Abseilen

Dus burgemeester Carola Schouten gaat abseilen van de Euromast omdat de opkomst bij de gemeenteraadsverkiezingen in haar stad Rotterdam hoger uitviel dan vier jaar geleden. Grappige belofte en moedig dat ze het ondanks haar hoogtevrees ook werkelijk gaat doen. Ik ben daar niet verbaasd over omdat ik haar al jaren met bewondering volg. Dat komt allereerst door haar deskundigheid, maar bovenal door haar bescheidenheid, waardoor ze een soort rust uitstraalt. Rotterdam heeft een goeie aan haar en ik denk dat het druk wordt als ze haar belofte bij de beroemde mast gaat waarmaken. 

Maar wat jammer dat Rob Jetten zich nu ook opeens in een tuigje gaat hijsen om aan dezelfde mast te mogen bungelen. Gaat hij tegelijk met Carola? En mag zijn hockeyhunk ook mee? Zou zomaar kunnen. Dat die twee als innig verstrengeld liefdesduo naar beneden komen fladderen omdat ze het nou eenmaal heerlijk vinden om voor draaiende camera’s lekker aan elkaar te frunniken. 

Als ik Carola was zou ik wat anders verzinnen. Voor je het weet wordt het in Rotterdam nog drukker dan op de Mount Everest waar al een aantal jaren dagelijks duizenden naar aandacht snakkende kantoorklerken in een slome file naar boven proberen te klauteren. 

Ik denk dat we Gordon binnenkort ook als een hulpeloos theezakje aan een touwtje zien hangen in het Rotterdamse luchtruim. Huilend omdat het hem uiteindelijk toch een beetje tegenviel. En zo weet ik er nog wel meer die in de schaduw van de Rotterdamse burgermoeder als een soort Peter Pan willen zweven.

Robin van Persie? Die heeft geen Euromast nodig om te bungelen. Dat doet de arme man al weken. Hoewel? Good old Dick Advocaat komt de geplaagde Feyenoord-trainer helpen tegen aartsrivaal Ajax en Dickie verliest niet graag. Dus misschien gaat hij het redden. Dat redden gun ik hem zeer. Op de een of andere manier vind ik het mooi als een clubicoon zijn oude werkgever vooruithelpt. Oké, nog niet deze zondag tegen Ajax, maar daarna wel.  

Zo hoop ik dat het de zoon van Johan Cruijff in Amsterdam gaat lukken. Heerlijk dat hij zijn buurman als trainer heeft benoemd en dat deze Oscar Garcia het eerste elftal meteen weer aan het voetballen kreeg.   

De buurman! Heerlijk toch? Door deze move van Jordi snap ik in één klap het succes van de lokale partijen bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen. Je moet de bestuurders in je eigen straatje zoeken. Die weten waar het nieuwe zwembad moet komen en hoe het hoekvlaggentekort bij de plaatselijke voetbalvereniging moet worden opgelost. En waar het nieuwe azc moet komen. Dit laatste was een grapje.

Wel weer geestig dat in Den Haag alle landelijke partijen aan de taart gingen omdat ze gewonnen hadden. Dik gewonnen zelfs. Wat ze gewonnen hadden? Dat wisten ze zelf ook niet, maar ze hadden allemaal gezegevierd. Dan worden onze politici altijd zo aandoenlijk. Als ze het mes in een taart zetten waar hun eigen tronie of logo op prijkt.

De grootste winnaars van deze verkiezingen zijn Hagenaar Richard de Mos en dat beetje humorloze meisje van FVD, dat het geen enkele kandidaat aanrekent dat hij vroeger een bruinhemd bij de NVU was. Verjaarde jeugdzonden. Ze zijn volgens haar allemaal genezen. En volgens de kiezers dus ook. Want die hebben duidelijk wel zin in een stukje herhaling van de geschiedenis.

Hoe grappig is het als we binnenkort door de strapatsen van de ontoerekeningsvatbare Trump en Netanyahu zonder gas en licht komen te zitten. En dat ook de tankstations droog staan. Honger en dorst zullen ons land dan teisteren. Dan willen we vluchten, maar niemand wil ons hebben. Dat snappen we. Want zo hebben we zelf ook gestemd. Lekker lokaal. Eigen dorp eerst!

Inmiddels begrijp ik dat Richard de Mos als informateur gaat schnabbelen in zo’n dorpje. Oldebroek in dit geval. Ik begrijp dat deze negorij een christelijke plattelandsgemeente op de Veluwe is. Met lekker veel kerken waarin de naastenliefde wordt gepredikt. En meer dan genoeg torens om heerlijk van te abseilen.