Castricum 2026

We reden naar Castricum, een ambitieuze strandplaats zonder allure, waar ik na zeven jaar Wormer toch aan gehecht ben geraakt. Alleen al het automatisch parkeren. Alles gerobotiseerd, er komt geen ticket aan te pas. Het is hoogstwaarschijnlijk de melkkoe van de gemeente, een nooit opdrogende stroom inkomsten: een lekkere lik op de boterham voor alle 36.986 inwoners. In alles Noord-Holland: in alles achterlopen, maar met parkeren op eenzame hoogte. Dirk Scheringa-vibes.

De lucht was strakblauw, we vergaten de hevige gevechten op de achterbank en hadden meteen de lente in het hoofd. Op het strand krioelde het. Van de mensen, maar helaas ook van de honden. Er stond een man met lieslaarzen te vissen in de branding, zijn vrouw liet een gevangen platvis aan mijn kinderen zien. In een laagje zeewater hapte het dier naar adem in een plastic koffer.

„Er lebt noch”, zei ze tegen de oudste (10). Maar zou niet lang meer duren, voegde ze er in matig Duits aan toe. Hoe korter de tijd tussen slacht en frituur, hoe lekkerder.

„Wat zegt ze?”, vroeg de middelste dochter (8) aan haar oudere zus.

„Ze gaat ’m vermoorden”, zei die afgemeten, „ze gaat hem thuis met een steen kapotslaan.”

De jongste (4) begon te huilen, terwijl haar oudere zussen allemaal scheldwoorden verzonnen die (terecht) niet door de eindredactie van deze krant zouden komen.

Daarna maakten ze een gevangenis voor kwallen in het zand.

De middelste ging achter een kussende man en vrouw staan, roepend dat ze ‘het goorste uitzicht ooit’ had.

Castricum voelde in alles heel erg 2026, heel erg Nederlands ook

Na een uitputtende wandeling sloten we aan in de rij voor het strandpaviljoen, waar complete paniek was uitgebroken vanwege de onverwachte drukte. De bestelling kwam in onsamenhangende delen, van de rekening zou je ook een paar gymschoenen kunnen kopen.
Op de parkeerplaats stonden we vast, achter onze auto kroop een bejaarde vrouw met een plastic handschoen om een drol van haar hond weg te rapen. Overal hingen camera’s, alles werd geregistreerd.

Castricum voelde in alles heel erg 2026, heel erg Nederlands ook.

Nog een paar jaar en ze zijn de belangrijkste badplaats van Nederland. Ik gun het ze van harte en ik zal niet nalaten om te getuigen dat we aan het begin van die opmars hebben gestaan.