Abseilen vanaf de Euromast: ‘Het engste is dat je op 100 meter hoogte naar achter moet hellen’

Engst is niet het gebungel van je benen hoog in de Rotterdamse lucht. Engst is evenmin het lopen over de buitenramen van het honderd meter hoge Euromastrestaurant. Eng is het lopen naar de balustrade die jou scheidt van de gapende diepte. Enger is dat je over die balustrade héénmoet, echt even klauteren, been eroverheen, en dat je dan in een gootje staat, Rotterdam ver onder je. En wat mensen het engst vinden, zegt Sander Louwrier (53), oprichter van het bedrijf Abseilen.nl dat sinds 33 jaar de afdaling van de Euromast verzorgt, is dat ze vervolgens naar achter moet hellen, de lucht moeten opzoeken, benen gestrekt totdat hun lichaam in een hoek van negentig graden ten opzichte van de Euromast staat.

Burgemeester Carola Schouten beloofde te abseilen van de Euromast als de verkiezingsopkomst in Rotterdam hoger zou zijn dan bij de raadsverkiezingen van 2022 en dat is een feit: 40,7 procent nu versus 38,9 procent toen. Ze inspireerde minister-president Rob Jetten tot eenzelfde belofte, met als ijkpunt het landelijke opkomstcijfer: 53,7 procent nu versus 51,0 procent in 2022.

Ze kunnen synchroon afdalen, zegt Louwrier, met tussen hen in een mee-abseilende instructeur. Het duo moet wel even wachten, de Euromast wordt sinds begin januari gerenoveerd en opent op zijn vroegst in april de deuren. Het abseilen herstart waarschijnlijk in juni.

Ze zullen de lift pakken naar de vijfde, premier en burgemeester. Daar, op honderd meter hoogte, zullen ze hun zakken legen, krijgen ze hun ‘gordel’ aangemeten en dikke werkhandschoenen aangereikt tegen de wrijving van het abseiltouw. Een helm hoeft niet. „Die draag je als je ergens tegenaan kunt botsen, een rotswand of een muur”, zegt Louwrier. „Bij het abseilen van de Euromast hang je vrij in de lucht.”

Abseilen vanaf de 100 meter hoge toren tijdens de opening van de Go Fast X days in 2005.

Foto Ed Oudenaarden / ANP

Een beheerste neergang

En buiten, op het hoge plateau, een paar meter van de balustrade, zullen Schouten en Jetten te horen krijgen dat abseilen eigenlijk heel simpel is. Stuw de touwen waaraan je hangt rustig omhoog en laat ze vervolgens glijden door je ‘afdaal-acht’, de achtvormige aluminium zekering die een beheerste neergang garandeert.

Maar goed, Jetten en Schouten moeten dus eerst in die afdaalfase zien te geraken, voorbij balustrade en goot. Als mensen panikeren, dan daar. Louwrier heeft weleens mensen zien braken en zien plassen in hun broek. Van de jaarlijks dik drieduizend abseilende klanten zien twintig à dertig op de valreep van hun voornemen af. Echt een klein groepje dus. Noem het een minderheidscoalitie.

Niettemin: Schouten en Jetten zeggen hoogtevrees te hebben. Nu heeft iederéén dat in zekere mate, dieptevrees althans, lopend over een galerij op twaalf hoog, turend naar beneden. Die angstsensatie, zegt Tara Donker, universitair hoofddocent klinische psychologie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam en gespecialiseerd in angststoornissen, is „realistisch” en „aangeboren” en beschermt je tegen „mogelijk gevaar” en het „doen van domme dingen”. „Die angst ontwikkelt zich pas tot een fobie als het je echt gaat hinderen in je dagelijks leven. Als je je familie niet durft op te zoeken in die flat. Als je niet naar je werk durft op een hoge etage van een kantoortoren. Dat je gaat zweten, trillen, hartkloppingen krijgt.”

Kan dus goed zijn dat burgemeester en premier wat overdrijven, met hun hoogtevreesclaim. Zo niet, zijn ze écht fobisch, dan wordt hun abseil-avontuur een gevalletje „over-exposure” dat Donker kenschetst als „dapper”. Dapper en ook raadzaam, zegt ze, zo’n „extreme blootstelling”, als je doel is ervanaf te komen. „Dat je dingen gaat doen die je in je normale leven helemaal niet nodig hebt en dat je vervolgens merkt: hee, ik kán dit, ik overlééf dit.”

Touwen in de hand

Lees ook

In een groeiende stoet wandelt de burgemeester door Schiebroek-Zuid: ‘Hier schrik ik van’