Toch de weg op, ondanks winters weer: ‘Ik zorg dat ik vóór de sneeuwbuien aankom, en vanavond zien we wel hoe ik terugkom’

1 dag geleden 2

Het sneeuwt nog niet als de Belg Danny Roelants op een parkeerplaats langs de snelweg in de auto op zijn telefoon zit te turen. Het is ’s ochtends, kwart over zes. Roelants (50) is veel te vroeg voor zijn afspraak in Oosterhout, waar hij als projectleider de voorbereidende werkzaamheden uitvoert voor de renovatie van zevenhonderd meter riool in het centrum van de stad. „Een heel mooie opdracht”, vertelt hij. Maar eentje die geen uitstel duldt. „Voorwaarde was dat het karwei vóór carnaval is afgerond.” En dus heeft Roelants de waarschuwingen om de weg niet op te gaan, in de wind moeten slaan. De rit van Temse naar Oosterhout verliep goed, zegt hij. „Ik vind persoonlijk alle waarschuwingen licht overdreven. Maar daardoor blijven wel veel mensen thuis en is het voor mij nu aangenaam rijden.”

Ik vind persoonlijk alle waarschuwingen licht overdreven. Maar daardoor blijven wel veel mensen thuis en is het voor mij nu aangenaam rijden

Het is op deze koude sneeuwdag niet druk bij de twee tankstations aan weerszijden van de snelweg A27 bij het Brabantse Oosterhout. „We hebben bijna de helft van het normale aantal klanten”, zegt Nick Schaareman (26), locatiemanager van tankstation Galgeveld. „Dat scheelt vele honderden mensen.” Wat ze het meest verkopen? „Ruitensproeiervloeistof, die is nu helemaal op.”

Veel automobilisten die we hier aanspreken, redeneren als volgt: Rijkswaterstaat mag volkomen terecht afraden de weg op te gaan vanwege gevaarlijke sneeuwval en gladheid, maar zelf hebben ze een dringende reden om toch te rijden. Zoals klusser Koen Hermes (21) uit Breda, die in Oosterhout gaat schilderen. „Als zzp’er moet je geld verdienen.”

Winterbanden

Reinier Atzema (50) uit het nabijgelegen Dorst is vanochtend een uur eerder vertrokken om in Rotterdam een nieuwe collega uit Duitsland te ontmoeten. „Ik zorg dat ik vóór de sneeuwbuien aankom, en vanavond zien we wel hoe ik terugkom.” De tankende reiziger is zich zeker bewust van de risico’s. Zijn vrouw, vertelt hij, vertrok gisteravond uit Amsterdam, strandde op de snelweg bij Utrecht en was uiteindelijk, na twee uur oponthoud, om één uur ’s nachts thuis. Voorzichtig rijden dus. „Ik heb vierwielaandrijving en winterbanden, maar als er ijs ligt ga je toch glijden.”

Ook de Belg Simon Geuens (24) is welgemoed op weg van Antwerpen naar Amsterdam, als storings- en onderhoudstechnicus van industriële liften. Geuens: „Het sneeuwt momenteel nog niet. We hebben met onze chef afgesproken dat we terugkeren als het weer op de weg extreem wordt, of het te gevaarlijk is op de bouwplaats waar de lift van onze klant staat. We moeten ook aan onze eigen veiligheid denken.”

Even verderop staat trucker Marco Kragt (51). Vanmorgen vroeg om vijf uur, een half uur eerder dan gebruikelijk, is hij vanuit zijn woonplaats Eindhoven vertrokken. „Ik dacht dat het moeilijk zou kunnen worden.” Hij is op weg naar, de eerste van een lange reeks adressen, om producten van een grote bouwmarkt af te leveren. Kragt: „Niet de weg opgaan werkt bij niet. Het is vandaag bestellen en morgen in huis. En als wij vandaag niet rijden, is het morgen dubbel zo druk.”

Bij het bedrijf waar mijn dochter werkt, mocht vandaag iedereen thuis werken, behalve de mensen die in Breda wonen. Daarom heb ik haar gebracht

Oma op de weg

Andere reizigers hebben persoonlijke redenen om toch te gaan rijden. Ylene Haacke (59) is „eigenlijk een angsthaas op de weg” en had deze week, onder meer vanwege het slechte weer, vrij genomen van haar werk als coach van managers en engineers. Ze heeft zojuist haar dochter, die bij haar in Geertruidenberg logeerde, naar haar woonplaats Breda gebracht. „Bij het bedrijf waar mijn dochter werkt, mocht vandaag iedereen thuis werken, behalve de mensen die in Breda wonen. Daarom heb ik haar gebracht.”

Nu is ze op de terugweg, ze staat haar elektrische auto op te laden. Het begint te sneeuwen. Ze gaat straks heel langzaam rijden. „Ik heb het vermoeden dat sommige mensen denken ‘weer een oma op de weg’. Vroeger werd ik daar zenuwachtig van. Nu interesseert me dat niet meer. Als ze achter mij gaan duwen, denk ik: prima.”

Verkeer op de A2 en een langlaufer op een viaduct bij de A12.

Foto’s Robin van lonkhuijsen en Jeroen Jumelet / ANP

Aan de overkant van de snelweg, bij tankstation Galgeveld, staat Clenn Scholten de voorruit van zijn bestelauto zorgvuldig te drogen en de ruitenwissers van ijs te ontdoen. Scholten (37) is gisteravond alvast vertrokken vanuit zijn woonplaats Hoorn en vanochtend vroeg vanuit Amsterdam, de woonplaats van zijn vriendin, om vandaag een klus in Brussel te kunnen afmaken.

Hij werkt bij een bedrijf dat entresolvloeren vervaardigt, en self-storage opslagruimten bouwt. Rijden lukt nog goed, „als je maar voldoende afstand houdt”. Zijn schoonmoeder vroeg: ‘Waar begin je aan?’, maar zijn werkgever bepaalde dat hij moest gaan rijden als dat zou lukken. „En als het niet lukt, dat we dan gewoon rustig terugrijden.”

70 kilometer per uur

Naast een andere elektrische auto staat Niels de Hart (49) uit Utrecht even uit te rusten. Net als enkele andere weggebruikers vertelt hij dat door de kou en de sneeuw de actieradius van een elektrische auto relatief snel daalt. „Waardeloos”, zegt hij. „Normaal haalt m’n auto vijfhonderd kilometer en nu maar driehonderd.” Hij is op weg naar een school in Breda, waar hij docent is. „Ik neem de waarschuwingen van Rijkswaterstaat echt wel serieus.” Maar er zijn vandaag leerlingen die, hoewel ze dat niet verplicht zijn, toch naar school komen. En ik heb daarom besloten daar ook te zijn. Dat is een afweging.”

Hij rijdt niet harder dan zeventig kilometer per uur, maar komt toch op tijd, zonder vroeger van huis te zijn vertrokken. „Ik vertrouwde erop dat het goed zou komen.”