Als de wereld vergaat

Dankzij een gelukje waarover ik niet mag uitweiden, kreeg ik inzage in de ontwerptekst waarmee Mark Rutte, secretaris-generaal van de NAVO, de wereld zal toespreken op het moment dat die vergaat.

Stel u voor: we horen in de verte een onbeschrijfelijk lawaai en terwijl een dichte mist zich razendsnel verspreidt boven onze hoofden, klinkt de stem van Rutte kristalhelder uit onze tv’s en mobieltjes. Hij zal keurig spreken in dat typisch Nederlandse Engels (,,Let mi bi klier’’) dat hij zo goed heeft geleerd op zijn middelbare school in Den Haag. De vertaling is van mijn (bevende) hand.

,,Beste mensen, lotgenoten. Mij rest de ondankbare taak om u toe te spreken nu ons laatste uur is geslagen. Laat mij duidelijk zijn. Wij hoeven ons geen enkele illusie meer te maken. Een en ander is totaal uit de hand gelopen in een tempo dat niemand van ons voor mogelijk zal hebben gehouden.

Ik hoef u de voorgeschiedenis niet uitgebreid te schetsen, u heeft het allemaal kunnen volgen in de media. Het begon met een vermetele poging van de man die ik met goede redenen mijn vader heb durven noemen: Donald Trump. Hij wilde het levensgrote, nucleaire gevaar van Iran bezweren, maar hij hield er geen rekening mee dat er in zijn directe omgeving nihilistische krachten werkzaam waren die nog een stap verder wilden gaan. Hij heeft die krachten onderschat, net als wij allemaal. Zoals mijn partijgenoot, de alom gewaardeerde Dilan Yesilgöz, al heeft gezegd: het heeft geen zin alsmaar ‘met morele vingertjes’ naar mijn vriend Donald te wijzen, want hij heeft op zijn manier zijn uiterste best voor ons gedaan.

Natuurlijk, we weten allemaal dat Donald een groot, verwend kind is – wás moet ik nu helaas zeggen – maar het was mijn taak om dit kind zoet te houden. Als u wilt weten hoe kinderlijk Donald precies was, raad ik u aan op You Tube naar zijn gesprek met de influencer en bokser Jake Paul te kijken. Daarin vertelt Donald hoe belangrijk het voor hem is om te winnen: ‘Winning is amazing, there is no feeling like winning.’

Dat is dus altijd dé drijfveer van Donald geweest. Of hij nu op de golfbaan stond, of in het Witte Huis zat, of hij in vastgoed handelde of vrouwen lastig viel: er moest gewonnen worden. De wereld moest weten dat hij de grootste was en de grootste had.

Goed, dat hebben wij geweten. Ons rest nu vermoedelijk alleen nog het diepe duister van de eeuwigheid. Zoals de schrijver Vladimir Nabokov al heeft voorspeld: ‘Het leven is een lichtflits tussen twee eeuwigheden duisternis.’ We zullen snel weten of hij gelijk had.  

Wat kunnen we onszelf kwalijk nemen? Had ik harder moeten zijn tegen Donald? Misschien. Maar hoe kon ik weten dat Donald in de ban zou raken van zijn minister Pete Hegseth, een volstrekte waanzinnige die geen minister van Defensie maar ‘van Oorlog’ wilde heten. Donald liet zich helaas door hem opzij zetten, zodat wij nu moeten vrezen: ‘Losing is amazing, there is no feeling like losing.’

Sorry!’’