Staakt-het-vuren

Ik had me, aanzittend bij het programma Pauw & De Wit, nog maar net neergelegd bij de algehele somberheid, een conflict zonder einde. Maar nog geen 24 uur later werd de straat van Hormuz vrijgegeven. Er varen weer olietankers doorheen. De totale vernietiging van Iran ging op het allerlaatst toch niet door, het moorddadige regime mag toch blijven zitten. Er was ‘een deal’, zoals een, al dan niet tijdelijk, ‘staakt-het-vuren’ tegenwoordig heet.

‘Een deal’ legt het qua terminologie af tegen ‘staakt-het-vuren’. ‘Staakt-het-vuren’ is duidelijk en eerlijk, het zegt wat er gaat gebeuren: helemaal niets omdat beide partijen stoppen met het elkaar bestoken. Er gaat ook iets hoopvol van uit, ‘staakt-het-vuren’ is zeker met een uitroepteken erachter ook een noodkreet waar iedereen zich achter kan scharen.

‘Een deal’ daarentegen heeft wat schimmigs, er is iets afgesproken waar wij geen weet van hebben. Het suggereert ook dat de wereld een handelsplaats is waar de sterkste de afspraken bepaalt. Dat was natuurlijk altijd al zo in oorlogen, de zwakste heeft nog nooit een conflict gewonnen, maar het benadrukt ook de leegte van onze tijd. Dit conflict heeft niets meer met ideologie of het beëindigen van een dictatuur te maken, maar alles met handelsbelangen. De olieprijs moet naar beneden.

Ik heb het nooit belangrijk gevonden, maar inmiddels wil ik ook dat de olieprijs naar beneden gaat. Als de olieprijs niet daalt stort alles in, dan is het voorbij met onze manier van leven. Dan kan niemand meer op vakantie, stijgt de hypotheekrente en dan dreigt er een tekort aan alles. Het doemdenken van de economen aan de talkshowtafels heeft gewonnen. Een ‘deal’ is belangrijker dan een ‘staakt-het-vuren’. Een ‘staakt-het-vuren’ is alleen voor de mensen in de oorlogsgebieden prettiger, terwijl een deal ervoor zorgt dat wij gewoon door kunnen gaan met onze manier van leven, waarbij we als onmachtige toeschouwers vol verbazing kijken naar wat er elders gebeurt en elkaar ondertussen lastigvallen met de vraag of we nu wel of niet beton moeten gieten op onze gasbronnen of nog meer zonnepanelen op daken moeten leggen om onafhankelijker te zijn van energiebronnen ver weg.

Het verlangen naar het tijdperk van ‘staakt-het-vuren’ groeit met de dag.