Tot au pair gemaakten

Grappig dat au pair met au begint. Een Filipijns meisje dat als tot au pair gemaakte dit soort werk doet, vangt bij een Nederlands gastgezin 340 euro zakgeld per maand en daar moet ze veel voor doen. Heel veel zelfs. Vaak woont ze bij families waar een superdure Tesla en een trotse Mini Cabrio op de oprit staan. Die auto’s staan niet altijd in de tuin want mevrouw en meneer zijn natuurlijk ook nog wel eens een potje golfen. Met gelijkgestemden met wie ze na het golfen nog wel eens een Michelinsterrenvorkje prikken. In dat restaurant bespreken ze onder andere de door het plafond geknalde beurskoersen die voor een dansende aandelenportefeuille zorgen. Vooral de olies leveren op dit moment goudgeld op. Ze toosten op de oorlog.

De Filipijnse tot au pair gemaakte past op zo’n dag op de kinderen.  Soms krijgt ze dan een tientje extra. Zeker als mevrouw een beetje tipsy thuiskomt. Maar die gift is geen gewoonte. Ze vangt namelijk al dat vorstelijke salaris van 340 euri’s. En dat is echt genoeg, want ze woont ook nog gratis op een zolderkamer en eet elke dag mee. Ook niet onbelangrijk: de gastfamilie heeft een aanzienlijk bedrag aan het au-pairbureau betaald om het meisje, dat vaak nog een kind is, binnen te hengelen. Aan de rand van het schoolplein babbelen de moeders over de kwaliteiten van hun tot au pair gemaakten en schuwen niet om het over de luiheid van bepaalde meisjes te hebben. Het woord luiheid uit die opgespoten lippenmondjes van de moeders in hun padelpakje is een genot.

Heerlijk om deze feodale regels te tikken. En gemakkelijk. Want ik hoef niks te verzinnen. Ik pluk de feiten zo van alle nieuwssites. De tot au pair gemaakten zijn namelijk vol in het nieuws omdat de Filipijnse ambassade in Den Haag voorlopig stopt met het goedkeuren van contracten met tot au pair gemaakten. Aanleiding? Misstanden bij de au-pairbureautjes. Te veel uren, amper salaris. Uitbuiting dus. We kunnen ons troosten met het feit dat de maatregel ook geldt in Duitsland, Frankrijk en Zwitserland.

Heerlijk dat deze maatregel genomen wordt in de week dat de ronduit racistische Lidewij haar arische gif stond te spuien in de Tweede Kamer. Ik denk dat alleen Markuszower zijn altijd aanwezige kalasjnikov in zijn broek voelde glunderen toen hij de sluwe Vos hoorde bazelen over remigratie.

Iemand vertelde mij dat de commandante van het FvD zwanger is en onmiddellijk droomde ik dat ze beviel van een prachtig Surinaams jongetje. Hoe ze daaraan kwam? Een bonte avond in het nachtelijk Amsterdam die eindigde in de Bijlmer. Het was een droom hè en daarin kan alles. Later droomde ik dat een linkse grappenmaker in een spermakliniek een geintje had uitgehaald met twee buisjes.

Maar wat ik niet droomde, waren de woorden van mevrouw De Vos, die Mona Keijzer zelfs te gortig vond. En dan moet je het tegenwoordig bont maken.

Wat ik ook niet droomde, was de WK-ploeg van onze bondscoach Ronald Koeman, die een aanzienlijk aantal donkere jongens geselecteerd heeft. Heerlijk als we wereldkampioen worden en in de finale met drie doelpunten verschil van een of ander roomblank team. Doelpuntenmakers Virgil van Dijk, Denzel Dumfries en Nathan Aké. Op assists van Jurriën en Quinten Timber en van de onweerstaanbare Ryan Gravenberch. Ik keek in een nieuwe droom samen met die enge Lidewij en haar kompanen Gideon van Meijeren, Pepijn van Houwelingen, Ralf Dekker en Tom Russcher. Bij ieder doelpunt zette ik mijn gejuich een beetje extra aan. Expres veel langer dan normaal. Ik zette ook steeds het geluid wat harder zodat de voetbalnamen triomfantelijk door het benauwde flatje van mevrouw De Vos schalden. En om de paar minuten zette ik ‘Nederland, o Nederland, we worden kampioen’ in. Voor de wedstrijd had ik de Prinsenvlaggen al verwijderd.

„Meezingen Gideon”, lachte ik naar het angstige Kamerlid dat wanhopig zat te huilen.

’s Morgens werd ik wakker in het lege flatje. Alleen een tot au pair gemaakte Filipijnse verzamelde de lege bierflesjes.