoer kunnen regelen. Wie zich aanmeldt, wordt daarop getoetst. ANWB-woordvoerder Annelies Tichelaar zegt dat de bond dit project ook is begonnen om mensen met mobiliteitsproblemen mee te laten doen in de samenleving. „Voor veel deelnemers betekent een rit niet alleen vervoer van A naar B, maar ook het behoud van sociale contacten en zelfstandigheid.”

En de ANWB verdient zelf niets aan AutoMaatje, zegt Tichelaar desgevraagd. „De ANWB is een vereniging en heeft geen winstoogmerk. Het initiatief komt voort uit een maatschappelijke rol van de bond.”

Een knipoog

Rodrigues is aangesloten bij AutoMaatje op de locatie Amstelveen, een van de 146 gemeenten waar ‘passagiers’ gebruik kunnen maken van de vervoerservice. Eind augustus begint AutoMaatje ook in de laatste provincie waar hij vooralsnog ontbreekt: Zeeland, in Kapelle. Bij het project, dat in 2015 het licht zag, hebben zich inmiddels landelijk zesduizend vrijwilligers en zestigduizend ‘passagiers’ aangesloten.

Wie zich laat ophalen door een AutoMaatje, betaalt 38 cent per kilometer voor de rijkosten en verder niets aan de chauffeur, die ook niets van de ANWB ontvangt. Een stuk goedkoper dan een taxi, maar dat is niet de enige reden waarom mensen ervoor kiezen. Rodrigues: „Het haalt een stukje eenzaamheid weg. Als ik een avondje verdrietig ben, dan denk ik: morgen rijd ik met AutoMaatje mee. Ik vind het hartstikke leuk dat ik de chauffeurs leer kennen en hoor over hun kinderen.”

„Kijk je ook naar mij uit?”, vraagt Ruhwandl met een knipoog. „Ook naar jou ja, maar niet naar je gammele krukje”, lacht Rodrigues.

‘Het geeft voldoening’

Intussen maakt Rodrigues al ruim twee jaar gebruik van de service. Ze mag twee keer per week een beroep doen op een chauffeur. „Wanneer ik bijvoorbeeld naar de arts, kapper of pedicure moet, plan ik dat een maand van tevoren in. Hartstikke fijn, dat heb ik nu al tot 2 september gedaan”, vertelt ze.

De Amstelveense is te spreken over het project. „Jullie zijn altijd op tijd”, zegt ze knikkend naar Ruhwandl. „Een taxi bel je en dan moet je wachten of die wel op tijd komt.”

Mijn vrouw werkt voor goede doelen, dus zei ze: ‘Je moet wat terug doen voor de maatschappij’

Vrijwilligers geven bij aanmelding door welke dagen in de week ze kunnen chauffeuren. Welke vrijwilliger de aanvrager krijgt, wordt per keer geselecteerd op basis van wie beschikbaar is en het dichtstbij woont. Ruhwandl woont ook in Amstelveen en heeft al vaker gereden voor Rodrigues.

„Je wordt mijn 128ste ritje, Marijke!”, zegt Ruhwandl vanachter het stuur. Voor hem is de twee minuten rijden een kleine moeite, voor Rodrigues maakt het een groot verschil. Nadat de Amstelveense is afgezet, zegt Ruhwandl: „Dit vrijwilligerswerk geeft echt voldoening. De mensen zijn allemaal ontzettend blij dat je dit doet.”

Enthousiasme

De afspraak bij de kapper en de pedicure duurt in totaal twee uur, lang genoeg voor Ruhwandl om even heen en weer naar huis te rijden. „Ik doe dit sinds februari”, zegt hij onderweg. „Op maandag, dinsdag en woensdag. De andere vier dagen van de week vaar ik voor [rondvaartbedrijf] Flagship Amsterdam.”

De Amstelvener had een eigen inpakbedrijf, maar stopte daarmee in 2023. Door een verstoorde zakenrelatie met zijn enige klant – die net een nieuwe eigenaar had – zakte zijn omzet flink. „Ik had toen echt even nodig om alles op een rijtje te zetten”, zegt hij ernstig, eenmaal terug in zijn achtertuin. Na verloop van tijd kwam Ruhwandl online een advertentie van AutoMaatje tegen. „Mijn vrouw heeft me toen aangespoord om dat te doen. Ze werkt voor goede doelen, dus zei ze: ‘Je moet wat terug doen voor de maatschappij.’”

En dat doet Ruhwandl met enthousiasme. „De mensen die ik rondrijd zijn wat ouder. De jongste die ik had was 65 jaar, de oudste 99 jaar. Ongekend, hè?”, zegt Ruhwandl. „Ouder worden gaat echt snel en kan moeilijk zijn. Ik ben bijna 63 en ik besef dat ook wel een beetje. Ik probeer deze mensen daarom wat energie te geven, ze even te ontzorgen.”