De gigantische wereld van ‘Crimson Desert’ zit vol avonturen en verrassingen, maar ook vol foutjes en onduidelijke uitleg

Ambitie is het eerste woord dat te binnenschiet bij de nieuwe game Crimson Desert. Pearl Abyss, een groot maar grotendeels onbekend Zuid-Koreaans gamebedrijf, maakt de overstap van enorme online games (onder andere Black Desert Online) naar de meer prestigieuze solocategorie en wil het meteen goed doen. Werkelijk alles wordt in Crimson Desert uit de kast getrokken. Het vrij te verkennen fantasylandschap zit vol activiteiten waar gamers honderden uren in kunnen stoppen. De grafische hoogstandjes zijn dermate hoog dat deze recensent zich gedwongen zag een nieuwe game-pc te huren.

Ambitie bracht Pearl Abyss op de radar van het internationale gamepubliek, maar het struikelt in Crimson Desert regelmatig over die ambitie. Een visie voorbij ‘meer’ lijkt te ontbreken – de game zit vol losliggende onderdelen. Voor ieder wat wils, kun je zeggen. ‘Los zand’ kan ook.

We spelen Kliff, een strijder van de (goedaardige?) Greymanes, die in het begin van de game voor dood wordt achtergelaten door de (kwaadaardige?) Black Bears. Wat volgt is een verward verhaaltje waarin Kliff poogt om zijn oude clan weer bij elkaar te krijgen, terwijl mystieke krachten lonken. Het plot bestaat uit flarden van scènes en blijft lang doelloos. Kliff zelf geeft weinig sjoege; als personage is hij kleurloos, zijn kameraden bezitten allemaal dezelfde stoere-mannenpersoonlijkheid met lichte klemtoonverschuivingen.

Weinig aanknopingspunten

De beginnende speler krijgt zo weinig aanknopingspunten om de wereld mee tegemoet te gaan. We helpen mensen met grote en kleine klussen: je zoekt naar het schaap van een kleine jongen, kookt vissoep voor een slager met sociale ambities, vecht met een krachtige strijder die de omgeving terroriseert. Een uur later ben je een oven in elkaar aan het zetten. Waarom? Daarom.

Jammer, want flow – het gevoel dat je naadloos van de ene in de andere activiteit glijdt – is de kern van dit soort games, maar Crimson Desert laat je er lang naar zoeken. Zeker omdat het hoofdverhaal urenlang de ene na de andere mogelijkheid introduceert (vliegen, bomen omhakken, de omgeving manipuleren, paarden temmen…), zonder er echt iets mee te doen. Onderweg struikel je over foutjes, onduidelijke uitleg en plotseling uitdagende gevechten.

Is Crimson Desert dan een misser? Mwah. Binnen vijftien uur is de flow wel binnen handbereik, mits je wegstapt van het hoofdverhaal – en het geduld kan opbrengen. Na dertig uur spelen is er nog geen einde in zicht: de gigantische wereld zit vol avonturen, verrassingen en spectaculaire vergezichten. Je bevrijdt een fort van gespuis, pikt onderweg wat steen op zodat je maten ergens een huis kunnen bouwen voor een berooide boer, springt van een berg om een eindje relaxt te vliegen en raakt uiteindelijk nog een half uur kwijt aan een bokswedstrijd.

Crimson Desert verveelt uiteindelijk niet. Maar met iets minder ambitie had het een klassieker kunnen worden.