Wij hadden het Poepincident, België nu de Plasbidon

Deze zaterdag is het negenjarig jubileum van Het Poepincident. Ik had er al lang niet meer aan gedacht, maar Tom Dumoulin begon er zelf over in zijn theatershow waar ik onlangs was, en toen heb ik de beelden nog eens teruggekeken. 23 mei 2017, de koninginnenrit: plots smijt de man in de roze trui zijn fiets in het gras in de berm. Trui uit, helm af (onlogisch, op zich, een helm hoeft niet af tijdens het poepen), broek naar beneden.

De consternatie, ik voel ‘m nog. Die arme Tom. Dumoulin verloor tijd, maar niet zoveel dat hij in de slottijdrit naar Milaan niet alsnog de Giro naar zich toe kon trekken, en nationale sportgeschiedenis kon schrijven. Daarmee werd Het Poepincident in plaats van een sportief drama godzijdank een verhaal dat vooral voor besmuikt gegrinnik zorgt.

Zoals alles wat met poep en pies te maken heeft. Hier in Nederland zijn wij verheugd om de goede prestaties van Thymen Arensman, maar in België zijn ze in de ban van De Plasbidon. Er schijnen renners te zijn die in bidons urineren tijdens de Giro die nu gereden wordt, omdat het langs de kant van de weg steeds vol mensen staat. En plassen waar publiek is mag niet, op straffe van een boete.

Slimme oplossing dus, je plasje in een bidon laten lopen. Maar wat het met die bidons is: die worden weggegooid, en dat mag dan weer alleen op plekken waar publiek staat, op straffe van een boete als je dat niet doet. Want als er publiek staat verdwijnen de dingen niet in de natuur maar worden ze opgeraapt als souvenirs, vooral door kinderen.

Ik ken er veel die een bidon mee naar school hebben bijvoorbeeld, met daarin hun drinken voor tussen de middag. Ooit eens gescoord bij een koers. Hoe leuk is dat. Als er dorstlesser in heeft gezeten is de afwasmachine gewillig. Voor een bidon vol urine geldt in principe hetzelfde, maar na oprapen ontdekken wat dat lauwwarme goedje nu eigenlijk is, of er na afwassen aan te gaan lurken, enfin, u snapt het wel.

Het Belgische Sporza heeft bidonplasgate inmiddels tot op de bodem uitgezocht. Sommige renners wilden niet zeggen wie het doet, anderen wezen meteen naar Victor Campenaerts, die zelf de vermoorde onschuld speelde. Toch wordt de Belg gezien als de ‘uitvinder’ van de plasbidon, las ik.

Lijkt me sterk, dacht ik meteen, en bij nader inzien noemden oudgedienden in het peloton meteen Peter Sagan als de eerste bidonplasser ooit. Maar natuurlijk waren er ook voor Sagan al renners die dat deden, dat kan niet anders. Als je iets kwijt moet en je hebt zo’n ding bij je, dan is dat een no-brainer toch.

In ploegleiderswagens althans wel. Sanitair stoppen terwijl de koers in volle vaart is, is geen sinecure, dus reken maar dat in de auto’s regelmatig in bidons geürineerd wordt. Hoe vaak ik mechaniekers wel niet heb horen gniffelen dat de plasbidons goed apart gehouden moesten worden van de bidons die de renners vanuit de auto aangereikt krijgen is niet te tellen. Karavaanhumor, zullen we het maar noemen.

De organisatie van de Giro is in elk geval niet gediend van plasbidons. Ze zijn verboden, sinds deze week, „uit respect voor het imago van de wielersport”. Is het enige dat overblijft: in de broek plassen. Dat kan gelukkig gewoon met de helm nog op.