‘Hij kreeg een bonte verzameling aan oud-leerlingen, van Kees van Kooten tot „de prinsjes”‘

‘Mijn ouders, hier op mijn moeders 94ste verjaardag, ontmoetten elkaar na de oorlog en waren 75 jaar onafscheidelijk.

Toen mijn vader in Den Haag op de basisschool zat, werden zijn ouders bij de directeur geroepen. Hij adviseerde hen mijn vader naar de Dalton te sturen én ook te verhuizen naar die buurt. Omdat de directeur dat zei, deden mijn grootouders dat!

Mijn ouders ontmoetten elkaar in september 1945 en trouwden in 1949. Al snel kwam Talitha (1950) en Peter volgde vijftien maanden later (1951). Ik was een nakomertje.

Mijn vader was leraar Nederlands en werkte op de Dalton, Het Nederlandsch Lyceum en het Eerste VCL. Hij kreeg een bonte verzameling aan oud-leerlingen: Kees van Kooten en Wim de Bie (beiden Dalton), Kick Stokhuyzen, Marc Chavannes en Ian Buruma (Nederlandsch Lyceum) en ‘de prinsjes’ (Eerste VCL), zoals hij ze noemde.

Mijn vader was een verteller, wist veel en had een scherp geheugen. Hij publiceerde in tijdschriften en schreef boeken, onder andere over Het Nederlandsch Lyceum. We vroegen hem op hoge leeftijd alle wetenswaardigheden, familiegeschiedenissen en reisverhalen op papier te zetten voor het moment waarop we het niet meer konden vragen. Het resultaat was een echt boek van 430 pagina’s, Mijn leven … met Hildy.

We vieren jaarlijks hun trouwdag om stil te staan bij de betekenis die ze hebben gehad. Mijn moeder groeide op in Nederlands-Indië en verloor al op jonge leeftijd haar ouders. Ze werkte tot aan haar huwelijk en werd toen ontslagen. Ze was er altijd voor ons. Ze hield het gezin draaiende, hielp ons met huiswerk en gaf ons onder meer de liefde voor de keuken mee.

De wieg van mijn vader stond niet op de goede plek, maar de plek van onze wieg gaf ons mogelijkheden die hij niet had; zo konden we alle drie studeren. Mijn broer en ik volgden mijn vader als neerlandicus, mijn zus werd kunsthistorica. We bedenken vaak dat onze ouders de basis hebben gelegd voor wie we zijn geworden.”