De Vlaamse zangeres Pommelien Thijs is klaar voor het echte werk

Ze is twintig en nog iets, en alles voelt vreemd, zingt de Vlaamse zangeres Pommelien Thijs in een ingetogen folky opening. Ze zit in een kort, wolkig korsetjurkje op haar catwalk in de AFAS Live en houdt het in ‘Ben Je Klaar’ eerst klein en introspectief. ,,Cognitieve dissonantie komt mij een rechtse geven”, zingt ze: „De afdruk van jou is nu bijna verdwenen.” Maar dan vallen stevige punkgitaren binnen: de innerlijke monoloog kantelt in een confrontatie met degene met wie de relatie uit elkaar valt. Wanneer frustratie en woede de overhand krijgen, ontploft ‘Ben Je Klaar’ in een beukende danceclimax. De zaal springt.

Wie dacht dat Pommelien Thijs nog in de ‘beloftefase’ zat, wordt in een uitverkochte AFAS Live in Amsterdam genadeloos ingehaald door de realiteit. De Vlaamse, ook bekend als actrice en een fervent kledingontwerpster, is geen jong talentje meer dat voorzichtig de popmarkt in de Lage Landen aftast. Ze is met twee albums een Belgische superster geworden die haar eigen tijdperk binnenstapt, ergens tussen Olivia Rodrigo in haar felste momenten met jeugdige drift, melodieën die zich vastzetten in je hoofd, en de taalkunst van Froukje.

Vanaf openingstrack ‘Wie We Morgen Zijn’ zet Thijs met haar band – twee gitaristen zijn nadrukkelijk op de voorgrond – een ronkende show neer van bijna twee uur. De boom van haar albumcover staat op het podium – ze ontwierp en knutselde die zelf.

Ontwapenende eerlijkheid

Haar pop heeft tanden. Met heldere zanglijnen, haar zachte tongval in trefzekere teksten met bepaald niet lichtvoetig woordgebruik als ‘polarisatie’ of ‘paradox’, doet ze telkens even opkijken. In ‘Niemand Is Bijzonder’ fileert ze ons bestaan met een ontwapenende eerlijkheid. In ‘Tegenwoordige Tijd’ zingt ze maatschappijkritisch over een generatie die weinig met politiek heeft maar nood heeft aan perspectief. Via de videowall doet ze de oproep: ‘Geen genocide in onze tegenwoordige tijd’. Eerder liet de zangeres zich al ontvallen dat poppubliek niet onderschat moet worden. En ze heeft gelijk: „ziek hard” zingen haar jonge Nederlandse en Belgische fans alles mee.

Pommelien Thijs, hier bij een optreden in de Grote Zaal van Paradiso.

Foto SIMON LENSKENS/ ANP

Haar Nederlandse opmars liep van Tolhuistuin via Paradiso naar AFAS Live, en in november staat de Ziggo Dome op de planning. De verbinding met Nederland is bovendien versterkt door samenwerkingen met Wies-frontvrouw Jeanne Rouwendaal en Meau, die ook tijdens deze show (‘Ik Zit Vast’) meedoet. Begin februari won Thijs meerdere Vlaamse muziekprijzen (MIA’s) voor haar album Gedoe, waarbij vooral haar liveoptreden indruk maakte. Ook in de AFAS Live is die groei en zeggingskracht zichtbaar. Pommelien Thijs (Kessel, 2001) concludeert met een lach: ,,Het zijn leuke, snelle tijden.” En ontwapenend bescheiden: ,,Merci om te komen. Op een vrijdagavond nog wel.”

Langs onderwerpen van relationele onzekerheid, de sociale druk van het moderne jongerenleven en innerlijke kwetsbaarheid rijgt ze energieke tracks aan elkaar – aantrekkelijk met catchy poppunkrefreintjes die opspatten. In ‘Erop Of Eronder’ produceert de zaal ritmische ‘Queen-klapjes’, terwijl nummers als ‘Hypothetisch’ en ‘Authentiek’ haar stevigere geluid benadrukken. Dat ze haar geluid heeft verstevigd met rockgitaren werkt goed, net als popvrouwen als Chappell Roan of Olivia Rodrigo zoekt ze randjes op. Energieke poppunkrefreinen worden afgewisseld met kleinere momenten, zoals het fraaie ‘Bel Me Als Je Thuis Bent’ en het duet ‘Tornado’ met haar zus.

De toegift bevestigt haar sterkte: ‘Cassandra’ krijgt iedereen stil, de ritmische drive van ‘Atlas’ knalt binnen. Een veelzijdige show, vol talent en podiumervaring. Pommelien Thijs is klaar voor het grote werk.