‘We kijken het achtuurjournaal ook echt wanneer het wordt uitgezonden. Dan vinden onze kinderen ons wel ongelofelijke boomers’

Nynke: „Ik had nooit verwacht in de kunstwereld te gaan werken. Mijn ouders hielden zich daar helemaal niet mee bezig, en ik dacht dat niemand je serieus zou nemen als je kunstgeschiedenis zou studeren – want dat is soft en niet gericht op marketing of het harde bedrijfsleven. Toch koos ik voor die studie. Mijn eerste baan was in Londen bij een pr-bureau gespecialiseerd in kunst, dus ik ben er via een zij-ingang toch ingerold.”

Floris: „Bij mij zat kunst wel in de familie. Mijn oom en tante richtten in 1968 een kunsthandel op en vanaf mijn zeventiende deed ik daar vakantiewerk. Dan nam mijn oom een voorwerp, of dat nou een klok, glas of porselein was, en vertelde daarover. Dat vond ik ontzettend leuk. Ik heb van nature een liefde voor mooie objecten, de visuele en tastbare schoonheid ervan. Een perfect mooie appel bestaat ook.”

Nynke: „Ik hou ook enorm van esthetiek in al haar vormen. Dat kan een bloem, schilderij of gebouw zijn, maar ook mooi eten of dans. Daar ben ik gevoelig voor en dat brengt me met veel liefde steeds terug naar die kunstwereld.”

Floris: „Ik vind handel, mooie dingen, geschiedenis en mensen leuk en dat komt hier allemaal samen. Alleen heb ik minder het zitvlees om een studie te doen. Ik heb één jaar kunstgeschiedenis gestudeerd, en het vak vooral in de praktijk geleerd. Mijn vaste grap is dat ik een vwo-diploma, drie danslessen en een zwemdiploma heb. Mijn oom en tante hadden geen kinderen en in 2012 heb ik de zaak overgenomen.”

Nynke: „We ontmoetten elkaar toen we allebei in Londen werkten, ik was bevriend met een neef van Floris. Later ging ik voor de TEFAF werken in Den Bosch, waar Floris toen woonde. We kwamen elkaar weleens tegen in de stad, maar het heeft nog wel een paar jaar geduurd voor de vonk oversloeg.”

Kunsthistorisch onderzoek

Floris: „Wat onhandig werd, was dat ik deelnemer van de TEFAF was en zij werkte voor de organisatie. Daar krijg je praatjes van! Zoals: jij vrijt met die jongen van Van der Ven, dus die trek je dan natuurlijk voor.”

Nynke: „O ja, zeiden ze dat? Later werkte ik zes jaar voor Van Lanschot Bankiers. In 2000 zijn we getrouwd en toen onze tweede zoon in 2004 het levenslicht zag, vroeg Floris: waarom kom je niet bij mij werken? Dat gaf me als jonge moeder enorme flexibiliteit als een van de kinderen ziek was of eerder van school gehaald moest worden. Het kunsthistorisch onderzoek dat ik nu doe, is er later bij gekomen.”

Floris: „Ons werk speelt zich vaak op mooie plekken af, dat maakt het vele reizen heerlijk. Wij mochten laatst nog naar een mooie collectie in een prachtig paleis in Dresden.”

Nynke: „Reizen is ons raam op de wereld. Je ziet zoveel mooie dingen – we komen altijd vol ideeën terug. Ik weet niet of ik hier in Midden-Brabant zou kunnen wonen als ik niet zou kunnen reizen. Het kost én geeft energie.

„We hebben een labradoodle, Lily. Ik wilde al heel lang een hond; als kind mocht dat niet. Floris zag het aanvankelijk niet zitten, maar op een moment van zwakte heb ik hem erin geluisd, haha. Ik vond dit ras goed bij de gezinssituatie passen, de jongens waren toen tien en twaalf. Een hond verandert echt de dynamiek in huis.”

Avondmens

Floris: „We zijn allebei best sportief. Dan is een hond leuk, want je hebt een reden eropuit te gaan. Je loopt hier zo het bos in.”

Nynke: „We hebben laatst ontdekt dat Floris echt een ochtendmens is en ik meer een avondmens. Dan gaat zijn lampje uit ’s avonds en kijkt hij me glazig aan als ik hem vragen stel. Ik heb dat dan weer ’s ochtends, als hij tien vragen op me afvuurt en ik alleen denk: laat me met rust!”

Floris: „Om kwart over zeven gaat de wekker – toen de kinderen nog thuis woonden, was dat tien over half zeven. Dan luisteren we nog een halfuur in bed naar Radio 1, heel fijn is dat. Dan schiet ik mijn kleren aan, breng mijn vrouw een kopje thee en ga met de hond lopen. Als ik terugkom, ontbijt ik en staat Nynke te douchen. Daarna ga ik douchen en gaat zij ontbijten. Als het even lukt, rijden we samen naar ons werk.”

Nynke: „Op de zaak hebben we natuurlijk wel overleg, maar we werken heel onafhankelijk van elkaar aan onze eigen dingen. Floris is met de objecten bezig en ik met de research en het drukwerk. Rond zes uur, kwart over zes zegt een van ons dat het mooi is geweest voor vandaag en gaan we naar huis. We zitten nooit om half zeven aan tafel, dat is onmogelijk.”

Floris: „Ik loop dan nog altijd even met de hond, dek de tafel en ruim af. Koken kan ik niet, dus dat laat ik aan Nynke over. Tussen thuiskomen en eten is ons spitsuur tegenwoordig. Toen de kinderen nog thuis woonden, was dat de ochtend.”

Nynke: „Nou, je hebt toch een paar gerechten die je wel kan maken? We gebruiken veel groenten en proberen met het seizoen mee te eten. We zijn lid van een coöperatieve boerderij, de Herenboeren. Floris vindt het een beetje onzin.”

Floris: „O, ik ben wel fan, maar ik vind het een beetje een mijl op zeven. Het is twaalf minuten rijden, dus voor je carbon footprint maakt het al snel niet meer uit. Maar je proeft het wel, de groente is vers.”

Nynke: „Gezond eten vinden we belangrijk. Ik ben wel echt tegen zakjes sla. Koop gewoon een krop, die blijft weken houdbaar als je hem goed bewaart, terwijl je die zakjes snel weg moet gooien. Hoeveel moeite is het?”

Floris: „Ik zet het vuilnis buiten en strijk. Dat vind ik echt een therapeutische bezigheid.”

Nynke: „Daar denk ik totaal anders over. Ik merk dat ik kleding ga vermijden die gestreken moet worden. Dan denk ik: ik doe wel een T-shirt aan. Ik ben chef boodschappen en cadeaus kopen, de was en tuin doen we allebei.”

Floris: „Na het eten kijken we het achtuurjournaal, ook echt op het moment dat het wordt uitgezonden. Dan vinden onze kinderen ons wel ongelofelijke boomers.”

11-03-2026 Helvoirt Mona van den Berg Spitsuur Floris en Nynke 3D beelden van hun zoons en hond.

foto mona van den Berg

Nynke: „Daarna is er nog weleens een vergadering, en Floris gaat soms met een vriend ’s avonds een uur wandelen. We sporten ook veel en vinden het belangrijk in beweging te blijven, zeker naarmate we ouder worden. We golfen allebei, doen aan krachttraining, ik heb power yoga en op zaterdagochtend doen we samen boot camp in het bos. Die dag pakken we ook uit met een uitgebreid ontbijt, gebakken eitjes, twee weekendkranten, dat is echt ons momentje.”

Floris: „Ik laat voor het slapengaan de hond nog een keer uit en ga dan rond elf uur naar bed, Nynke rond half twaalf. Of, nou ja, ik neem me voor eerder naar bed te gaan, maar meestal lukt dat me niet. In bed maak ik dan nog een kruiswoordpuzzel, vijf sterren. Dat werkt heel ontspannend en ik vind het heerlijk om problemen op te lossen. Je leert namelijk dingen van meerdere kanten benaderen tot je de juiste weg vindt, net zoals je dat zakelijk doet.”

Nynke: „Dit heb ik echt nog nooit gehoord.”

Floris: „Soms kan ik dagenlang naar een woord zoeken en als je dan in een bepaalde ontspanning geraakt, kun je het ineens vinden.”

Foto’s mona van den Berg

Floris (59) en Nynke (57) van der Ven wonen in Helvoirt in een vrijstaand huis, dat voorheen dienstdeed als postkantoor. Ze wonen daar met hun hond Lily (11). Zoons Sebastiaan (23) en Olivier (21) studeren in Leiden. Samen zijn ze eigenaar van Vanderven Oriental Art. De kunsthandel van Floris en Nynke kent goede en minder goede jaren. Veel inkomsten blijven in het bedrijf. Jaarlijks keren ze zichzelf een salaris van twee tot drie keer modaal uit.