Zes dagen fietsen, zingen en vrienden maken. Kinderen uit Ridderkerk doen het voor de lol – en om punten voor goed gedrag te verdienen

2 dagen geleden 2

Van je hela hela hela hola lala

Van je hela hela hela hola la

Van je hela hela hela hola lala

Een kleurige, lange sliert van tweehonderd zingende en fietsende kinderen komt de hoek om. Verkeersregelaars houden op kruispunten de auto’s tegen, tot de stoet, verdeeld over groepjes van tien, voorbij is. Ze zijn donderdagochtend om kwart voor negen vertrokken uit Ridderkerk, nabij Rotterdam, en zijn een uur later bijna bij het parkeerterrein van een wellnesscentrum in Barendrecht, waar ze even zullen pauzeren.

Uit de geluidswagens schallen Nederlandstalige hits, uitgezocht door Peter Gouweloos (38), coördinator van de verkeersregelaars. De Snollebollekes doen het goed, net als ‘Helikopter’ van de Gebroeders Ko. Gouweloos loopt de liedjes vooraf altijd even door, zodat er niet per ongeluk iets schunnigs tussen zit. „Die draaien ze maar thuis.”

Punten voor goed gedrag

Op het parkeerterrein staat voorzitter Jan Snijder (63) met het draaiboek in zijn hand. Hij stelt een medewerker van het wellnesscentrum gerust. Ze kwam verhaal halen omdat gasten niet meer zouden kunnen parkeren. We zijn over een kwartiertje weer weg, zegt Snijder. Volgend jaar zal hij een mailtje sturen om de komst van „3×2” aan te kondigen. „3×2” is een fietsweek voor kinderen tussen de acht en zestien jaar uit Ridderkerk. Vroeger (de week bestaat al 54 jaar) was het twee dagen „trimmen”, twee dagen wandelen en twee dagen fietsen. Tegenwoordig gaat de hele tocht, 3 x 2 = 6 dagen, op de fiets.

Op eigen veerkracht, zegt Ron in ’t Hout (61), een van de twee mannen die voorop fietsen en het tempo aangeven. Elektrische fietsen en fatbikes zijn verboden. Op sommige dagen is de route meer dan 40 kilometer. Emily van twaalf vindt het goed te doen, er zijn voldoende pauzes. Matthijs, drie jaar ouder, is toch al geen fan van fatbikes. Ze stoppen elke dag bij een zwembad, doen spelletjes en een quiz. Je maakt nieuwe vriendinnen, zegt de veertienjarige Ashley. Sanaa van twaalf knikt, ze hebben elkaar deze week leren kennen en dat klikte meteen. Ashley wil wat zeggen maar Noa (15) gooit een spinnetje in haar nek. Waarop ze gilt en wegrent. Matthijs kijkt toe en grinnikt.

Het doel van de week, zegt Jan Snijder, is behalve plezier hebben ook verbinding maken. Dat is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend, zegt hij. Kijk maar naar de hoge schuttingen die mensen om hun tuin plaatsen. Kijk maar hoe iedereen verdiept is in zijn telefoon. „We leven ons eigen leven.”

Van vroeger uit was de week ook bedoeld om een beetje op te voeden. Wat discipline kan nog steeds geen kwaad, zegt voorzitter Snijder. Daarom zijn er drie juryleden die onopgemerkt kijken en noteren wat er goed gaat en wat beter kan. Ze letten op enthousiast meezingen, afval opruimen, hand uitsteken bij het afslaan, handen aan het stuur houden, afval opruimen voor vertrek. Maar ook: wie is er aardig voor een ander, zorgt voor een goede sfeer en steekt een helpende hand toe? Met goed gedrag kan een groep punten verdienen en zo hoger eindigen in het klassement.

Bezemwagen met bezems

Het duurt even voordat na de pauze iedereen weer klaarstaat: fietsers, de route- en de bagagewagen, geluidswagens, EHBO’ers, verkeersregelaars op scooters en helemaal achteraan de bezemwagen met twee grote takkenbezems aan beide kanten, voor fietsers met een lekke band of andere pech. In totaal zijn er zo’n honderd vrijwilligers in touw, de meesten doen dat al jaren.

Omdat ze met de auto naar school worden gebracht, hebben veel kinderen nauwelijks ervaring met fietsen in het verkeer

Verkeersregelaar Mariëtte van den Hork (50) springt op de scooter. Af en toe voert ze discussies door een autoraampje. De meeste verkeersgebruikers hebben geduld, maar de tijd dat iedereen rustig bleef, is voorbij. Haar boodschap: even wachten of een alternatieve route volgen. Een enkeling wil er toch tussendoor. Een paar dagen terug trok een trekker op, in de verwachting dat ze opzij zou gaan. Ze bleef staan, de trekker stopte. Ze lacht even.

Tegelijkertijd moet de colonne fietsers zich ook netjes gedragen, ze fietsen bijna overal over de weg – met toestemming van de gemeenten die ze doorkruizen. Omdat ze met de auto naar school worden gebracht, hebben veel kinderen nauwelijks ervaring met fietsen in het verkeer, zegt Peter Gouweloos. Hij hoorde van een moeder dat ze met haar elfjarige dochter ging oefenen vóór de fietsweek. „Elf jaar!”

Juryleden in de bosjes

De kleurige stoet – elke groep draagt T-shirts van weer een andere Ridderkerkse sponsor – vertrekt van de parkeerplaats. Ingeborg de Vries (39) fietste als kind al mee. Daarna werd ze groepsleider en nu is ze jurylid. Ze maakt er een sport van om ongemerkt te observeren. Vandaag zat ze verstopt in bosjes en een bushokje. Elke ochtend maakt ze met haar collega-juryleden het dagploegenklassement bekend – de winnaars fietsen die dag in een groene trui.

Op de laatste dag, zaterdag, gaat de versierde fietsentour door Ridderkerk. Dan zullen veel Ridderkerkers langs de kant staan klappen en de juryleden het eindklassement bekendmaken: een optelsom van de punten voor gedrag, kennis en spel. De beste ploeg krijgt de gele trui.

Zover is het nog niet. Eind van de ochtend arriveert de stoet bij zwembad Binnenmaas in Mijnsheerenland. Daar gaan ze het grote glijbanenspel doen. De leiding moet het voordoen, daarop verheugen de kinderen zich nog het meest. Na het zwemmen, de spelletjes, de lunch met soep en een zakje chips, is het tijd is om verder te gaan. Ze moeten om vier uur ’s middags terug zijn in Ridderkerk. Het gaat regenen. Hard regenen. Het geeft niet, roept Ron in ’t Hout. „Jullie zijn toch al nat van het zwemmen.”