‘In Alley Cats’ speelt Ricky Gervais een dikke rode kater die iedereen beledigt

Vijf zwerfkatten hangen op de bank in een sloophuis. Ze zeggen heel vaak fucking en cunt. Stoere, cynische katers, gehard door het leven op straat. Terwijl ze de buurt onveilig maken, komen ze een verdwaalde kitten tegen, die ze opnemen in hun midden. Het hart van de rode kater Gus bloeit open.

Met de Netflixserie Alley Cats slaat de Britse komiek Ricky Gervais een onverwacht pad in, die van de dierenanimatie. In feite is het een hangaround sitcom, met een vriendengroep die op een bank hangt, waarbij de grap is dat het beeld van de schattige katten botst met de cynische, hardgekookte dialogen. De gesprekken gaan vaak over de dood en geweld, en hoe deprimerend het leven is.  

Gervais maakte eerder de comedyseries The Office, Extras en After Life, gebouwd op cringe humor. Ook de registraties van zijn stand-up-voorstellingen trekken veel publiek. Die laatste oogsten ook kritiek omdat Gervais graag grappen maakt ten kosten van gemarginaliseerde groepen, in het bijzonder trans personen. Volgens Gervais reflecteren dit soort grappen niet zijn mening, maar zijn ze nodig om „het taboe” te doorbreken.

Negen levens, nul keer lachen

De animatie wordt verzorgd door Blink Industries, bekend van Don’t Hug me I’m scared. De stemmencast bestaat uit komieken die vaak eerder met Gervais werkten. Gervais speelt zelf Gus, een obese, chagrijnige, vuilbekkende rode kater die alles en iedereen beledigt, maar die eigenlijk een klein hartje heeft. Gus lijkt sterk op Gervais’ eerdere personages, vooral die in After Life.

Courtesy of Netflix

Los van de zoektocht naar het huis van de verdwaalde kitten (Jo Hartley) draait de sitcom vooral om de stekelige gesprekken tussen de straatwijze Gus en de verwende, betweterige huiskat Ponce (Tom Basden). Die laatste is Gus intellectueel de baas, maar die walst daar als een volleerde bully overheen.

De perverse Puke (David Earl) vertelt smerige verhalen over seks met andere dieren, de domme poes Olive (Diane Morgan) vraagt zich af of zij wel zelfmoord kan plegen als ze altijd op haar pootjes terechtkomt, en bovendien negen levens heeft. Het gekke is dat geen van die grappen leuk is. Om de slogan van de serie te parafraseren: negen levens, nul keer lachen.

En het uitgangspunt van ‘ruwe bolster blanke pit’ dat zo goed werkte in After Life, verwordt hier tot plat sentiment. Zonder goede grappen of werkelijk gevoel rest er niets anders dan een gapende leegte. Gelukkig is het snel voorbij.