Een geweldige jeugdherinnering aan het WK

Het zal aan mijn bubbel liggen, maar op de kinderen na ken ik niemand die echt dacht dat Nederland wereldkampioen zou gaan worden. Ik sliep de nacht van Nederland-Marokko in een hotel op een parkeerterrein bij Würzburg. Ik werd wakker gebeld door mijn oudste dochter (10) die speciaal de wekker had gezet om de volgende dag mee te kunnen praten. Ze zat met Eva op de bank, ze miste me vanwege de deskundigheid.

„Het gaat mama gewoon om de gezelligheid.”

Tijdens ons gesprek scoorde Gakpo, daarna werd de verbinding verbroken. Dat lag aan de wifi in het hotel. Pas na de uitschakeling hadden we weer – kort – contact. Ze stopte met het verzamelen van Panini-stickers, het door mij aangeschafte album moest ik zelf maar vol zien te krijgen. Ze zou het op de kast in de huiskamer leggen, waar het inderdaad bleek te liggen. Toen ik thuiskwam vroeg ze hoe het in Duitsland was geweest, maar vooral wat voor straf Koeman moest hebben. Door hem konden de spelers niet eens op doel schieten, ze hadden het met gym geprobeerd: bijna iedereen kon het wel. Zelf kon ze niet hard schieten. „Maar ik kan wel mikken.”

Ik vertelde hoe ik penalty’s placht te nemen. Soms nam ik niet eens een aanloop, dan schoot ik uit stilstand in een hoek.

„Koeman moet blijven”, zei ik, en ik geloof dat ik het nog meende ook. „Hij heeft hiervan geleerd, hij maakt nooit meer dezelfde idiote fout door met een elftal van Nederlanders die bewezen geen strafschoppen kunnen nemen op een gelijkspel te gokken. Een nieuwe trainer moet weer van voorafaan beginnen en bovendien willen de goede trainers niet.”

„Waarom niet?”

„Die hebben al werk.”

We concludeerden met elkaar dat dit voorlopig haar eerste en laatste WK is, het zou nog jaren duren voor er weer een team op de been was dat mee zou kunnen komen met landen als Senegal, Noorwegen of zelfs België.

Het gaf ook wel rust, vond ze.

Lekker ’s nachts slapen, weer gewone gesprekken op school. Als iemand nog over penalty’s begon zou ze zeggen dat ze inmiddels zin had om het ergens anders over te hebben. Gebeurd was gebeurd.

„Later is dit een geweldige jeugdherinnering”, zei ik.

Haar antwoord was hoog in de hoek: „Ik bepaal zelf wat ik me herinner.”