Op de paralympische talentdag van NOC-NSF zoeken potentiële paralympiërs hun sport

1 uur geleden 1

De ontvangstzaal van de Arnhemhal in Papendal is gevuld met verwachtingsvolle blikken. Meer dan vijftig sporters met een beperking tussen de 12 en 35 jaar laten zich welkom heten door oud-parawielrenner Matthijs Drenth. „Voor sommigen van jullie zal je topsportcarrière hier beginnen”, zegt hij vanaf een podium. Trots vertelt hij over zijn eigen carrière en het WK in Rio de Janeiro twee jaar geleden. Hij ziet zich nog met zijn teamgenoten op het strand lopen, een kokosnoot om uit te drinken in de hand.

Zo kan het gaan voor de deelnemers van de paralympische talentdag die NOC-NSF zaterdag in topsportcentrum in Papendal organiseerde. Maar dat hoeft niet. „We zoeken natuurlijk naar talenten, maar we zijn ook zuinig op de afvallers”, zegt Eelke van der Wal, prestatiemanager van de paralympische sporten. „Het is leuk om paralympische medailles te winnen, maar iemand perspectief kunnen bieden om te sporten is veel belangrijker.” Zo kan parasport in de breedte groeien, bijvoorbeeld door sporters met een club of coach in hun regio in contact te brengen.

Dat plezier voorop staat stralen alle coaches van NOC-NSF en de verschillende sportbonden uit. In de woorden van para-atletiekbondscoach Joep Janssen: „Eerst het plezier en dan de succesbeleving, niet andersom.” De coaches verstrekken informatie, geven aanwijzingen en moedigen aan. In verschillende rondes kunnen de aspirant para-atleten kennismaken met sporten zoals paratafeltennis, boccia – vergelijkbaar met jeux de boules –, pararoeien (op machines) en parawielrennen.

Eerlijk speelveld

Het parabasketbal is populair. Achterin de zaal zoeven de rolstoelen onder de baskets langs elkaar heen. In een ervan zit de 20-jarige Fee Lentze, die vier jaar terug ook op een talentdag kwam aanwaaien. Ze deed aan rolstoeltennis en was dus al behendig op twee wielen. Het parabasketbal greep haar direct. Lentze woont nu op Papendal, zodat ze naast een studie bij het Nederlands team kan trainen. Ze vindt het leuk om de dag te begeleiden die zelf voor haar het begin van een sportcarrière betekende. Over twee jaar hoopt ze in Los Angeles aan de Paralympische Spelen deel te nemen. „Vorig jaar wonnen we het EK dus we zijn op de goede weg, ik hoop dat ik erbij ben”.

Donna Schunselaar maakt bij het basketbal een goede indruk, ze kan vanwege haar lengte makkelijk scoren. Als gevolg van een verkeersongeluk kan ze haar linker onderbeen niet goed buigen. Daar komt ‘classificatie’ om de hoek kijken. Daar zit een systematiek achter die voor zo eerlijk mogelijk speelveld moet zorgen.

Verschillende classificatoren lopen rond om advies te geven over welke sport bij welk handicap geschikt is, of om testjes te doen. Hoe belemmerend is het handicap? En voor welke sport is dat meer of minder geschikt? Als Schunselaar zou gaan basketballen zou ze waarschijnlijk de hoogste handicap-classificatie van 4,5 krijgen. Een team mag in totaal 14 punten hebben, waardoor er onder de overige vier spelers nog maar 9,5 ‘handicap-punten’ te verdelen zouden zijn.

In elke sport werkt het anders. Bij het parasnowboarden wordt met tijdverrekening gewerkt, legt revalidatiearts Sandra Titulaer uit. Sporters met meer mobiliteit hebben een voordeel en starten dus met een tijdachterstand. Veel sporten werken met verschillende klassen. Bij het parabasketbal geldt: hoe groter de handicap, hoe minder punten. Sporters met veel punten moeten dus ook echt wat extra’s brengen.

Elektrische skateboards

Voor haar ongeluk voetbalde Schunselaar in Portugal, maar vanwege haar competitiedrang vindt ze instromen in valide sport lastig. „Ik kan niet echt op hoog niveau meer meedoen en als ik op lager niveau meedoe raak ik gefrustreerd, dus ik wil nu kijken wat er hier mogelijk is.” Ze is vooral benieuwd naar het snowboarden, wat ze vanwege gebrek aan sneeuw en bergen in de sporthal op elektrische skateboards moet doen.

Hoeveel nadruk er ook op plezier wordt gelegd, voor veel van de deelnemers aan de talentdag zijn de Paralympische Spelen een droom. „De Invictus Games zou ook heel mooi zijn, maar daar moet je voor uitgezonden zijn geweest”, ze de 25-jarige ex-militair Jacobus van den Bosch. Dat is hij niet. Bij een arbeidsongeval vijf jaar terug raakte zijn rechtervoet bekneld en liep hij chronische zenuwpijn op. Uiteindelijk werd zijn rechteronderbeen in februari geamputeerd. Nu wil hij nieuwe doelen stellen.

Met zijn wilskracht zit het wel goed, zien ook de coaches. Bij het basketbal is hij zo fanatiek dat hij met rolstoel en al op de grond belandt, ook bij het zitvolleybal maakt hij een smak als hij een bal wil verwerken en even vergeet dat hij z’n prothese niet aan heeft. „Mijn vrienden zeggen wel eens: jij moet niet bang zijn voor je handicap, maar je handicap moet bang zijn voor jou”, lacht Van den Bosch. Hij hoopt bij een sport aan te kunnen sluiten waarbij hij in aanmerking komt voor een sportprothese, die kost hem anders zo duizenden euro’s.

Je moet niet bang zijn voor je handicap, maar je handicap moet bang zijn voor jou

Verspringen en sprinten

Van den Bosch gaat kijken op de atletiekbaan, maar omdat daar geen sportprothese voor hem is, kan hij alleen met het kogelstoten meedoen. Na het rolstoelbasketbal, parasnowboarden en parawielrennen gaat Donna Schunselaar ook nog even bij para-atletiek kijken. Daar gaat het verspringen en ook het sprinten haar goed af.

Na afloop straalt ze, en ze is niet de enige. Na vier rondes vertrekken atleten met een glimlach van oor tot oor uit Papendal, en een TeamNL-tas met informatiefolders. In een app kunnen ze de sport aangeven die het best beviel en waar ze mee verder zouden willen. Van den Bosch heeft al een uitnodiging om later deze maand nog een keer te komen basketballen in Papendal. En Schunselaar gaat binnenkort naar een andere paradag in Zoetermeer om in de echte sneeuw snowboarden.

Lees het hele artikel