In deze hilarische voorstelling is het toneelgroep De Hoe bittere ernst

Wat nu? De vaste spelers van De Hoe (Ans Van den Eede, Greg Timmermans, Natali Broods, Peter Van den Eede en Willem de Wolf) zitten met z’n allen in een autootje, zien we in videobeelden geprojecteerd op de wand. De vijf rijden langs een groot meer, ergens heen. Maar het lijkt wel alsof de weg hen in rondjes rondom dat meer voert. „Zijn we hier niet al vijf keer gepasseerd?”

Net als in Opening Night (die sublieme voorstelling toert vanaf april nog een laatste keer langs de Nederlandse theaters) en De Sitcom, waarin het gezelschap tegelijkertijd een tv-show, een documentaire en de making-of van die documentaire op het toneel bracht, onderzoekt De Hoe in De Sitcomeback opnieuw op hilarische wijze begrippen als waarachtigheid, spelend leven en de (on)wenselijkheid van herhaling. Hoe bevrijd je jezelf uit de loop die je leven (of je oeuvre) geworden is? Hoe herschep je jezelf, en word je ‘hoe je jezelf bedoeld hebt’? Of is die wens om je leven te veranderen in wezen niets anders dan een aangeboren neiging tot ontevredenheid? 

De terugkeer naar ‘de ziel’

We treffen De Hoe in crisis. Na De Sitcom weten de vijf even niet meer hoe nu verder. Die humor, dat weglachen, die ironie: het had een bittere nasmaak achtergelaten. Alsof ze er hun ziel mee aan de duivel hadden verkocht. De prijs waarvoor ze hem weer terug konden kopen, zo hadden zowel Ans als Natali zich in een droom door een poedel laten vertellen: ‘zichzelf worden’. En dus besloten de ensembleleden het deze keer radicaal anders aan te pakken. De Sitcomeback is niet om te lachen. Dit wordt hun bloedserieuze terugkeer naar ‘de ziel’.

Scène uit ‘De Sitcomeback’.

Foto Koen Broos

Ze worden erbij geholpen door het eigen ‘jong collectief’, Julie Boellaard en Sweder de Sitter, onder wiens leiding zich in De Sitcomeback een soort groepstherapiesessie voltrekt, waarin de vijf vaste ensembleleden – mits in bezit van ‘de praatstok’ – hun oprechte gevoelens met de groep dienen te delen. Natuurlijk mislukken hun inspanningen serieus genomen te worden jammerlijk: hoe ernstiger de poging, hoe harder de lachsalvo’s vanuit de zaal.

In de twee vorige producties slaagde De Hoe erin om ook voelbaar te maken wat er op het spel staat, en daarmee, bijna per ongeluk, te ontroeren. De Sitcomeback blijft wat hoofdelijker. Desalniettemin is ook dit weer een productie om van te smullen. Doorspekt met gevatte verwijzingen naar Goethes Faust cirkelt de voorstelling steeds maar weer z’n onbeholpen rondjes om dat stille meer, dat ‘gat’, waarvan je zou kunnen stellen dat het ‘het zelf’ symboliseert, of ‘de ziel’, of ‘de essentie’. Zo tast de groep ook nu weer, gretig spelend, naar de contouren van dat onbegaanbare centrum waar zo ijverig omheen wordt gecirkeld. Met hen als gids maak je met liefde een extra rondje.