Marrit Steenbergen doet me denken aan het Meisje met de parel

Misschien is het haar blik. Of misschien is het hoe ze daar zit, op het puntje van de duikplank: het onderlijf van een meisje, met lange dunne bungelende benen, en het bovenlijf van een krachtpatser. Ze lijken niet bij elkaar te passen, die twee lichaamshelften, maar ze passen toch. Misschien komt dat juist door haar blik.

De beste foto’s zijn beelden waar je je ogen niet van kan afhouden. Ze kijkt in de camera, Marrit Steenbergen, terwijl het ook lijkt alsof ze dat niet doet. Ik bestudeer haar gezicht en moet denken aan Meisje met de parel, het schilderij van Johannes Vermeer – hoewel ze er niet op lijkt. Het is die blik.

De foto staat bij een interview met de zwemster in deze krant van begin dit jaar. Haar gezicht is open en onbevangen, en in zichzelf gekeerd tegelijk. Kan dat? Kun je de persoonlijkheid van een mens vangen in een foto? De zwemster, de wereldkampioene, die op het punt staat het wereldrecord op het koningsnummer van het zwemmen te verbreken, en het meisje dat eigenlijk introvert en vaak onzeker is. Twee uitersten samengesmolten in één lijf. In één geest.

Het is wat me misschien wel het meest fascineert aan topsport, en aan mensen in het algemeen. Hoe breng je de rol die je moet spelen samen met wie je eigenlijk bent?

Marrit Steenbergen lijkt in de wieg gelegd om de allerbeste zwemster ooit te zijn. Talent, perfectionisme, drive: alles is aanwezig om vierend de wereld over te gaan, als populair rolmodel voor kinderen, stralend voor de camera na weer een overwinning. Als zestienjarige stond ze al op haar eerste Spelen, in Rio de Janeiro. Haar pad leek met goud geplaveid.

Maar wat nu als je van nature geen extraverte wereldbestormer bent? Topsporters zijn ook mensen. Ze worden niet allemaal geboren als genieters van aandacht, van de spotlights die er ook bij horen. Wat nu als je je als mens niet op je gemak voelt in groepen, wat als je een gesprek aanknopen oneindig spannend vindt? Hoe breng je dat samen als je naar de absolute top wil in je sport?

Het heeft haar jaren gekost, waarin ze worstelde met zichzelf, hulp zocht bij psychologen, en de juiste trainer vond. Haar coach Richard Pearson leerde haar dat ze doelen mag uitspreken, en dat je niet opeens niet goed meer bent. Zoals nu.

Marrit dook deze week voor het eerst onder de magische grens van de 52 seconden op de 100 meter vrije slag en is daarmee de op een na snelste vrouw ooit. Alleen Sarah Sjöström zwom ooit sneller. Het verschilletje van vijftien honderdsten is overbrugbaar. „Ik wil het wereldrecord verbreken”, sprak Marrit vol overtuiging na haar monsterachtig goede race, en wel dit weekend in Barcelona – tijdens de Mare Nostrum Swim Tour.

Als je wereldkampioen wordt, voelt dat even heel erg speciaal, heeft ze gezegd in interviews. Zij kan het weten, want wereldkampioen werd ze al twee keer. Maar dat gevoel duurt maar kort. De volgende dag ga je weer trainen, was je je haar, kleed je je aan en als je naar huis gaat springt het verkeerslicht ook voor jou weer gewoon op rood.

Een wereldrecord zwemmen voelt vast specialer. Maar ik hoop vooral dat Marrit bij het aan flarden zwemmen van de tijd van Sjöström denkt aan hoe trots de jongere versie van zichzelf op haar zou zijn.