Middenvelder Jean-Paul Boëtius gelooft in WK-droom Suriname: ‘Wij zijn favoriet in beide wedstrijden’

Bribi na krakti, Natio. Geloof is kracht, zingen Asgar Koster, Raff Chanco en Jay Square het Surinaamse elftal toe. Met bribi na krakti als lijfspreuk kwam Natio dit najaar al dichterbij deelname aan het WK dan ooit. Maar na een succesvolle start aan de groepsfase ging het elftal in de laatste wedstrijd met 3-1 onderuit tegen Guatemala, waardoor het zich niet kwalificeerde. Nu heeft Suriname nog één kans: de intercontinentale playoffs in het Mexicaanse Monterrey.

Donderdagavond laat, 23 uur Nederlandse tijd, speelt het Surinaamse voetbalelftal de eerste wedstrijd tegen Bolivia. Als Natio verliest, loopt het land het WK voetbal van aankomende zomer mis. Bij winst wacht volgende week dinsdagnacht Irak. De winnaar van die wedstrijd gaat naar het WK. Iets wat Suriname nog niet eerder in haar geschiedenis lukte.

Na de nederlaag tegen Guatemala vertrok bondscoach Stanley Menzo, in overleg met de Surinaamse bond. Voor middenvelder Jean-Paul Boëtius (32) kwam dat als een verrassing. „We hadden ons niet direct gekwalificeerd, maar het WK was ook nog geen gesloten boek”, vertelt hij op Schiphol kort voor zijn vertrek naar Mexico. Over het vertrek van de trainer kreeg het team verder geen uitgebreide toelichting, vertelt hij. Menzo werd opgevolgd door Henk ten Cate. 

Zelf is Boëtius een opvallende naam in de selectie van Natio. De middenvelder van RKC Waalwijk was jarenlang een bepalende speler in de Duitse Bundesliga bij de club 1.FSV Mainz 05 en speelde in 2014 zelfs een interland voor het Nederlands elftal. In 2022 werd bij Boëtius teelbalkanker geconstateerd. De tumor werd operatief verwijderd, maar twee jaar later bleken er uitzaaiingen te zijn. Na een volgende ziekteperiode sloot hij zich in juni 2025 aan bij het Surinaamse elftal, waar hij inmiddels op acht interlands staat.

Hoe ben je terechtgekomen bij Natio?

„Ik werd een jaar of zeven geleden al voor het eerst benaderd door toenmalig bondscoach Dean Gorré, maar ik kon toen nog geen volmondig ja zeggen tegen Suriname. Ik deed het goed in de Bundesliga en ik maakte voor mijn gevoel kans op het Nederlands elftal. Dat was mijn kinderdroom. Ik had met Oranje ook al een interland achter mijn naam staan uit 2014. Opnieuw geselecteerd worden, was op dat moment voor mij het enige dat ontbrak.”

In die periode voerde de Surinaamse Voetbalbond (SVB) het ‘sportpaspoort’ in, waarmee ook Nederlandse voetballers met een Surinaamse achtergrond uit konden komen voor Natio, zoals Boëtius. Die plannen had de bond al langer, in 2019 bracht toenmalige bondscoach Gorré die tot uitvoering. Met de uitgebreide selectie plaatste Suriname zich dat jaar voor het eerst voor de Gold Cup.

„In de tussentijd is er veel gebeurd. Ik werd niet opgeroepen voor Oranje, de concurrentie nam toe en ik werd ziek. De Surinaamse bond bleef eens in de zoveel tijd polsen. Ook toen ik vorig jaar na mijn ziekte weer een club had gevonden. Ik voelde veel waardering en trots vanuit de bond, dat is in de voetballerij niet vanzelfsprekend.”

In 2024 werd je opnieuw ziek. Je was toen net weg bij Hertha BSC en transfervrij.

„Ja, dat was een ongelukkig moment. We waren gedegradeerd naar het tweede niveau, ik wilde ergens op het hoogste niveau spelen. Dus koos ik ervoor transfervrij te vertrekken. Je kiest dan voor een stukje onzekerheid, maar ik was ervan overtuigd dat ik iets nieuws zou vinden. En toen werd ik voor de tweede keer ziek. Dat was wel even anders dan de eerste keer, toen ik nog bij Hertha onder contract stond: nu stond ik er alleen voor. Ik had concrete gesprekken met de Amerikaanse club New York Red Bulls. Dat leek me heel gaaf. Maar de dag dat zij belden over een contract, begon ik met de chemo.”

Hoe was het om die kans te moeten laten gaan?

„Uiteindelijk ben je op dat moment alleen bezig met beter worden. Ben je niet gezond, heb je maar één doel en dat is gezond worden. Ben je gezond, heb je ineens honderd problemen. Ik heb gelukkig een hele sterke vriendin naast me en een dochtertje dat me elke dag kwam opzoeken. Ze kwam waarschijnlijk vooral voor de raketijsjes, maar het maakte veel goed.

Ik begrijp goed dat de Amerikaanse club verder zocht, zij hadden direct iemand nodig. Als je ziek bent, willen clubs logischerwijs niets met je te maken hebben. Maar op een gegeven moment was ik hersteld en wilde ik weer fit worden. Ik heb toen veel rondgebeld langs bekenden van clubs, maar niemand wilde eigenlijk helpen. Dat heeft me wel teleurgesteld: weer een belletje, weer een nee. Ik ben uiteindelijk weer fit geworden met behulp van vrienden. Daarna heb ik een paar stages gelopen bij Nederlandse clubs, en toen belde Darmstadt ineens. Net op tijd, want ik had me net voorgenomen ermee te kappen als ik niet vóór 31 januari 2025 een nieuwe club zou vinden. Darmstadt belde tien dagen daarvoor.”

En toen begonnen ook de gesprekken met Suriname weer?

„Ja. Dat waren heel mooie gesprekken. Iedereen sprak vol passie over Natio en over Suriname. Het was direct heel warm. Bij Natio hoor je er vanaf moment één bij. Iedereen trekt naar elkaar toe. In het Nederlands elftal heb je wel echt een paar sterren. Dat creëert toch een bepaalde afstand. Die hiërarchie heb je in het Surinaamse elftal niet echt.

In de selectie zitten vooral jongens die in Nederland zijn opgegroeid en opgeleid. Zij hadden eigenlijk de droom voor het Nederlands elftal uit te komen, maar kiezen er nu voor om voor het land van hun ouders of grootouders te spelen.”

De erfenis van Dean Gorré.

„Hij was inderdaad degene die voor jongens uit de diaspora het sportpaspoort mogelijk maakte. Brian Tevreden [technisch adviseur van de SVB die na het vertrek van Gorré verantwoordelijk werd voor het sportpaspoort] speelde daar ook een grote rol in. Hij was degene die mij uiteindelijk over de streep trok. Hij zei: je kunt wachten op het Nederlands elftal en meegaan in iets wat al een succesverhaal is, of je kunt meegaan in iets wat een succesverhaal gaat worden.

Het zou mooi zijn als spelers straks vanaf moment één voor Suriname kiezen, en niet pas als het niet lukt bij Oranje, zoals ikzelf eigenlijk. Ik hoop daar wel aan bij te dragen, dat jonge jongens denken: Boëtius debuteerde voor Oranje, maar speelt nu bij Natio.”

Jean-Paul Boëtius: ‘Als je ziek bent, willen clubs logischerwijs niets met je te maken hebben.’

Foto Kevin Jairaj/Imagn Images/Reuters

Er was ook wel kritiek op het sportpaspoort, omdat er minder kansen zouden zijn voor lokale Surinaamse spelers.

„Het klinkt misschien hard, maar uiteindelijk heb je de beste spelers nodig en die zitten op dit moment hier. Het zou mooi zijn als er door het succes van nu ook meer kennis en aandacht naar lokale talentontwikkeling gaat.”

Jullie spelen de laatste play-offs onder leiding van een nieuwe trainer. Hoe is dat?

„Ten Cate heeft een heel duidelijke visie, en dat is dat we ons kwalificeren. Daar geloven we in, we spreken het uit, we zijn ervan overtuigd. Op papier zijn we misschien niet de beste, en toch zijn we favoriet in beide wedstrijden.”

Bribi na krakti?

„Ja, dat heeft Ten Cate heel erg. Manifesterend, zeg maar. Ik denk dat dat heel goed is voor het team, om te beseffen hoe goed we ook eigenlijk zijn. De gastlanden van dit jaar waren natuurlijk gunstig: Canada, de Verenigde Staten én Mexico deden niet mee met de kwalificatie, dus die kom je al niet tegen. Maar we hebben ook geduchte tegenstanders verslagen, zoals Panama. En dat is echt vanwege onze kwaliteit.”

Hoe zie jij je eigen rol in het elftal?

„Ik ben denk ik zowel op als naast het veld belangrijk, als een van de oudere jongens die op verschillende niveaus heeft gespeeld. Champions League, Duitse competities, Nederlandse competities. Ik ken verschillende speelstijlen.

Maar ik heb ook dingen meegemaakt in het leven. Ik denk dat dat wel verrijkend kan zijn voor de jongere jongens. Ik probeer ook buiten het veld een leider te zijn en gesprekken te voeren over waar je geluk uit haalt. Dat is voor mij anders dan toen ik achttien was, toen het meer in rijkdom en status zat. Nu ik kanker heb gehad en een kind heb gekregen, haal ik geluk uit heel andere zaken. Voetbal is voor mij vreugde, ik word er gelukkig van dat ik daar elke dag mee bezig kan zijn. Daarnaast heb ik een geweldig gezin. Waarom zou je dan mekkeren over wat je nog meer zou kunnen hebben?”

Natio speelt een verbindende rol in Suriname. De campagnefilmpjes draaien om méér dan voetbal en stralen eenheid uit, bijvoorbeeld door nadrukkelijk alle bevolkingsgroepen te vertegenwoordigen en de diaspora aan te spreken. Wat betekent het succes van Natio voor Suriname in deze tijd?

„Er zijn op dit moment zoveel mogelijkheden voor Suriname, bijvoorbeeld op het gebied van grondstoffen [de laatste jaren zijn grote hoeveelheden olie voor de kust van Suriname gevonden]. Met de juiste mensen en de juiste keuzes kan dat veel voor het land betekenen.”

Zoals de juiste mensen de mogelijkheden bij Natio hebben gepakt?

„Nou, eigenlijk wel. Ik hoop dat Natio een voorbeeld kan zijn voor het land. Dat je het land verder kunt brengen als je goed met de beschikbare middelen omgaat.”

Wat heeft je keus voor Natio betekend voor je eigen band met Suriname?

„Het is echt een verrijking geweest. Ik kom er nu veel vaker dan vroeger. Er zat vijftien jaar tussen mijn laatste bezoek en dat ik bij Natio tekende. Elke keer dat ik er ben is weer een geluksmomentje. Ik had in die vijftien jaar niet door dat ik het zo miste, misschien omdat ik op deze leeftijd ook andere dingen waardeer dan vroeger. Toen wilde ik luxe en witte zandstranden met helderblauw water. Dat vind je in Suriname niet. Maar je vindt er wel ongerepte natuur. Het is de plek waar mijn wortels liggen. Het is heel mooi om er zo’n wereld bij te krijgen.”

Je gaat steeds breder lachen.

„Ik ben gewoon heel trots op Suriname. Ik voel me ook nog steeds een Rotterdammer, hoor, maar door mijn versterkte band met Suriname voelt alles toch een stukje completer. Ik kan niet wachten tot mijn dochter het land leert kennen.”