Glamour op bestelling: hoe Vin Diesel de rode loper van Cannes veroverde

Het was met afstand de meest emotionele avond van Cannes: de jubileumvertoning van The Fast and the Furious (2001). Het is al bijna drie uur ’s nachts als de film afloopt en actieheld Vin Diesel huilend kijkt naar het rollen van de credits. De staande ovatie duurt ruim vijf minuten. „Waarom willen jullie mij zien huilen, willen jullie niet gewoon naar huis?”, vraagt Diesel de 2.300 gevulde stoelen van het Grand Théâtre Lumière. „Waarom moet ik de hele wereld laten zien hoe menselijk ik ben?”

Naast hem zijn ook tegenspelers Michelle Rodríguez en Jordana Brewster in tranen. En Meadow Walker, de dochter van Paul Walker, de overleden hoofdrolspeler van de film. „Ik zie zoveel momenten in deze film anders dan jullie”, zegt Diesel. „Jullie zien een scène, ik zie het moment dat Pablo [Paul] tegen me zei dat hij een éénjarige dochter had.”

Het was sowieso een memorabele avond, waarin elke emotie passeerde. Te beginnen met verbazing. Want: Huh? Fast and the Furious in Cannes? Toch een beetje als een gorilla bij de opera. Festivaldirecteur Thierry Frémaux kreeg er vóór het festival al vragen over. „The Fast and the Furious is misschien niet een film die we voor de competitie geselecteerd zouden hebben”, begon hij zijn verdediging. „Maar als fenomeen in de contemporaine filmgeschiedenis heeft de serie grote waarde. Er zijn inmiddels tien delen, sommige films zijn geweldig!”

Menselijk motorblok

De waarheid is: Cannes heeft de glamour hard nodig. Het gehavende Hollywood komt dit jaar niet met blockbusters naar het festival. Wat de studio’s wel bieden: troostprijzen. Paramount vierde de veertigste verjaardag van Top Gun met een gigantische strandvertoning, Universal brengt Vin Diesel. Het menselijke motorblok belooft reuring.

Maar dan moesten ze hem eerst wel van die rode loper af krijgen. Na zijn aankomst deelt Vin Diesel handtekeningen uit. Stewards proberen hem als herdershonden richting ingang te drijven, maar elke keer ontglipt hij ze weer en rent hij terug naar de boulevard, druk in het niets zwaaiend en wijzend met zijn gigantische handen. Eén vierkante kilometer wordt gesigneerd.

In de zaal kijken aanwezigen steeds meliger en enthousiaster naar de rodeloper-beelden op een groot scherm. Diesel is een cultheld: een lompe, logge showman, niet zozeer een acteur. Zelfs de omroeper heeft er lol mee. „Come, Vin, we are waiting for you!”, roept hij door de speakers. „Please come! Yes, Vin, Yes!” Maar daar gaat hij weer.

Eenmaal binnen krijgt hij minutenlang applaus en brengt hij een ode aan festivaldirecteur Thierry Frémaux, die dat met zijn handen op zijn borst gevouwen uitzit. „Ik vergeet nooit wat je tegen mij zei, vanmiddag bij de lunch. […] Je zei: ‘Het is zo speciaal dat jij hier bent. Omdat, Vin, jij voor mij gebóren bent in Cannes.” „We love you!”, roepen mensen. Thierry Frémaux: „Vin, zullen we de film beginnen?” Het is dan al bijna één uur ’s nachts.

Diesel was niet van de rode loper af te krijgen.

Foto AFP

Een van de grootste successen uit de filmgeschiedenis

Cannes heeft The Fast and the Furious nodig, maar andersom ook. De toekomst van de 25-jarige filmserie is namelijk ongewis. Fast and the Furious (of: The Fast and the Furious, of: Fast & Furious) is een van de grootste successen in de filmgeschiedenis. Sinds 2001 brachten de elf films in de reeks wereldwijd 7,3 miljard dollar op, zonder tv, merchandise, pretpark-attracties en sluikreclame mee te tellen.

De films gelden inmiddels als visionair omdat ze vroeg en onnadrukkelijk kleurenblind castten onder de warme deken van een multicultureel familiegevoel. Fast and Furious wist flexibel mee te liften met de grillen en gestegen verwachting van het popcornpubliek. Wilde de kijker Robin Hood-actie in de vroege jaren nul? Dan was ‘la familia’ een rebels straatracegezelschap met een hart van goud. Wenste men grootschalige en internationale actie, superhelden zelfs? Dan sprongen de raceauto’s tussen wolkenkrabbers of gingen ze de ruimte in zodat Vin Diesel van daaruit de wereld kon redden. Niets was te gek.

Diesel op de rode loper met Jordana Brewster (links) en Michelle Rodriquez (rechts).

Foto AP

Duurste films ooit

Maar de laatste jaren kreeg The Fast and Furious het moeilijk. Het laatste deel, Fast X, stamt uit 2023 en had de eerste helft van een grandioze tweedelige afsluiter moeten zijn. Maar fans waren teleurgesteld en de film leed ruim 100 miljoen dollar verlies, met dank aan het monsterlijk opgezwollen budget van een half miljard dollar – alleen de cast kreeg al 100 miljoen dollar betaald, Vin Diesel 20 miljoen. Regisseur Justin Lin werd halverwege vervangen, naar verluidt omdat Diesel onhandelbaar was: hij kwam laat naar de set, kende zijn teksten niet, werd te pappig voor een actieheld.

Met de ‘cliffhangers’ van Fast X is de reeks nu stilgevallen. Studio Universal kan zich niet nog zo’n flop veroorloven en heeft volgens The Wall Street Journal een budgetplafond van 200 miljoen dollar opgelegd. Maar dat is een probleem voor een serie met de filosofie: groter, duurder, extravaganter. Fast Forever moet ‘terug naar de roots’, maar hoe?

Er is hoop. Sinds dit voorjaar is er een nieuwe scenarist die, volgens Vin Diesel, ‘het hart’ van de franchise terugvond. En een week geleden maakte Diesel in New York een nieuwe koers bekend: [streamingdienst] Peacock zou „vier tv-series in het Fast and Furious-universum” lanceren. Al zei een ingewijde later tegen Variety dat het er slechts één is.

Maar Cannes viert graag vergane glorie: na een kwart eeuw is Fast and Furious hoe dan ook een filmlegende. „Dit is de film die broederschap het nieuwe millennium inbracht!”, roept Vin Diesel. De zaal juicht en klapt. Het is ze een doorwaakte nacht waard.